ตอนที่ 238 : เล่าเรื่องเมืองแขก ... (4)

ขอเล่าเรื่องเมืองแขก .... ต่อในตอนที่ 4

ณ บัดนี้ ...

หลังจากที่ข้าพเจ้า

ไปอุ่นเครื่องแบบเบาๆ ที่ศรีลังกาได้ 3-4 วัน ...

ข้าพเจ้า ก็เข้าสู่สถานการณ์จริง ...

ณ ประเทศอินเดีย คำถามยอดฮิต ที่มีคนถามข้าพเจ้ามากมาย

เช่น ...

... ไปอินเดียลำบากไหม ?

ห้องน้ำ ห้องส้วม เป็นฉันใด ?

อาหารการกิน ... สาหัสประมาณไหน ?

ถนนหนทาง ... กระเด้ง แรงไหม หนอ ?

ผีทั้งหลาย ... หลอนๆ เหวอๆ ประการใด ?

ฯลฯ

จากทุกๆ คำถาม ...

ทุกๆ ปัญหาข้อข้องใจ ที่อยากจะรู้กันนั้น ....

ข้าพเจ้า ก็ขอตอบแบบสั้นๆ เข้าประเด็น ว่า
ก็ แบบว่า ...

ทุกๆ เรื่อง ได้คะแนนเต็ม 100 %

กล่าวคือ

ที่อินเดียนั้น ....

ทุกอย่าง สุดๆ เต็มที่

เป็นประสบการณ์แบบว่า ...

"... ลืมไม่ลง คงไม่ลืม ... "

อะไรประมาณนั้น แล

แต่หากจะถามว่า ...
"จะกลับไปอินเดีย อีกไหม ? ..."

ข้าพเจ้า ก็ไม่ลังเลที่จะตอบว่า ...

"... อยากกลับไปอีก แน่นอน ..."

เพราะ ข้าพเจ้าหลงใหล ทุกๆ ภาพชีวิต

ในทุกๆ ความทรงจำ ที่อินเดีย ยิ่งนัก

ภาพชีวิตทั้งหลาย .... แห่งอินเดีย

ล้วนอุดมไปด้วย กลิ่น เสียง รส ... ฯลฯ

ที่ล้วนติดตรึงใจ ได้ไม่รู้ลืม

อีกทั้ง .... ยังคอยช่วย

กระตุกต่อมความคิดของข้าพเจ้า ได้ตลอดเวลา

ณ วินาทีหนึ่ง ....

ข้าพเจ้า พบตนเอง

กำลังอยู่ท่ามกลางถนนสายเล็กๆ ที่เงียบสงบ

เขียวขจี ... ร่มรื่น สะอาด แต่หลังจากนั้น ... เพียงไม่กี่อึดใจ

ก็อาจจะพบตนเอง ... อยู่ท่ามกลางถนนที่จอแจ

อุดมด้วยฝุ่น และ ยานพาหนะทุกประเภท

ภาพเดิมๆ ของทุกหนทุกแห่ง ...

คือ ถนนสายแคบๆ จอแจๆ .... พาหนะคับคั่ง

เวลารถแล่นสวนกัน ... ก็ห่างกันไม่เกิน 1 คืบ

เรียกว่า ... ใกล้กันมากๆ

จนสามารถนับขนจมูก

ของคนขับรถ คันที่สวนมาได้อย่างสบายๆ

มองไปทางไหน ก็เจอแต่ ....

คนๆๆๆๆๆๆๆ ...

ซึ่ง ... ก็ไม่น่าแปลกใจ

เพราะ ตามข้อมูลอย่างเป็นทางการ

ที่นี่ .... มีประชากรประมาณ หนึ่งพันล้านคน ....

และมีอีก 300 ล้านคน .... ที่อยู่นอกระบบ

เมืองที่ข้าพเจ้า ... มาเยี่ยมเยือน ณ วันนี้

คือ เมืองพาราณสี ....

เมืองสุดฮิต ...แห่งนิยายพื้นบ้านของไทย
และชื่อสุดฮิต ของกษัตริย์เมืองนี้ ...

ก็คือ พระเจ้าพรหมทัต

จุดเด่นของเมือง พาราณสี ...

ก็คือ ...

เป็นเมืองโบราณ ที่ไม่ล่มสลายตามกาลเวลา
แต่อยู่คงทนเรื่อยมา .... เป็นเวลา 4,000 กว่าปีแล้ว

สินค้าที่ขึ้นชื่อที่สุด .... คือผ้าไหม

เรียกว่า ผ้าไหมกาสี ....

เนื้อบางเบา สีสดใส อย่างไม่น่าเชื่อ ....
อากาศร้อน ... ห่มก็เย็นสบาย

อากาศหนาว ... ห่มก็อุ่น
ข้าพเจ้าตั้งใจ จะซื้อมาฝาก พี่น้องประชาชน
เห็นราคาแล้ว ....

เหงื่อแตก ซิกๆๆๆๆ

ก็ราคาประมาณ เมตรละ 150 US$

ก็ ... 5,000 กว่าบาท/เมตร ... ประมาณ นั้นผู้กล่าวว่า ...

หากอยากจะสัมผัส อินเดียจริงๆ แท้ๆ

ก็ต้องมาเยือน เมืองพาราณสี .... ที่นี่แหละ

เพราะภาพชีวิต ของผู้คนที่นี่ ในบางส่วน ....

ก็ยังคงดำเนินไป .....

เหมือนเมื่อครั้ง 4,000 กว่าปีที่ผ่านมา

เช่น การชำระร่างกาย ล้างบาป

หรือ การเผาศพ ณ ริมฝั่งแม่น้ำคงคา
ก็ยังคงดำเนินอยู่ ตลอดเวลา ...

และสืบเนื่อง มานานนับพันๆ ปีมาแล้ว

สิ่งที่ข้าพเจ้าชอบมากๆ ....

ก็คือ สีสันของเสื้อผ้าของหญิงอินเดีย

เพราะเป็นสี ที่สร้างความสดใส บนท้องถนน

สีสดใส ฉูดฉาด ....

สะใจๆๆๆๆๆ

แต่หนุ่มๆ อินเดียนั้น ...

... ก็ได้ประมาณ นี้หละ ...
ดูมอมๆ โสๆ ตามสภาพ

นี่คือ ... เด็กแว้น เมืองอินเดีย

ซ่า ได้ใจ ....

สวมเสื้อไหมกาสี สีแดงสด ....

สองหนุ่ม ... แต่งกายหล่อสุดขีด

เดินเลียไอติม ....

เรื่องแปลก ... ก็คือ

ผู้ชายที่นี่ ... เวลาเดินไปไหนด้วยกัน

ก็มักจะเดินจับมือกัน คล้องแขนกันเสมอๆ

ไม่ใช่เรื่องแปลก เรื่องตุ๊ด แต่ประการใด

... สองหนุ่มสุดหล่อ ของเรา

เดินตามกลุ่มนักเรียนหญิง ... นั่นเอง

แต่สิ่งที่น่าสงสารมากๆ ... ก็คือ
เหล่าเด็กน้อย ทารกตัวจิ๋วๆ ...
ที่ต้องออกมาสูดดมฝุ่น กลางถนน

ตั้งแต่ ยังเยาว์วัย

เป็น ชีวิต ... ที่ต้องรู้จักอดทน ตั้งแต่ยังเด็ก ....แม้ว่า .... การจราจรในเมือง

จะค่อนข้างสับสน และ มั่วสุดขีด ...

ที่ข้าพเจ้า ชื่นชม ระบบการทำงาน

ของ ตำรวจจราจรอินเดียมากๆ ....

เครื่องมือ อุปกรณ์แบบง่ายๆ ...

ของตำรวจจราจรที่นี่ ...

ก็คือ

ไม้ไผ่ลำยาวๆ ขนาดเหมาะมือ ....

คอยควบคุม กฎระเบียบจราจร ...

แบบว่า ...

ใครล้ำเส้น ใครแซงขวา ...

ใครกีดขวางทางจราจร ....

จะถูกไม้ หวดเข้าไปเต็มๆ ....

หากเป็นรถยนต์ ก็ตีตัวรถ ดังโป๊งๆ ....

หากเป็น มอร์เตอร์ไซค์ ...

ก็เคาะหัว เคาะหน้าแข้ง คนขับ ....

พลิกแพลง ไปตามสถานการณ์

งานนี้ ...

ไม่มีปรับ ไม่มีจับ ไม่มีใบสั่ง ไม่มีรีดไถ

เพียงแค่ ... ใช้ไม้หวดไปแรงๆ สองสามที ...

การจราจร ก็จะเป็นระเบียบในทันใด

ชอบๆๆๆๆๆ

ชีวิตริมถนน ณ เมืองพาราณสี

ยังคงดำเนินไป เหมือนยุคโบราณกาล

เช่น ... แผงลอยเล็กๆ ตลอดรายทาง

เป็นที่จับกลุ่ม ของวัยรุ่นชายทั้งหลาย

ก็คือ ...

ร้านขาย "หมาก" ....

ไม่ใช่หมากฝรั่ง ...

แต่เป็น หมากที่กินกับใบพลู เหมือนของไทย ....

ซึ่งปัจจุบัน

แทบจะหาคนกินหมากไม่ได้แล้ว ในเมืองไทย

แต่ที่นี่ ...

"หมาก" ยังคงของว่าง ที่อินเทรน อยู่ ...

วัยรุ่น ... แต่งหล่อ มามั่วสุม จับกลุ่ม แซวหญิง ...

แบบว่า .... แวะมาซื้อหมาก 1 คำ ...

เคี้ยวหมุบๆ หมับๆ .... โชว์หญิง

เท่สุดๆ อ่ะ ....

หากเป็นแผงขายหมาก ที่ครบวงจร ...

ก็จะขายขนม เครื่องดื่ม ด้วย ...

ณ ตอนบ่ายๆ เย็นๆ ... แดดร่ม ลมตก

แผงลอย ยอดนิยม ....

ที่คุณลุง คุณอา ทั้งหลาย นิยม มามั่วสุม

ก็คือ แผงขายชา/กาแฟ ...

จิบ ชา/กาแฟ ช้าๆ .... สนทนาปัญหาบ้านเมือง

บรรยากาศ สตาร์บัก แบบอินเดีย แท้ๆ ...

แต่หาก ... ไม่นิยม ชา/กาแฟ

ข้าพเจ้า ก็ขอแนะนำ เครื่องดื่มสุขภาพ ....

น้ำส้มคั้นสดๆ ....

คนขาย แข็งแรง กำยำ เหงื่อเป็นประกาย ...

ใส่เสื้อกล้าม ขนรักแร้ปลิวไสว

ดื่มแล้ว ... ได้บรรยากาศธรรมชาติแท้ๆ จริงๆ

ร้านนี้ คือ ขนมอะไรสักอย่าง ....

คิดซะว่า ....

เป็นร้าน มิสเตอร์โดนัท ก็แล้วกัน ....

เพราะ วัยรุ่นเพียบ ... นี่คือ ของโปรดของข้าพเจ้า ... มันเผา
อะจึ๋ยยยยส์ ...

นี่คือ ... อาหารปริศนา ?

ไม่รู้ว่า กำลังกวนอะไร หนอ ?

สีเหลืองทอง ผ่องอำไพ ....

แกงกระหรี่ / ถั่วกวน / คาราเมล / ฯลฯ

อะไรหนอ ?

จินตนาการ กันเอาเอง ... ก็แล้วกัน

คุณลุงท่านนี้ ... นั่งอ้าขา ก้มหน้าก้มตา

คลึงๆๆๆๆๆ .... ถูๆ ไถๆ ....

แล้วก็ คลึงๆๆๆๆๆ ....

คงจะนวดแป้ง ทำพวกโรตี อะไรประมาณนั้น ....

นี่คือ ... ร้านขายยา และ คลีนิค

นี่คือ ... ร้านตัดผม

สิ่งที่ข้าพเจ้าชอบมากๆ ก็คือ

หากดูดีๆ จะพบว่า ....

อุปกรณ์ทั้งหมด เช่น พวกกระจก / ชั้นวางของ ฯลฯ

จะตั้งอยู่บนจักรยาน

เรียกว่า ... สามารถเคลื่อนย้ายที่ทำมาหากิน

ได้แบบคล่องตัวสุดๆ ...

เป็น flexible production line ขนานแท้

อาชีพนี้ ...

ก็แตก line มาจากร้านตัดผม ....

นี่คือ ... รับจ้างโกนหนวด

แบบว่า ...

มีแค่มีดโกนเล่มเดียว กับสบู่ก้อนจิ๋วๆ ...

แค่นี้ ... ก็ทำมาหากินได้

ใครอยากจะโกนหนวด ก็นั่งยองๆ ริมทาง

ช่างก็จะเริ่มให้บริการได้ในทันที อย่างรวดเร็ว ....
สะดวกสุดๆ ....

แต่อาชีพนี้ .... สุดยอดที่สุด

เรียกว่า ... แตก line มาจากร้านตัดผม เช่นกัน

... คุณลุง 2 ท่าน นั่งยองๆ เข้าหากัน

ไม่ใช่ รับจ้างเกาหัว

ไม่ใช่ รับจ้างหาเหา

ไม่ใช่ รับจ้างถอนผมหงอก ...
แต่

แต่

แต่ ....

แต่นี่ ... คือ

รับจ้างสระผม ริมถนน

มีเพียงน้ำขวดน้อยๆ 1 ขวด

ก็ทำความสะอาดหัวได้ ...

และ พอสระผมเสร็จ

จะมีการนวดน้ำมัน สปาหัว แถมให้ด้วย

เรียกว่า ... ครบวงจร ทรีตเม้นต์หนังศีรษะ

สุดยอดๆๆๆๆๆๆๆ

ชอบๆๆๆๆๆๆๆ

โดยส่วนใหญ่แล้ว ...

ข้าพเจ้า มีชีวิตอยู่รอดตลอดหลายๆ วันในอินเดีย

ด้วยอาหารทิพย์ จากสรวงสวรรค์ ...

ใช่แล้ว ... ก็ "กล้วย" นั่นแหละ ....

กล้วยอินเดีย ... ลูกใหญ่ยาว

โต ล่ำ ยาว อวบ ... เนื้อแน่น สมคำร่ำลือ
ราคาถูก ... สะอาด ... พกเดินทางสะดวก

ให้พลังงานสูง และ ไม่อ้วน

เป็นอาหาร ที่เหมาะกับ นักท่องเที่ยวผจญภัย .....

ลูกสีเขียวๆ แบบนี้ ... ก็เริ่มกินได้แล้ว ...

ข้าพเจ้า กินกล้วยอินเดีย

แบบสบายอกสบายใจ มาได้หลายวัน ...

จนกระทั่ง ... ได้พบเห็นภาพนี้ ....
มันก็หลอนติดตา ...

กลัวกล้วยอินเดีย .... ไปหลายวัน

เสื่อมๆๆๆๆๆๆ ....

ในภาพนี้ ... คือ

สาวอินเดีย และ ร้านขายหม้อ

ความยาก ในการบรรยายภาพนี้

ก็ยาก เกินคำบรรยาย ....

ก็ ...

ดูรูปเฉยๆ ก็แล้วกัน เนอะ ...

เมืองไทยของเรา

อุดมไปด้วย "หมา" ... ในทุกหนทุกแห่ง

แต่ที่อินเดีย ... ไม่ค่อยจะมีหมา
แต่ทุกหนแห่ง ... จะเต็มไปด้วย "วัว"

ดังนั้น ...

"วัว" ที่นี่ ... จึงทำทุกๆ กิจกรรม

เหมือนๆ กับ "หมา" ที่เมืองไทย

เช่น ...

นอนเล่น ในทุกสถานที่

วิ่งเล่นข้างถนน ... เดินชมตลาด

วิ่งไล่รถ ... อุจจาระ/ปัสสาวะ เรี่ยราด

รวมทั้ง ...

ชอบคุ้ยเขี่ยขยะ หาอาหารว่างมากินเล่น ....
ซึ่งก็ทำให้ ในตอนแรกๆ ...

ข้าพเจ้า .... ผู้นิยมแอบถ่ายรูปหมา

ก็รู้สึกตกอกตกใจ พอสมควร ว่า ...

ทำไม? หมาเมืองนี้ ...

มันตัวใหญ่ เท่าวัวเท่าควาย วะ ?

สถานที่หนึ่ง ... ที่สำคัญมากๆ

และอยู่ไม่ไกล จากเมืองพาราณสี ....

ก็คือ ... เมือง สารนาถ

ที่นี่ ... เป็นที่ตั้งของสถูปเจดีย์

ที่แสดงถึง สถานที่

ที่พระพุทธองค์

ได้ทรงแสดงปฐมเทศนา .... เป็นครั้งแรก

ซึ่งก็คือ ... การประกาศศาสนาพุทธ เป็นครั้งแรก

และ ทำให้ ... เกิดพระพุทธ-พระธรรม-พระสงฆ์

ครบถ้วน ....

ดังนั้น

ที่นี่ ... จึงเป็นหนึ่งในสี่

ของสังเวชนียสถาน ที่สำคัญ ของพุทธศาสนา

ที่แห่งนี้ ...

มีผู้คน ... มากราบไหว้บูชา

และ ร่วมรำลึกนึกถึง พระพุทธองค์

โดยการสวดมนต์ หรือ ปฏิบัติธรรม

นี่คือ ... พระจากทิเบต

สีแดง ... สดใส สะใจ ...

รอบๆ บริเวณสถูป ....

คือ ส่วนที่เคยเป็น ... ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน

มีสิ่งก่อสร้าง ที่เคยเป็นที่ประทับของพระพุทธเจ้า
กาลเวลา ผ่านไป ... สองพันห้าร้อยกว่าปี

สิ่งก่อสร้างทั้งหลาย ... เสื่อมสลาย

หลงเหลือ แต่ซากปรักหักพัง ....

แต่เพียง แค่นี้

แต่ พระธรรม ... ของพระพุทธองค์

และ คุณงามความดีทั้งหลาย ....

ยังคงทน ... อยู่ตลอดไป

ไม่มีวัน เสื่อมสลาย ...

.............................................