ตึกทั้งหลาย ถึงแม้จะเก่าๆ โสๆ ดำๆ ด่างๆ ... 
ยิ่งเสาโทรฯ ... ก็ยิ่งดูตลก 
และ หากเดินย้อนอดีต 
แต่มีสิ่งหนึ่ง .. ที่น่าตกใจมากๆ ก็คือ
คงเป็นเพราะ ไม่ได้ใส่ปุ๋ยมานมนานแล้ว
และนี่ ... 
ตามธรรมเนียม IE ...
งาน IE Meeting ... ณ ปี 2544
ผู้เป็นเจ้าภาพในการจัด ... ก็คือชาวปีสอง ...
อันได้แก่ ชาว IE รุ่นที่สี่ ... หรือ Z4
หากนึกไม่ออกว่า รุ่นนี้ คือ รุ่นใคร ?
ก็ขอบอกว่า ... ก็คือ รุ่น นายชัย(หมา) นั่นแหละ
หากนับๆ ดู ... ชาว Z4 จะมีประชากร น้อยที่สุดแต่ถึงจะคนน้อย ... แต่ละท่าน ก็แสบๆ ระดับดาราๆ ทั้งนั้น
ส่วนน้องปีหนึ่ง ล่าสุด ... ก็คือ ชาว Z5รุ่นนี้ ... มีสาวๆ หน้าใสๆ มากมาย
ทำให้พี่แก่ๆ ทั้งหลาย ... น้ำลายหยด เผาะๆๆๆๆ
พี่บางท่าน .. ก็เริ่มปฏิบัติการ ตั้งแต่วันแรกๆ เลย ....
ส่วนชาวปีสาม ... ก็คือ ชาว Z3
ส่วนนี่ ... คือ หนุ่มๆ Z3 ...
และ สำหรับพี่ใหญ่ ปีสี่ .... ก็คือ ชาว Z2
หากเยาวชน IE ปัจจุบัน เริ่มหงุดหงิดใจ ว่า
"ทำมายยย ... กรูไม่รู้จักใครเลย ว่ะ..."
ก็ลองมองดีๆ ... หนุ่มคนซ้ายมือสุด .. ไว้ผมทรง "สกินเฮ็ด"
ใช่แล้ว ...
"ท่าน อ.คุ้ยยยย์" นั่นเองหละ พี่น้อง ...
นี่ก็คือ ... ชาว Z2 อีกเช่นกัน ...
นอกจากนี้ ... ณ ตอนนั้นภาคเรา ก็ยังมีอีก หนึ่งหลักสูตร ... ซึ่งใช้เวลาเรียน 3 ปี
เรียกว่า หลักสูตรต่อเนื่อง (หรือ หลักสูตรเทียบโอน)
เราเรียก ห้องต่อเนื่องว่า ... Zn
นี่คือ ชาว Zn รุ่นแรก ... ซึ่ง ณ ปีนั้น กำลังอยู่ปีสอง
นี่ คือ .... ชาว Zn1
พี่ๆ Zn1 ทั้งหลาย ... ถึงแม้ว่าหน้าตา จะไม่ใสปิ๊ง ...
แต่ก็จิตใจอ่อนโยน ... รักเด็ก ห่วงใยโลกร้อน
ส่วนนี่ .. คือ ชาว Zn ปีหนึ่ง ...ซึ่งก็คือ ชาว Zn รุ่นที่สอง - Zn2
ตราบจนบัดนี้ ... ข้าพเจ้าคิดว่าZn2 นั้น .... เป็นรุ่นที่รวบรวมคนแปลกๆ ไว้มากมายที่สุด
... ดูหน้า ท่านทั้งหลายให้ชัดๆ ...
แล้วในที่สุด ... ภาคเรา ก็มีป้ายชื่อภาค แบบดีๆ เหมือนกับภาคอื่นๆ ซะที ... เฮ้ออออ ......
สิ่งที่ ข้าพเจ้าดีใจมากที่สุด ในปี 2544ก็คือ งานรับปริญญา ของชาว IE รุ่นแรกสุด ... ชาว Z1
ขอยอมรับตรงๆ ว่า ... ณ เวลานั้น
บางที ข้าพเจ้า ก็ไม่แน่ใจว่า ...
เพราะ ในตอนนั้น ... ภาคเราก็เพิ่งเปิดใหม่ๆ
ยังขาดแคลน ยังไม่พร้อม ....
ก็เลยไม่รู้ว่า ...
มีเยาวชน IE มากมาย ... อยากเห็นหน้า ท่านผู้นี้
ท่านชื่อว่า "จีร่า-Z1"
ซึ่ง เพื่อนๆ เรียกว่า เป็น "เสาหลัก" ของภาค IE
ความหมาย โดยนัยๆ ของเสาหลัก คือ อะไร ? ...
คงจะไม่สามารถบรรยายได้ ณ ที่แห่งนี้ ได้แน่นอน ..
ภาพนี้ ... คือ ท่านสิทธิ์-Z1 และ แฟนสาว แห่งภาคเคมี ...
เจ้าของตำนานรักอมตะ ที่เป็นจริง ...
เพราะ ปัจจุบัน ทั้งคู่ ได้แต่งงานกันแล้ว
ตอนนี้ ... มีลูกเต้า กระจองอแง อยู่ที่ พิษณุโลก โน่น ...
ปีนี้ ... เป็นปีสุดท้าย ที่ชาว KMITL รับปริญญาที่สวนอัมพร ... 
จึงนับได้ว่า ... ชาว IE รุ่นแรก โชคดีมากๆ ที่ได้ร่วมตำนาน นี้ ...
ชีวิต เยาวชน IE ณ ปี 2544 ... ก็แทบจะไม่ต่างจากตอนนี้
พอเลิกเรียน ... ก็นั่งเล่นหน้าภาค
ตอนเรียน ... ก็เฮๆ ฮาๆ
ในภาพ คือ ชาวปีหนึ่ง Z5 ... กำลังเรียนหนังสือ
ส่วนนี่ .. คือ บรรยากาศ ในห้องเรียน ของชาว Zn1
หากดูดีๆ ... คนขวามือสุด
ก็คือ คุณอาร์ท-Zn1 ...
ทีมงาน jumping ของข้าพเจ้า นั่นเอง
ตอนนั้น คุณอาร์ท กำลังหนุ่มแน่น ... ทำสีผมด้วย
นี่คือ การเรียน AutoCAd ของชาว Z3
ต้องไปเรียน ที่ห้องคอมพ์ ตึก 12 ชั้น
ตอนนั้น ... ยังไม่มีพวก Solid Work
เรียนแค่ AutoCad ก็กิ๊บเก๋ แล้วววว .... 
อีกวิชาหนึ่ง ... สำหรับปีสอง - Z4
ก็คือ การทำ workshop ....
ตอนนั้น ตึกยังคับแคบ ต้องออกมาเรียน ที่ชายคาหน้าตึก
วันไหนแดดร้อน หรือ ฝนตก ... ก็ต้องกางร่มกัน
และนี่ .. คือ ทีม staff ชาว Zn1
ถ่ายรูปกับน้องๆ ลูกศิษย์ชาว Z4
... นี่คือ สายสัมพันธ์ แบบชาว Z&Zn ที่แน่นแฟ้นจริงๆ
แน่นอน ... คุณอาร์ท-Zn1 ... ก็ไม่พลาด
เป็น staff กับเขาด้วย ... ช่วยสอนงานเชื่อม
ทุกเย็น หลังจาก workshop เลิก ...ทั้งเหล่า staff-Zn1 ... ทั้งเหล่าเด็กๆ นักเรียนปีสอง-Z4
ทั้งพวกปีสี่-Z2 ที่ทำ project .... ก็ชอบมานั่งเล่นหน้าตึก
ท่าน อ.พี่ต้อม ยืนยิ้มแฉ่ง ... คุมทีม อย่างใกล้ชิด
หากดูดีๆ จะเห็น ป๋าดม ... ยืนแฝงกายในตึก ...
ตอนปลายๆ ปี ... ก็คือ ... งานลอยกระทง
ถือว่า ... เป็นงานลอยกระทง ที่แปลกที่สุด ในโลก ...
เพราะ ดูเหมือน ไม่ค่อยจะมีใครสนใจ ลอยกระทงกันเลย
เพราะ สมัยนั้น .... สามารถ กรึ๊บๆๆๆๆ ได้รั้วสถาบันฯ
ทีม IE ของเรา ... จะจับจองที่นั่ง 
บรรยากาศของงาน ... ก็แบบบ้านๆ
มีดนตรี ... ประกวดเทพี .... แล้วก็ ...ประกวดกระเทย
แบบว่า ... ถูกอกถูกใจ พวกเราจริงๆ ....
อีกหนึ่งกิจกรรม ยอดฮิต ณ ตอนนั้นก็คือ ... ไปเตะบอลล์กัน
สนามที่เล่น ... ก็คือ สนามเทนนิสเก่า ข้างๆ โรงยิมนั่นแหละ
พวกเราเตะกันได้ทุกวัน ...
แต่เวลาแข่งจริงๆ .. ก็ไม่เคยจะชนะใครเลย
รู้สึกว่า สถิติ นี้ ... จะสืบทอดมาจนถึงทุกวันนี้
และ พอถึงวันปีใหม่ ... เราก็จัดงานปีใหม่หน้าภาค 
นี่คือ ชาว Zn2 ....
ข้าพเจ้าเชื่อว่า... หากชาว Zn2 ดูในภาพนี้ดีๆ
ก็คงจะรู้สึกได้ ว่า ... ชีวิตนี้ มันสั้น ยิ่งนัก
ความสุขนั้น ... เหมือนฝัน
และ วันเวลา ... ไม่เคยรอใคร
จำได้ว่า ... ปีใหม่ 2545 ...
ข้าพเจ้า ไปลานเบียร์ กับ ชาว Z1
... ทุกคนดูสดใส มีความสุข ... สนุกกับชีวิตการทำงาน
ข้าพเจ้า ก็ดีใจ กับความรู้สึกนี้ จริงๆ ...
แต่ตอนนี้ ล่ะ ??? ....
"... สุขทุกข์ประการใดบ้างเล่า .... น้องๆ เอ๋ย?"
ตอนต้นๆ ปี 2545 ...
ข้าพเจ้าจัดปัจฉิมนิเทศ ครั้งแรก
ให้กับชาว Z2 ที่กาญจนบุรี
งานนี้ ท่าน อจ.พรศักดิ์ ก็ไปด้วย
ชาว Z2 ทุกคน ... ก็สนุกสุขใจมาก
แต่คู่นี้ ... สุขกว่าใครๆ ทั้งหมด
ถือได้ว่า ...
เป็นความทรงจำ ที่ดีมากๆ งานหนึ่งในชีวิตข้าพเจ้า
และ งานบันเทิงสุดท้ายของปี ... ก็คือ งานบายเหนี่ย
ปีนี้ ... จัดที่ร้านอาหารญี่ปุ่น แถวๆ สุขุมวิท
ชาว IE ไปกันเพียบ ... ตั้งแต่ปีหนึ่ง - Z5
นี่คือ ปีสอง-Z4 ... กินกันแหลกราน
นี่คือ ปีสาม - Z3 ... เป็นเจ้าภาพ
ซึ่งก็จัดได้ยิ่งใหญ่อลังการ ... อาจจะเป็นครั้งเดียว
ในประวัติศาสตร์ IE ... ที่กล้าจัดที่ร้านอาหารญี่ปุ่น
งานนี้ เพื่อ พี่ๆปีสี่ ... ชาว Z2 โดยเฉพาะ
พวกปีแก่ .. ชาว Z1 ก็มาร่วมด้วย ...
และ สิ่งสุดท้าย... ของชีวิตนักศึกษาที่ชาว IE ทุกคน ... ไม่มีวันหลีกเลี่ยงได้
ก็คือ การทำ Project อันยิ่งใหญ่.... ให้สำเร็จ ตามที่วางแผนไว้
จากนั้น ... ก็ เดินสู่สนามรบอย่างมั่นใจ ....
กดดันสุดๆ ....
โดยเฉพาะจากพี่ต้อม ...
ถ้าเห็นท่าน ทำหน้าแบบนี้ ละก้อ ...
เตรียมตัวได้เลย ... โดนแน่ๆ
แต่ผลสุดท้าย ... ที่ทุกคนได้รับ เมื่อสำเร็จการศึกษาก็งดงามเสมอ ... และ งดงามตลอดไป ...
ปีแล้ว ปีเล่า ...
วิถีชีวิตของพวกเรา ชาว IE ... ก็คงไม่แตกต่างไปจากนี้
ทุกสิ่งทุกอย่าง ... ต้องดำเนินไปตามวิถีทาง ที่กำหนดไว้
เพื่อจะได้ถึง เส้ยชัย... ในวันข้างหน้าอย่างสง่างาม
ที่เขียนมาทั้งหมด นี้ ... ก็เพื่อ เป็นกำลังใจ
ให้กับเหล่าเยาวชน IE ทั้งหลาย
ที่กำลังจะเริ่มเข้าสู่ การสอบ ณ วันนี้ ...
ถึงจะเหนื่อย จะเบื่อ จะท้อ .... จะทรมาน แค่ไหน?
ก็ขอให้อดทน และ ตั้งใจมากๆ ...
และ ขอให้มั่นใจ ... ในสิ่งที่ตนเองกำลังกระทำอยู่
เพราะ อย่างน้อย ...
ก็เป็นสิ่งรุ่นพี่ๆ ทุกคน ได้เคยกระทำมาแล้ว
และ พี่ๆ ทุกคน ก็ผ่านพ้นไปด้วยดี .... มีอนาคตที่มั่นคง ทุกคน
ดังนั้น ก็ขอให้ตั้งใจกันมากๆ ก็แล้วกัน ...
และ นอกจากนี้
ข้าพเจ้า ยังขอฝากกำลังใจ ไปยัง ชาว IE รุ่นเก่าๆ แก่ๆ ทุกท่าน
ที่แม้จะเรียนจบไปหมดแล้ว ...
แต่ข้าพเจ้า ก็เชื่อว่า .... ทุกคน ก็คงจะพบว่า
ชีวิตนี้ ... ก็ยังคงต้องดิ้นรน ไขว่คว้า
และ เรียนรู้ อย่างไม่จบไม่สิ้น
ดังนั้น ...
ก็ขอเป็นกำลังใจกับทุกๆคน
ให้อดทน และก้าวเดินต่อไป .... เพื่อความสำเร็จในอนาคต
.........................................................
