ตอนที่ 245 : ไร้เงื่อนไข ...

ก่อนอื่น ... ข้าพเจ้าก็ต้องขอโทษอย่างแรง
ที่หายไป 1 สัปดาห์เต็มๆ ....
หายไป ท่ามกลางกระแสข่าวลือว่า ....

ข้าพเจ้า แอบหนีไปเที่ยวเมืองนอก
... แล้วหาทางบินกลับเมืองไทย ไม่ได้ ...
โถๆๆๆๆ ....

อะไร มันจะอินเทรนขนาดนี้
ข้าพเจ้า ก็เตร็ดเตร่ อยู่แถวๆ นี้แหละ …
เพียงแต่เหนื่อยเล็กๆ ป่วยหน่อยๆ ...
หดหู่นิดๆ เครียดหน่อยๆ .... ตามประสาคนสูงวัย ...
ความจริงมีเรื่องสนุกๆ เล่ามากมาย
แต่ก็อย่างว่าหละ ....

หากใจมันไม่สนุก
จะเขียน จะเล่าอะไรๆ .... มันก็ไม่สนุก
หากเขียนแบบเครียดๆ อ่านแล้วเซ็งเป็ดๆ ....

ก็อย่าเขียน ให้อ่านจะดีกว่า
เพราะ นี่คือ ...

ความรับผิดชอบ ที่ควรมีต่อผู้อ่าน ...
ไหนๆ ... อะไรๆ รอบตัวเราก็เครียดมากพอแล้ว ...
จะมาหาอ่านเรื่องเครียดๆ ในนี้

ทำไมเล่า ... พี่น้องที่รัก .... ตอนนี้ ... ที่บ้านข้าพเจ้า มีแมวเต็มบ้าน
เริ่มจาก เจ้าตัวน้อยๆ สองตัวนี้ ....
ที่เก็บมาเลี้ยงเมื่อ 2-3 ปีที่แล้ว
สีดำล้วน กับสีเหลืองๆขาวๆ .... ตัวผู้ทั้งคู่
เจ้าสองตัวเนี่ย ...

ตอนแรกๆ ก็รักกัน เล่นกัน ตามประสาแมวเด็ก

แต่พอโตเป็นวัยรุ่นๆ ...
ก็เล่นกันเกินเลย ... ออกแนว hardcore ๆ
แบบว่า ....
มีพฤติกรรมแบบ แมวเกย์ ๆ .... ประมาณนั้น
ตอนหลังๆ เจ้าตัวเหลือง ... ก็คงจะงอนๆ
ตามประสา แมวศิลปิน ที่มีรสนิยมวิไลๆ ...
ก็เก็บข้าวของ หนีออกจากบ้านไปเลย
ทิ้งให้ไอ่ดำ อยู่บ้านตัวเดียว ....

เรื่องราวพิลึกๆ ฮาฮา ของแมวข้าพเจ้า

เล่าไว้มากมายมาย ลองกลับไปอ่านดูได้ .... เช่นที่
ตอนที่ 166 : เรื่องแมวๆ ...
และ อยู่มาวันนึง ....
ไอ่ดำ ซึ่งเปลี่ยนรสนิยมไปแล้ว
ก็หอบเมียท้องแก่ มาอยู่ด้วย ...

แล้วมันก็ออกลูกอีกสี่ตัว .... เป็นตัวเมียล้วนๆ
โดยนังแม่แมว ... ก็ทำหน้าตาแอ๊บแบ๊ว ไม่รู้ไม่ชี้

มากินอยู่หลับนอนแบบฟรีๆ ที่บ้านข้าพเจ้า
ซึ่ง สถานการณ์นี้ ... ก็ไม่มีอะไรมาก ....
นอกจาก ทำให้ข้าพเจ้า
มีภาระเลี้ยงดูแมวเพิ่มอีก 6 เท่า

จากเดิมเลี้ยง 1 ปาก 1 ท้อง ...
คือ ไอ่แมวดำตัวผู้ เพียง 1 ตัว

ที่ชอบเตร็ดเตร่ กินอาหารนอกบ้าน
แบบว่า สองสามวัน ...

จึงจะกลับมานอนเลียแผลที่บ้านสักที

กลายเป็นการเลี้ยงแมว แบบอุตสาหกรรม ...
ทีละ 6 ปาก 6 ท้อง

ค่าอาหารแมว ค่าฉีดยาแมว

ค่าทรายแมว ... ค่าของเล่นแมว
ก็มากมายๆๆๆๆ ....

รวมๆ แล้ว .... ตอนนี้ วันๆ นึง

ค่าอาหารแมว ...

ก็มากกว่าค่าอาหารของข้าพเจ้าเสียอีก
แต่ ข้าพเจ้า ก็ทนเลี้ยงไป ...

เลี้ยง เพราะ รักมัน
รักแบบไม่มีเงื่อนไข ... อะไรมากมาย

ถึงหน้าตาของอีนังแมวสี่สาว นี้ ....

จะออกแนวเลอะๆ หลอนๆ ... คล้ายแมวปิศาจ ...
แต่ข้าพเจ้า ก็รักมัน นะ ....

พอเวลาผ่านไปได้อีก สามสี่เดือน
ก็มีผู้หวังดี บอกข้าพเจ้าว่า …
สมควรนำลูกแมวสาวๆ ไปทำหมันได้แล้ว
เพราะ แมวสมัยนี้ ... โตไว แร่ดไว
เป็นแมวยุค hi5 …. โดยแท้
ดังนั้น ...

ก็ควรจะไปทำหมันแบบชั่วคราวก่อน โดยการฉีดยา
ฉีด 1 ครั้ง ... คุ้มครองได้ 4 เดือน
เพราะ หากเอาไปทำหมันแบบถาวร โดยการผ่าตัด
ตั้งแต่อายุยังไม่ครบ 1 ปี ...
มันก็จะกลายเป็น แมวเอ๋อๆ บ๊องๆ ไปเลย ...
ดังนั้น ....
ข้าพเจ้า ก็เลย หอบเหล่าแมวสาว hi5 ทั้งหมด

ทั้งแม่ ทั้งลูกๆ .... ไปทำหมันแบบชั่วคราว ....

พอฉีดยาเหล่าแมวเด็กๆ เสร็จ ...

พอถึงคิวของ อีนังแม่แมว ...
พอหมอ จับๆ บีบๆ ท้องของมัน .... เพื่อเตรียมจะฉีดยา
หมอก็แจ้งว่า ...
อีนังแม่แมว .... มันท้องอีกรอบแล้ว

ก็นับได้ว่า ....

อีนังนี่ เป็น แมวที่คล่องแคล่ว ช่ำชอง
เป็นแมวยุค hi5 ตัวแม่ .... โดยแท้

แบบว่า ..... ขนาดนอนให้นมลูกทั้งวัน ทั้งคืน ...

she ก็ยังมีงานเข้า ....

แอบปลีกวิเวก ... ไปรับ job มีผัวได้

สุดยอดแท้ๆ เลย .... แมวกรู ...

ด้วยประการทั้งปวง
ข้าพเจ้า ก็เลี้ยงครอบครัวแมวแม่ลูกอ่อน
ที่เริ่มตั้งท้องใหม่ๆ อีกครั้ง ไปเรื่อยๆ ...
จนในที่สุด ...
มันก็ออกลูกมาอีก
คราวนี้แค่ 2 ตัว ... เป็นตัวเมียทั้งคู่ อีก ...
เฮ้อ ....
ถึงจะพบว่า ประชากรแมว เพิ่มขึ้นๆ ...
แต่ ... มันก็น่ารักจริงๆ ...
จะเอาไปทิ้งข้างถนน เอาไปปล่อย ... ก็ทำไม่ลง
เพราะ หลงรักมันไปอีก ซะแล้ว ...

ส่วนบรรดาลูกแมวรุ่นเก่าๆ ทั้งหลาย ...
ก็ออกอาการ ช็อคเล็กๆ
ที่อยู่ดีๆ ... แม่ของตัวเองก็ออกลูกมาอีก

โดยสรุป .... สถานการณ์ก็ระส่ำระสายพอสมควร
เพราะ ในทางปฏิบัติ ... เหล่าแมววัยทีน เหล่านี้

ตกกระป๋องไปเรียบร้อยแล้ว

จากเดิม... ที่เคยเดินเพ่นพ่าน ในห้องข้าพเจ้า

ได้นอนเล่น อ่านหนังสือดีๆ ... เป็นแมววิชาการ ...
ได้เล่นคอมพ์ เล่น net …
ได้นอนดูหนัง ฟังเพลง ...
ได้กินขนมเกลื่อนกลาด ห้องข้าพเจ้า

แต่ตอนนี้ ... ก็ถูกเนรเทศ ไปนอกห้อง ....
ต้องนั่งๆ นอนๆ ตามขอบระเบียง ใต้บันได

ไปตามเรื่องตามราว

ดังนั้น ...
ปฏิกิริยาของเหล่าลูกแมวตกกระป๋องชุดนี้ ... ก็มีมากมาย
เช่น ... ชอบงอนชอบวีนข้าพเจ้า โดยไม่มีเหตุผล
ชอบเรียกร้องความสนใจ ด้วยวิธีแปลกๆ
เช่น ฉี่รดโทรศัพท์มือถือของข้าพเจ้าบ้าง ...
ทำลายข้าวของบ้าง ...
และที่ร้ายที่สุด ก็คือ ....
ชอบแย่งนมแม่ จากน้องๆ กิน
โดยวางกองกำลังเข้าจู่โจมแม่ของตัวเอง ...
แล้วก็ รุมล็อคตัวแม่ แล้วก็รุมดูดๆๆๆๆๆ นม
ทั้งๆ ที่ตัวเอง ก็ตัวโต เกือบเท่าๆ แม่แล้ว

ดูๆ แล้ว ...
บางที ข้าพเจ้าก็กลุ้มใจ เพราะแมวเต็มบ้าน
วันนึงๆ …. ทำงานเสร็จจากลาดกระบัง
ขับรถเหนื่อยๆ กลับถึงบ้าน
ก็ต้องมานั่งบำบัดแมวๆ ทั้งหลายมากมาย
เพราะ ต่างก็มารุมล้อมข้าพเจ้า
ร้องเงี้ยวๆ ง้าวๆ กันระงม
มันคงจะมาบ่น มาฟ้อง มาเล่าอะไรมากมาย ...

ตามประสาแมว
ยิ่งพอข้าพเจ้าอาบน้ำกินข้าวเสร็จ
แล้วก็เริ่มเปิดคอมพ์ ทำงาน ... หรือ ดูทีวี
มันก็ มารุมนัวเนียๆๆๆๆ
มานั่งบนตัก มาปีนหัว ปีนไหล่
เกะกะหน้าจอคอมพ์ หรือ เดินเหยียบย่ำคีย์บอร์ด
เหมือนเด็กขาดความอบอุ่น ....
รำคาญ ... ก็รำคาญ นะ ...
แต่หากดูว่า ... น่ารัก
มันก็น่ารักจริงๆ ....

มี ญาติผู้ใหญ่ อาวุโสของข้าพเจ้าท่านหนึ่ง ....
ท่านจัด อยู่ในกลุ่ม สว. .... ซึ่งก็แปลว่า สตรีสูงวัย
เลี้ยงแมวไว้ตัวหนึ่ง .... แล้วก็รักมันหนักหนา
ทั้งๆ ที่ ความจริงแล้ว
ที่มาที่ไป ของไอ่แมวตัวนี้ ....

ก็ไม่ต่างจากแมวของข้าพเจ้า นัก
คือ เป็นแมวพันธุ์พิลึกๆ เก็บมาจากข้างถนนเช่นกัน
ถึงใครๆ จะว่า ... มันหน้าตาหน้าเกลียดเพียงใด ...
ท่านก็รัก ก็ถนอมของท่านเสมอ
เพราะ มันก็อยู่เป็นเพื่อนท่าน ตลอดทั้งวันทั้งคืน
ตามปกติ ไอ่แมวตัวนี้ ...
วันๆ ก็อาศัย กินอยู่หลับนอน อยู่ในส้วมของท่านทั้งวัน
ซึ่งก็จัดว่า แมวผีสิงโดยแท้ ....
เพราะ จะแอบซุ่มเงียบในส้วม
จับจ้อง การทำธุรกรรมของประชาชนทั้งหลาย ที่ใช้ส้วมห้องนี้
ดูๆ ไป .... ก็น่าสยองๆ ปนหลอนๆ นิดๆ

แล้ว ...
อยู่มาวันนึง ... มันก็ป่วยหนัก
ญาติผู้ใหญ่ของข้าพเจ้า ก็จัดการรักษาพยาบาลเต็มกำลัง
แบบว่า มียาอะไรดีๆ ก็ป้อนแมวไปหมด ....
แบบว่า ใช้ยาดีจริงๆ ... เพราะเป็นยาของคนล้วนๆ
ผลก็คือ ไอ่แมว ... ช็อค ไปเลย
พอเอาไปส่งหมอ เพื่อกู้ชีวิต ... มันก็เลยรอดชีวิต
แต่กลายเป็นแมวพิการ ... เป็นอัมพาตไปทั้งตัว
จะเดินวิ่ง อะไรก็ไม่ได้ ... ได้แต่นอนทำตาปริบๆ
ถึงหมอจะแนะนำทางเลือกอื่น ... ที่ทำให้ทุกอย่างจบสิ้น
แต่ท่าน .... ก็ตัดสินใจเลี้ยงมันต่อไป ....
เอาไปนอนทำตาปริบๆ บนเบาะ ...
ต้องคอยป้อนอาหาร ... เช็ดอึ เช็ดฉี่ ... คอยทำความสะอาดทั้งวัน

เวลาข้าพเจ้าไปเยี่ยมทีไร ....
ข้าพเจ้าก็สงสารมากๆ
สงสารทั้งคน สงสารทั้งแมว ...
คน ... ก็ต้องนั่งมองหน้าแมว ...
ต้องคอยดูว่ามันหิวไหม? ... มันเหงาไหม? ... มันปวดท้องไหม?
ส่วนแมว ....
ก็นอนทำตาปริบๆ ... มองหน้าคนตลอดเวลา ...
แบบว่า กลัวคนจะทิ้งมันไป กลัวคนจะลืมมัน ...
กลัวที่จะต้อง นอนอยู่ตัวเดียว ...
เดียวดาย ในโลกกว้าง ....
เรียกว่า …. ต่างก็ทุกข์ทั้งคู่ ...
แต่ก็ทนได้ และ อยู่ได้ ...
เพราะ ความรัก ความเมตตา .... โดยแท้ ....
ก็รักแบบไม่มีเหตุผล ....

รักแบบไม่มีเงื่อนไข อีกนั่นแหละ ....

หนทางแก้ปัญหานี้ ... ดูจะมืดมนยิ่งนัก
เพราะ ไม่ว่า จะทำให้แมวจะตาย ....
หรือ จะอดทน ฝืนสภาพ .... ให้แมวมีชีวิตอยู่
ล้วนก็เป็น วิถีทาง แห่งการสร้างทุกข์ ทั้งสิ้น ....
จะทำอย่างไรดีหนอ ?

ด้วยประการทั้งปวง ...
หากจะจบตอนนี้ แบบนี้ ... คงจะใจร้ายไปหน่อย
ก็ขอเล่าต่อว่า ....
ในที่สุด ... หลังจากคิดๆๆๆๆๆ
ก็แก้ปัญหาง่ายๆ ... ด้วยการ
จัดส่ง ลูกแมววัยรุ่น ขี้วีน ของข้าพเจ้า ....
ไปอยู่เป็นเพื่อน เจ้าแมวง่อย

คงจะไม่ต้องบรรยายภาพ

ของสิ่งที่เกิดขึ้นให้มากมาย ...

ก็เป็นแค่ภาพ ..... แมวซนๆ สองตัวเล่นกัน ....
ไอ่ตัวเล็ก .... ก็ซนสุดขีด .... กอดรัดฟัดเหวี่ยง
งับหัว งับหู งับหาง ... กันนัวเนีย
ส่วนไอ่ตัวพิการ ... ก็นอนยิ้ม

ปล่อยให้เขาคลุกคลี แบบไม่มีทางสู้

ชีวิตนี้ ไม่เงียบเหงา ... ไม่หดหู่อีกแล้ว

แล้วพอเล่นกันจนเหนื่อย ... ก็นอนซุกกัน ...
หลับไปอย่างเหนื่อยล้า ....

.... ใครไม่เคยเห็นแมวยิ้ม ...
ใครไม่เคยเห็น ... แมวมีความสุข

ก็ลองมาดูได้ ....

และ เมื่อแมวมีความสุข ....
ก็คงไม่ต้องบรรยายว่า ....

ญาติผู้ใหญ่สูงวัยของข้าพเจ้า
ท่าน จะมีความสุขเพียงใด ...

สุขเมื่อเห็นสิ่งที่ตนรัก ... เป็นสุข

มันเป็น ... ความสุขแห่งความสุข ....

ส่วนข้าพเจ้านั้น ...
ก็คงจะไม่ต้องบรรยายความรู้สึก อะไรอีกมากมาย ...

เช่นกัน ...

บทสรุป และข้อคิดของเรื่องนี้ ... มีมากมาย
หากเขียนเป็นข้อๆ ... คงได้หลายร้อย หลายพันข้อ ....
ซึ่งข้าพเจ้า คงจะไม่ต้องกล่าวสรุปอะไรมากมาย

เพราะเชื่อว่า ....

แต่ละคน ... คงจะได้ข้อคิดอะไรดีๆ ที่ต่างกันไป

แต่สำหรับ ส่วนตัวของข้าพเจ้านั้น
ข้าพเจ้า ... พบข้อสรุป ที่เป็นข้อคิดแบบง่ายๆ ว่า

หนึ่ง ...

ความรัก และ ความเมตตา นั้น
คือ สิ่งที่เราต้องมี ให้กับทุกสิ่งทุกอย่างในโลกนี้ ... เสมอ
ไม่ว่าจะเป็นสิ่งเล็ก สิ่งใหญ่ .... เป็นคน เป็นสัตว์ ...
เราต้องมี สิ่งนี้ประจำใจเราเสมอ ...
และ ยิ่งเป็นความรัก ความเมตตา แบบไร้เงื่อนไข

มันก็ยิ่งเป็นสิ่งสุดยอด ... ของการให้

และ

ข้อคิดที่สอง …. ก็คือ

ทุกๆ ปัญหา
ย่อมมีทางออก และวิธีการที่ดี เสมอ ....
เพียงแต่ ...

" .... เราจะมี ความพยายามมากพอ

ที่จะหาหนทางนั้น ... จริงๆ หรือไม่ ? ... "

......

...

.

IE Story ตอนนี้ ...

ขอฝากข้อคิดเล็กๆ แต่เพียงแค่นี้ ... หละ

.................................................