ตอนที่ 226 : มุมมองชีวิต ...

มีท่านสมาชิก IE Story ...

สอบถามกันมามากมาย หลายครั้งหลายหน ...

เกี่ยวกับเรื่อง การถ่ายรูป ...

เช่น คุณเด่น พิราบขาว-Zn2 ... เป็นต้น

ที่ถามมาว่า ...

" ... ข้าพเจ้าใช้กล้องอะไร เลนส์อะไร ประมาณนั้น ?"

ความจริง ... ก็ไม่ใช่เรื่องลี้ลับอะไรมากนัก

แต่บังเอิญ ข้าพเจ้า รู้สึกเกรงใจ brand ของกล้องข้าพเจ้า

เพราะ กล้องเขาชื่อเสียงดีๆ ...

แต่พอตก มาอยู่ในเงื้อมมือของข้าพเจ้า

ซึ่งชอบเที่ยวถ่ายหมา แมว ขนม และ แม่ค้า เป็นงานหลัก

เสียสถาบันกล้อง ... ซะเปล่าๆ .... ความจริงแล้ว ...

ข้าพเจ้า ก็เพิ่งจะเริ่มถ่ายรูปจริงๆ จังๆ ...

ก็ตอนปี 2545 นี่เอง ....

แบบว่า ... ลงทุนซื้อกล้องดิจิตอล ตัวแรก ....

จากนั้น ... ก็หลงใหลการถ่ายรูปมากๆ

เพราะ เป็นกิจกรรม ที่ตรงข้ามกับสันดานเดิมของข้าพเจ้ามากๆ

เดิมนั้น ... ข้าพเจ้าขี้เกียจสุดๆ

ขี้เกียจเที่ยว ขี้เกียจเดิน ขี้เกียจตากแดดตากฝน

และที่สำคัญ คือ ... ใจร้อน ปากร้าย มีความอดทนต่ำ

แต่พอ ข้าพเจ้าเริ่มถ่ายรูป ... ทุกๆ อย่างก็ดีขึ้นๆ

แบบว่า ... ใจเย็นลงนิดนึง / ปากร้ายลดลงนิดนึง

ความอดทนสูงขึ้น นิดนึง .... ทนแดดทนฝนมากขึ้นนิดนึง

อะไรประมาณ นั้น ...

สามารถโลดโผน เสี่ยงตาย ... ถ่ายรูปได้อย่างสนุกใจ ...

และ ที่สำคัญ ... ก็ได้เรียนรู้ชีวิต เพิ่มมาอีกมากมาย

เนื่องจากข้าพเจ้า เริ่มใช้กล้องดิจิตอลตัวแรก เป็น SONY

ดังนั้น ...

ข้าพเจ้า ... ก็ตกเป็นทาสของ SONY อย่างต่อเนื่อง

เรียกว่า เป็น "สาวก" ของ SONY โดยแท้

กล้อง SONY ทุกตัว ในชีวิต.. ก็ใช้ ก็คุ้มค่าสุดๆ

กล่าวคือ ... ข้าพเจ้ามีนโยบาย เกี่ยวกับกล้อง ว่า ...

"หากอยากจะเกิดมาเป็นกล้องของข้าพเจ้า ก็ต้องอดทนมากๆ ..."

... เพราะ ข้าพเจ้า จะใช้งานเยี่ยงทาส

เสียก็ซ่อม พังก็ซื้อใหม่

หากยังสุขสบายดี ... ก็ใช้ไปเรื่อยๆ จนพังคามือไป

แบบว่า ... กล้องทุกๆ ตัวของข้าพเจ้า

ต่างก็ล้วนผ่านประสบการณ์แบบเลวร้ายมากมาย เช่น

ทำตกน้ำ ที่กาญจนบุรี ...

ทำตกบันไดนาค สูงเกือบๆ 100 ขั้น ที่เขาพระวิหาร

ถูก นังแมวที่เลี้ยงไว้ เยี่ยวรด 2 หน ...

ทำเซนเซอร์ไหม้ ... ที่กำแพงเมืองจีน

และ ทำเปียกละอองน้ำ ที่น้ำตกเหวนรก ....

ซึ่งงานนี้ ... ไฟช๊อตทั้งระบบ ....

ซึมไปหลายวัน .... ปัจจุบัน ... ข้าพเจ้าก็ใช้ SONY

เป็นแบบ SLR ... คือ แบบที่เปลี่ยนเลนส์ได้

รุ่น alpha700

และ เมื่อตอนที่ ข้าพเจ้าตัดสินใจซื้อรุ่นนี้

... เหล่าสาวก NIKON / CANON

ต่างก็ฟูมฟาย ตัดพ้อ และ เยาะเย้ย ข้าพเจ้าต่างๆ นานา

เพราะ SONY รุ่นนี้ ... ราคาแพงเว่อร์เกินเหตุ ....

แต่ข้าพเจ้า ก็ดื้อด้าน และไม่แคร์

เพราะเป็นสาวก SONY แบบงมงาย .... ยากจะเปลี่ยนใจ

ด้วยประการทั้งปวง ....

ก็เรียกว่า ... ไม่ผิดหวังที่เลือกใช้ตัวนี้

เลนส์ kit ที่ติดมากับกล้อง ขนาด 16-105

ก็ใช้ได้ในขอบเขตที่เหมาะสม .... ถ่ายได้สะใจสุดๆ

อย่างไร ก็ตาม ...

ข้าพเจ้า ก็หาเลนส์แบบ tele ขนาด 75-300 มาเพิ่มเติม

เพื่อ แอบถ่ายรูปจากระยะไกลๆ ...
ซึ่งก็ไม่ผิดหวัง ...

เพราะสามารถเพิ่ม ขอบเขตการสอดรู้สอดเห็นได้มากขึ้น
ได้ถ่ายรูป จังหวะชีวิตดีๆ จากระยะไกลๆ ได้ดียิ่งขึ้น

จากนั้น ... ข้าพเจ้า ก็อยากเข้าไปถ่ายรูป แบบใกล้ๆ บ้าง
ก็ใช้เลนส์ macro 2.8/100

พอได้เลนส์ตัวนี้ ...

ชีวิตข้าพเจ้า ... ก็หลุดไปในอีกมิติของการถ่ายรูป
เห็นในสิ่งที่ไม่เคยคิด ... และ ทึ่งในสิ่งที่ไม่เคยพบ

อุปกรณ์ที่สำคัญมากๆ ที่ข้าพเจ้าใช้
ในการฝึกฝนการถ่ายรูป ... ก็คือ
เจ้าตัวน้อย ... ตัวนี้
แบบว่า ... ไหนๆ ก็เลี้ยงแมวแล้ว
ก็ควรจะใช้แมว ให้เป็นประโยชน์สูงสุด
ดังนั้น ... ก็ใช้แมว เป็นอุปกรณ์ ในการฝึกหัดถ่ายรูป
แมว ... เป็นสัตว์ประเภท ปัจเจกชน แบบศิลปินๆ
คือ เป็นตัวของตัวเองสูง ... ตามใจตัวเองแบบสุดๆ
ยามที่อารมณ์ดีๆ ... ก็น่ารักสุดๆ
แต่ยามงอแง ... ก็บังคับอะไร ไม่ได้เลย
ขี้งอน สุดๆ ... ร้ายสุดๆ .... ประมาณนั้น
ดังนั้น ... ทุกจังหวะชีวิตของแมวข้าพเจ้า
ก็กลายเป็นแบบฝึกหัด ที่ดีที่สุด สำหรับคนใจร้อนอย่างข้าพเจ้า
แบบว่า .. พอเช้าๆ หรือ เย็นๆ
ข้าพเจ้า ก็เริ่มทำแบบฝึกหัด ถ่ายรูปแมว ...
แมวกิน แมวนอน แมวคึก แมวซน แมวโรคจิต
แมวจิตตก แมวคลั่ง แมวอึ แมวกินหนู แมวซุ่มซ่าม ...
ก็ฝึกถ่ายไว้หมด ทุกกระบวนท่า ....
ทั้งสนุก ทั้งท้าทาย ...
และ ยิ่ง.. หากอยากจะจัดท่าทาง แมวนั้น
ก็ยากสุดๆ ...
และ หากจะบังคับหลอกล่อ แมว 2 ตัว ให้ทำท่าเหมือนกัน นั้น
ก็ยิ่งยากสุดๆ ... อีกหลายเท่า
ยากจริงๆ ...
แต่ก็สนุกดี ... ถือว่า เป็นแบบฝึกหัด ในด้านความอดทน
หากทนนิสัยดื้อๆ ของแมวได้ ...
ก็คงไม่ยากนัก ที่จะออกไปโลดแล่น ถ่ายรูปเล่นได้

สำหรับ รสนิยมส่วนตัวของข้าพเจ้านั้น
ก็ไม่ได้เจาะจงว่า ชอบถ่ายรูปแบบไหน แนวใด
เรียกว่า ... ถ่ายตามอารมณ์ เป็นหลัก
แบบว่า ... แค่เห็นแล้วสะดุดตา หรือ ชอบ ...
ก็ถ่ายเก็บเอาไว้ ...
เช่น รูปนี้ ... ก็ไม่มีอะไรมาก
แค่เห็น ก็ชอบ ... ดอกไม้สีม่วง กับ เงาสะท้อนของต้นหมาก
เวลาเอารูปนี้ไปให้ใครดู ...

ก็ไม่มีใคร ชื่นชมเลยสักคน ...

ทุกคน จะถามว่า " ... แล้วยังไงล่ะ ? มันสวยตรงไหน? "
ข้าพเจ้าก็จ๋อยๆ ไป ...
และได้แต่พึมพำในใจว่า

"... ก็กรูชอบอ่ะ ... "
ก็แค่นี้ หละ ...

ข้าพเจ้า จำได้ว่า ... ตอนที่ซื้อกล้องใหม่ๆ
ก็มีโอกาส ได้ไปที่นครศรีธรรมราช ...
และก็ ได้ไปไหว้พระธาตุฯ เมืองนคร ...
ข้าพเจ้า ก็ตั้งอกตั้งใจ ถ่ายรูป ตามประสามือใหม่หัดถ่าย

แบบว่า .... อยากได้รูปพระธาตุฯ แบบสวยๆ
กว่า จะรอให้ผู้คนหน้าพระธาตุฯ หายไปหมด ... ก็นานอยู่
แต่พอถ่ายได้ ... ก็ไม่ถูกใจ
แบบว่า ... รูปมันก็สวยดี ... แต่มันไม่ใช่ อ่ะ
ดูแล้ว ... ไม่มีอารมณ์เลย

เหมือนดูรูป ตามหนังสือเรียนชั้นประถม ...

ดังนั้น ... ก็เอาใหม่
รอแล้ว รอเล่า จนคนว่าง .... แล้วก็ถ่าย
แบบว่า ... เอาแบบให้มีกิ่งไม้ ห้อยย้อยลงมานิดนึง ...
ก็ OK ... แต่ดูแล้ว ก็ไม่ถูกใจอีกนั่นแหละ

จากนั้น ... ก็พยายามถ่ายอีกหลายแบบ
พยายามเอา องค์พระธาตุ (อันอวบอ้วน และ สูงใหญ่)
มาบีบลง ในกรอบให้ได้ ...
ดูแล้ว ... อึดอัดจริงๆ ...

อัดไป 3 องค์ ... อึดอัดๆๆๆๆๆๆๆ
ในที่สุด ก็ถอดใจ ...

รู้สึกว่า ... ถ่ายรูปเนี่ย มันยากจริงๆ ...
แต่พอก้มลงกราบ องค์พระธาตุฯ ...

แล้วเงยหน้า มองขึ้นไปยังยอด ....
ก็จะเห็นภาพนี้ ...
นี่แหละ ... อารมณ์ ของพระธาตุเมืองนครฯ

องค์อวบอ้วน ยิ่งใหญ่ อลังการ .... เต็มตา เต็มใจ
ดังนั้น ... ใครจะว่าภาพนี้ ไม่สวยประการใด ...
แบบว่า ...องค์ประกอบไม่ดี / แสงไม่ได้ / ... ฯลฯ
ข้าพเจ้าไม่สนใจ

เพราะ รู้แต่ว่า ... ตัวเรามีความสุข กับรูปนี้มากๆ

แบบว่า ... พอเห็นภาพนี้แล้ว

ก็จะสามารถระลึกถึง เรื่องราว / ความรู้สึก / อารมณ์ /

และ สัมผัส แห่งองค์พระธาตุเมืองนครฯ โดยแท้
และนี่ ...

สิ่งแรกๆ ข้าพเจ้าเรียนรู้

จากการหัดถ่ายรูป ด้วยตนเอง ...

ถ่ายด้วยใจ ถ่ายด้วยความรู้สึก ...

ถ่ายไว้ ... เพื่อจะได้สัมผัส และ ได้ระลึกถึง

ตราบนานเท่านาน ...

จากนั้น ... ข้าพเจ้า ก็เริ่มสนุกกับการถ่ายรูป
ถ่ายเรื่อยๆ เหนื่อยก็พัก ...
ถ่ายเพื่อเติมเต็ม ความรู้สึกตนเอง ....
ไม่ต้องกลัวว่า จะไม่สวย ....
ใครจะวิจารณ์ว่า ไม่สวย ไม่ดี ไม่ชัด ... ช่างหัวมัน
เพราะ ตัวเราเท่านั้น คือ .... ผู้เสพ ความสุข นี้ ....
.... ภาพนี้ ถ่ายที่สุโขทัย วัดศรีชุม ....
หลวงพ่อ องค์ใหญ่มาก ...
หน้าตายิ้มแย้ม ผ่องใส มีเมตตา ...
แต่ถ่ายรูปยากสุดๆ ... เพราะองค์โตคับรูป

ดังนั้น ...
บางที แค่แต่เฉพาะมือของท่าน ... ก็สื่อสารอะไรๆ ได้มากมาย
หรือ หากจะหลบมุมมาสักนิด ...
ภาพก็ ดูสมบูรณ์แบบ ถูกใจข้าพเจ้า ...
เห็นทั้งมือที่อ่อนช้อย ... เห็นทั้งหน้า ที่ยิ้มแย้มขององค์ท่าน
หรือ ... ออกมาถ่ายข้างนอก
หลบมุม ให้หลวงพ่อ แอบโผล่หน้ามาครึ่งเดียวจากช่องประตู
ก็ทำให้รูปนี้ ... ดูแอ๊บๆ แบบ ลี้ลับๆ ไปอีกแบบ
ที่อนุสาวรีย์ สมเด็จพระนเรศวรมหาราช ... อยุธยา
ข้าพเจ้า ... อยากจะถ่ายภาพ ให้ได้อารมณ์ ที่สื่อถึงความอลังการ
พอเข้าไปใกล้ๆ ... ก็ไม่ถูกใจ
เพราะแทนที่จะได้ความอลังการ ... ก็ได้แต่ท้องม้า
... เพื่อไม่ให้ติดท้องม้า ... ก็ทำได้แค่นี้ ...

ไม่ถูกใจๆๆๆๆๆๆ .....

แต่พอขากลับ ... ขับรถออกมาแล้ว
พอข้าพเจ้าเหลียวกลับไปมอง ... องค์ท่าน จากระยะไกล
นี่สิ ... ความอลังการ แห่งองค์พระนเรศวรโดยแท้ ...
ม้าศึก กำลังคึกคนอง ... ท่ามกลางหมู่เมฆ และแสงตะวัน
ขนลุกๆๆๆๆ

ลองถ่ายอีกที ในแนวตั้ง ...
ก็ดูได้อารมณ์ แห่งความยิ่งใหญ่อลังการ ... โดยแท้

ข้างกระทรวงกลาโหม ... กรุงเทพฯ
คือ มุมสวยๆ ของบรรยากาศเก่าๆ ที่สดใส
แต่รูปแบบนี้ ... ก็ต้องอดทนรอพอสมควร ...
เนื่องจากถนนนี้ มีรถรา วิ่งตลอดเวลา ....
โอกาสที่ถนนจะเงียบๆ ว่างๆ แบบนี้ ... เกิดขึ้นได้ยากมาก
ขณะที่ถนนว่าง ... และข้าพเจ้าก็รัวถ่ายอย่างเมามัน ....
มีรถตุ๊กๆ ... วิ่งดุ่มๆ มาอย่างปาฏิหาริย์
แล่นมาคันเดียวโดดๆ ...
สิ่งเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ ...
ช่วยเติมเต็มบรรยากาศของภาพ ได้อีกมากมาย

ข้าพเจ้า ... ไปท่าน้ำตรงข้ามพระปรางค์ วัดอรุณฯ
ภาพที่ได้ ... ก็ประมาณ นี้แหละ
ก็แน่นอน ... เหมือนรูปตามโบชัวร์ท่องเที่ยวแบบโหลๆ ...
หงุดหงิดๆๆๆๆ
ดังนั้น ... พอลองเพิ่ม เรือด่วนเจ้าพระยาไปอีกลำ ...
ก็ยังไม่ดีขึ้น เลยนะ
เห็นแล้ว .... หงุดหงิดๆๆๆ
พอข้าพเจ้า ... ลัดเลาะริมน้ำ ไปอีกนิด ...
เจอภาพ การตากปลาแห้ง ปลาเค็ม ....
แมลงวันตอมหึ่งๆ ... กลิ่นตุๆ อบอวล ...
ถ่ายรูปแล้ว .... ได้อารมณ์ บรรยากาศ เสียงหึ่งๆ กลิ่นตุๆ
ต้องแบบนี้สิ ... พระปรางค์วัดอรุณ ในความทรงจำข้าพเจ้า
พอถ่ายรูปได้สักพัก .... อาเฮียท่านนี้ ...
ก็มานั่งตกปลา ดมกลิ่นปลาเค็มเป็นเพื่อนข้าพเจ้า
ก็ช่วยเติมเต็ม ... ภาพนี้ อย่างที่สุด ...
ชอบๆๆๆๆๆๆ
ที่พระราชวังบางปะอิน .... อยุธยา
ทุกอย่างสวยงาม และ สงบเงียบ
ภาพที่ได้ ... ก็ประมาณนี้
แต่ก็แน่นอนว่า ... ไม่ถูกใจศิลปินอย่างข้าพเจ้า
มันดูเรียบง่ายเกินไป ... ไม่มีอะไรเร้าใจเลย
พอข้าพเจ้า ถอยออกมาสักนิด ...
แล้วเอากระถางดอกไม้รูปเด็กแก้ผ้า เติมเข้าไป
ก็ดีนะ ... แต่ แต่ แต่ ...
แต่รู้สึกหงุดหงิด กับหลอดไฟสปอร์ตไลท์ ที่ฐานของกระถาง
แบบนี้ ... เสีย feel จริง ๆ
ในที่สุด ... หลังจาก ทำใจเย็นๆ มองดูดีๆ เล็งดีๆ
ก็ได้รูปนี้ ... ที่ถูกใจ ตนเองทุกประการ ...
วัง+เงาสะท้อน+ กระถางเด็ก+ดอกไม้+ ท้องฟ้า
ถูกใจ ๆๆๆๆๆ
โดยเฉพาะที่ได้รูป"ก้น"เด็กแบบเต็มๆ ภาพ นั้น
ชอบมากๆๆๆๆๆๆ
ดังนั้น ... การเปลี่ยนมุมมอง
ก็สร้างความแตกต่าง ทางอารมณ์ ได้อย่างมากมาย ....
เช่น ... จระเข้ ธรรมดาๆ เมื่อมองจากมุมสูง
พอเปลี่ยนมุม เป็นภาพด้านข้าง ...
ก็เริ่ม น่ากลัว สยองๆ นิดๆ เพราะ เห็นเขี้ยว เห็นฟัน ...
พอลงไป มุมล่าง ... ถ่ายผ่านกระจกใต้น้ำ
ดูแล้ว น่าสยองมากขึ้น ....
หากดูดีๆ ตามซอกฟัน ซอกเหงือก ...
จะเห็นเศษเนื้อสีแดงๆ ... ติดอยู่
อะจึ๋ยยยยส์ ....

มีหลายๆ คนสงสัยมากมายว่า ...
ทำไม ข้าพเจ้า ชอบถ่ายรูปของพวก หมาๆ แมวๆ ....
ความจริงแล้ว ... ก็ไม่มีเหตุผลอะไรมากมาย
ก็แค่ ... ข้าพเจ้าพบว่า
บางครั้ง รูปที่มีหมาๆ แมวๆ มาประกอบ
ก็ช่วยสร้างเสริมบรรยากาศ และ อารมณ์ดีๆ ได้มากมาย
เช่น รูปนี้ ... ณ วัดเบญจมบพิตร กรุงเทพฯ
หากตั้งใจ จะถ่ายรูปสิงห์ ... ก็ได้ประมาณ นี้
ก็ดูแข็งๆ ทื่อๆ ... ไม่มีชีวิตชีวา

แต่วันนั้น เผอิญโชคดี ... มีเจ้าหมาน้อย มาแอบนอนเล่น
แบบนี้ เรียกว่า .... งานเข้า !!!
สนุกแน่ๆ ....

ข้าพเจ้า ก็ต้องลองซ้อมๆ ... ถ่ายหน้าตามันหน่อย ...
เพราะ บางที หมาๆ แมวๆ ที่อารมณ์ไม่ดี
หากไม่วิ่งหนี ... ก็อาจจะจู่โจมเราได้ง่ายๆ
สำหรับวันนี้ ... โชคดีจริงๆ
เพราะ ได้หมา ที่หน้าตาบ้องแบ๊ว ... และอารมณ์ดี
และ หากมอง "อวัยวะ" ของสิงห์ ...
ที่อยู่เหนือหัว ของเจ้าหมาตัวนี้ ... ก็ยิ่งดู ฮาฮา มากยิ่งขึ้น

ดังนั้น ...
มุมมองใหม่ แบบมีเจ้าหมาตัวนี้ ... มาร่วมในรูปนี้ ....
ก็ทำให้บรรยากาศของรูปนี้ เปลี่ยนแปลงไปอย่างมากมาย ...

ใช่ไหม ? ....
วันหนึ่ง ... ข้าพเจ้าไปที่ "วัดปราสาท" ...
เป็นวัดโบราณ อายุ 350 ปี .... อยู่ที่ นนทบุรี
เขาบอกว่า ...

เป็นวัดที่มีพระอุโบสถ อ่อนช้อย งดงามที่สุดในประเทศไทย
เป็นต้นแบบ ... ของงานช่างไทยโบราณ โดยแท้
แต่พอข้าพเจ้าไปถึง .... สถาพของวัด ก็ประมาณ นี้แหละ
โบสถ์เก่าๆ กร่อนๆ ... สายไฟ ระโยงระยาง เกะกะไปหมด

หากมุดลอดสายไฟ เข้าไปถ่ายใกล้ๆ ...
ก็ได้รูปแบบไม่เต็ม ... ขาดๆ แหว่งๆ ...
แบบว่า ... คล้ายๆ จะสวย ...
แต่ไม่สวย ....

เฮ้ออออ ...

อย่างไรก็ตาม ... หากเลือกมอง และ ถ่ายรูปไปทีละส่วนๆ
ก็ดูสวยงาม อ่อนช้อย ... อย่างน่าประหลาด

อย่างไรก็ตาม ... พอข้าพเจ้าตั้งสติ อีกนิด
ค่อยๆ ถอยหลังช้าๆ ... เรื่อยๆๆๆๆ
พยายาม ใช้ต้นไม้ บดบังกองขยะ และ บ้านเรือนประชาชน
ภาพที่ได้ ... ก็งดงาม สุดคำบรรยาย
รูปทรง ... ความอ่อนช้อย งดงาม ของโบสถ์โบราณ
โดดเด่นขึ้นมา ในทันที ....

ที่ข้าพเจ้า ... เขียนมามากมาย
ไม่ใช่ "คู่มือ" หรือ "วิธีการ" หรือ "เทคนิค" การถ่ายภาพ
แต่เพียงแค่ ... อยากจะถ่ายทอดบางสิ่งบางอย่าง
ที่ข้าพเจ้า ได้เรียนรู้ ตลอด 4-5 ปี แห่งการท่องเที่ยวถ่ายภาพ ...

ความจริงแล้ว ....
ชีวิตจริงๆ ของพวกเรา ... ก็เหมือน ภาพๆ หนึ่ง

บางครั้ง ... ภาพที่เราเห็น ... ภาพที่เราพบ
ภาพที่เราสัมผัส ...

ก็อาจจะไม่ใช่ภาพจริงๆ ... อย่างที่เราคิด

ภาพๆ หนึ่ง หรือ ชีวิตๆ หนึ่ง .... มีหลายมุมมองเสมอ ...
ขึ้นอยู่กับว่า ... เราจะเลือกมอง มุมไหน ?

บางมุม ... เราก็ไม่ชอบ ....
บางมุม ..เราก็ชอบ
บางมุม ... เราก็หลงใหล ใฝ่หา และ สุขสม
แต่บางมุม ... เราก็เจ็บปวด ทุกข์ทน และ ไม่ปรารถนา
และ บางมุม ...
เราก็ อาจจะไม่เคยมองเห็น ... ไม่เคยรับรู้ ... ไม่เคยสัมผัส

และ ไม่เคยคาดคิด ...

และ บางที ...

เราก็อาจจะ หลงลืม
มองข้าม สิ่งเล็กๆ น้อยๆ .... รอบกายเรา

แต่ สิ่งเล็กๆ เหล่านี้ ... อาจจะช่วยสะท้อน เรื่องราวที่ยิ่งใหญ่
ให้กับชีวิต เราได้ ...

และบางที ... สิ่งเล็กๆ น้อยๆ
ที่เราหลงลืม หรือ มองข้าม .... หรือ ไม่ใส่ใจ

ก็อาจจะ เป็นสิ่ง ...
ที่สร้างความแช่มชื่น สุขสม และ อิ่มเอมใจ ... ให้เราได้

และในทางกลับกัน ....

บางครั้ง ... เราก็อาจจะ มัวแต่จดจ่อ
หรือ สนใจ ... หรือ ทุกข์ทน อยู่กับสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ...
จนหลงลืม ... ที่จะเปิดใจ
มองสิ่งรอบกาย ... ในมุมที่กว้างขึ้น

ดังนั้น

หากชีวิตนี้ ทุกข์มาก ท้อมาก ... หรือ มืดมน มาก ...
ก็ลองถอยออกมา ... สักก้าว สองก้าว

แล้ว เปิดตา เปิดใจ ... ให้กว้างขึ้น

บางที ... เราก็อาจจะมองเห็นภาพชีวิต
ในมุมมอง ... ที่เราไม่เคยสัมผัส หรือ คาดหวัง มาก่อน

โลกนี้ และ ชีวิตนี้ ... งดงาม น่าอยู่เสมอ

เพียงแต่ ...
เราจะเลือกสัมผัส "มุมมองชีวิต" ในแง่มุมไหน ?...

เท่านั้นเอง ...

.....................................................