ตอนที่ 213 : มนต์เมืองเหนือ ...

IE Story ตอนนี้ ...
ข้าพเจ้า จะขอนำเสนอเรื่อง "มนต์เมืองเหนือ" ...
ซึ่งแน่นอนว่า ... ฟังชื่อดูแล้ว ก็เชยๆ บ้านๆ พิกลๆ
เยาวชนหลายๆ ท่าน อาจจะสงสัยว่า มันหมายถึงอาราย วะ?
"... ชื่อเพลงลูกทุ่ง ? ... ชื่อละครทีวีของประเทศลาว ?
หรือ ชื่อ ร้านนมสด แถวเสาชิงช้า ?..."
ความจริง ก็ไม่มีอะไรมาก ...
ข้าพเจ้า ก็แค่ตั้งชื่อ เพื่อให้ฟังดู สดใส ร่าเริง
และ ก็แค่อยากจะให้ทุกคน
ได้ย้อนนึกถึง บรรยากาศบ้านเมือง ยามร่มเย็นเป็นสุข
ความสุข แบบที่เป็นมนต์เสน่ห์ ไม่รู้ลืม ....
อะไรประมาณนั้น ... แล

ตามที่ ข้าพเจ้า ได้เคยโม้หลายครั้งแล้ว ว่า ...

ข้าพเจ้า เป็น "คนเหนือ"
จริงๆ แล้วนั้น ... แปลความได้ว่า

... เป็นคนที่ (ถือโอกาสไปอาศัย)เกิด ณ จังหวัดเชียงใหม่
ทั้งๆ ที่มิได้มี DNA ของประชากรแถบนั้นเลย
เล่าสั้นๆ ได้ว่า ...

อยู่มาวันหนึ่ง
บิดามารดาของข้าพเจ้า ... ก็อพยพครอบครัวเราทั้งหมด
คือ พ่อ แม่ และ พี่ๆ ของข้าพเจ้าอีก 4 คน
ไปทำมาหาเลี้ยงชีพ ณ จังหวัดเชียงใหม่ ...
เมื่อเกือบๆ 50 ปีแล้ว ...
พ่อ-แม่ ... ลูกๆ ทั้ง 4 ... ต่างก็อยู่ดีมีสุขตามสภาพ
อีกทั้ง ตา-ยาย และ ย่า ของข้าพเจ้า ... ก็ย้ายไปอยู่ด้วย
เรียกว่า ... อพยพแบบยกครัวเรือน ย้ายไปอยู่กันหมดบ้านเลย
จวบจนปี 2507 .... ก็มีเรื่องน่าตกใจ
เพราะ มารดาข้าพเจ้าตั้งครรภ์แบบเซอร์ไพร้ส์ๆๆๆ ...
และ ข้าพเจ้า ก็ถือเกิดมา แบบที่อยู่นอกเหนือความคาดหมาย
หากมองแบบ IEๆ ... เรื่องนี้
ก็อยู่นอกเหนือระบบ PPC
(Production Planning and Control)
อะไรประมาณ นั้นแหละ ...
มารดาข้าพเจ้า เปิดเผยว่า ... ตอนนั้น ก็อายมากๆ
เพราะ อายุก็ค่อนข้างจะมากแล้ว ... แต่ก็ต้องมาท้องป่องอีก

แต่แม่ ก็สรุปง่ายๆ ว่า ...
"... แต่ก็โอเค หละ ... ไม่ต้องคิดอะไรมาก
เป็นเพราะ บรรยากาศเมืองเหนือจริงๆ ล่ะลูก"
มารดาของข้าพเจ้า บอกแบบนี้จริงๆ ...
และนี่ คือ อิทธิฤทธิ์ ของบรรยากาศแห่ง "มนต์เมืองเหนือ"
ที่มีผลโดยตรง กับชีวิตของข้าพเจ้า

ณ สมัยนั้น ...
เชียงใหม่ ก็เป็นเหมือน "เมืองในอุดมคติ" หรือ นครในตำนาน
เรียกได้ว่า ... เป็นเมืองแห่งความสงบสุข โดยแท้
บ้านเมือง ก็สะอาดงดงาม มีวัดดีๆ พระดีๆ ให้กราบไหว้บูชา ...
และ อีกสิ่ง ... ที่สำคัญมากๆ ก็คือ
ที่นี่ ... ผู้คนล้วนดีงาม และมีน้ำใจโดยแท้
แม้เราจะเป็นคนต่างถิ่น ... แต่ก็ไม่มีใครรังเกียจ
เพื่อนบ้านของข้าพเจ้า ... ก็กลายเป็นญาติสนิท
ที่รักกัน และเคารพนับถือกัน ... ตราบจนทุกวันนี้
แล้ว เด็กๆ ที่บ้านเราทุกคน ...
ต่างก็ กลายสภาพ ... ไปเป็นเด็กเมืองเหนือ กันหมด
แบบว่า ... สามารถพูดภาษาเหนือกันจ๋อยๆ สำเนียงไม่ผิดเพี้ยน
เพราะ ณ ตอนนั้น
พ่อ-แม่ ของข้าพเจ้า ก็วางแผนเกี่ยวกับ การศึกษาของลูกๆ ไว้มากมาย
ตั้งใจว่า ... พอลูกๆ โตขึ้น ก็ให้เรียน มช. ทุกคน

ชีวิตนี้ ... คงจะไม่ย้ายไปไหนแล้ว
ขอเป็น คนเชียงใหม่ ... ตลอดไป

ดังนั้น

จึงอาจกล่าว ได้ว่า ...
ชีวิตใหม่ ของครอบครัวข้าพเจ้าที่เชียงใหม่นั้น ... ผาสุกมากๆ
เราได้ใช้ชีวิตครอบครัวร่วมกัน ... พร้อมหน้าพร้อมตากัน
ในสถานที่ ที่ดีงาม และ รอบข้างด้วยผู้คน ... ที่ดีงาม

แม้ข้าพเจ้า จะอายุไม่มากนัก ...
... แต่ข้าพเจ้า ก็สามารถจดจำความรู้สึกดี ที่อบอุ่น เช่นนี้
ตราบจน ทุกวันนี้ ...

อย่างไรก็ตาม ...
สรรพสิ่งทุกอย่าง ย่อมเปลี่ยนแปลงเสมอ
ณ วันหนึ่ง ... ครอบครัวข้าพเจ้า ก็มีเหตุจำเป็นอย่างใหญ่หลวง
ที่ต้องอพยพย้ายจากเชียงใหม่ ... กลับมากรุงเทพฯ อีก
ซึ่ง ก็เป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ในครอบครัวเรา
เด็กๆ ทุกคน ... หลังจากที่สามารถทำตัวเนียนๆ
กลายเป็นเด็กเหนือปลอมๆ ได้หลายปี ...
ในที่สุด ... ก็ต้องปรับตัว ให้เป็นเด็กกรุงเทพฯ อีกครั้ง ...

ถึงกรุงเทพฯ ... จะไม่น่าอยู่ และ ไม่มีมนต์เสน่ห์ใดๆ เลย
แต่ ความทรงจำดีๆ ของครอบครัวเราที่เชียงใหม่ นั้น
ก็ไม่เคยจางหายไป .....
และ ทุกๆ ครั้ง
ที่ข้าพเจ้า มีโอกาส ได้กลับไปเชียงใหม่ เมื่อใด ...
ข้าพเจ้า ก็รู้สึกเหมือนกับว่า
ได้กลับไปเยี่ยมบ้านเก่าแก่ ของตนเองเสมอ
เพราะ มนต์เมืองเหนือ ... ไม่เคยจางไปจากใจ ข้าพเจ้าได้เลย

.......................
.........
.. ....................................................................

หากข้าพเจ้า จะจบ IE Story ตอนนี้ แต่เพียงแค่นี้ ...

เชื่อว่า ... สมาชิกทั้งหลาย คงจะมีเคืองอย่างแน่นอน ...

ดังนั้น

ก็ขอร่าย ... มนต์เมืองเหนือ ... ต่อนะ

นะ

นะ

นะ

.

.

.

นี่คือ ... ภาพบรรยากาศที่ภาคเรา ณ วันหนึ่ง

... ก็ดูเหมือนๆ เดิม

แบบว่า ... ดูคล้ายๆ ว่า ... เยาวชน IE จะตั้งอกตั้งใจเรียนกันดี

แต่จริงๆ แล้ว ... ก็บรรยากาศจริงๆ ประมาณ นี้
เหม่อๆ แบ๊วๆ ... ลิงๆ ค่างๆ
อาจารย์หนุ่ม ร่างบาง ... สุ้มเสียงเคร่งขรึม กำลังสอนหนังสืออยู่
อดทน สอนหนังสือ ... ท่ามกลาง ฝูงเยาวชน ลิง-ค่าง-บ่าง-ชะนี IE
เด็กๆ ... ต่างก็แหกหูแหกตา ... เริงร่ากันประมาณนี้

ใช่แล้ว ... นี่คือ

ภาพบรรยากาศ วันเบาๆ วันหนึ่ง ในชีวิตการทำงาน

ของท่านอาจารย์ "จ่าอ๊อด" ของพวกเรา นั่นเอง ...

ณ วันนี้ ... ข้าพเจ้ามีนัดหมายพิเศษ
เพื่อสัมภาษณ์ ท่านอาจารย์จ่าอ๊อด ...
ก็ตั้งใจว่า ... คุยกันเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับ เรื่องราวข่าวคราว
เกี่ยวกับ งานมงคลสมรสของท่าน ในเดือนหน้า

โดยสรุป ... ท่านอ๊อดจะแต่งงาน ในวันเสาร์ที่ 13 กันยายน นี้
ที่จังหวัดพะเยา ซึ่งเป็นภูมิลำเนา ของเจ้าสาว ...
หากอยากรู้รายละเอียด กำหนดการ หรือ ทุกๆ เรื่อง
ก็สอบถามได้ โดยตรงจากข้าพเจ้า
และ เนื่องจากสถานที่จัดงาน อยู่ไกลมากๆๆๆๆ
ว่าที่เจ้าบ่าวของเรา ... ก็รู้สึกเกรงอกเกรงใจ
เหล่าผู้ปรารถนาดี ที่อยากจะมาร่วมงาน
เพราะ บางคน ก็ยังเป็นเยาวชน ที่อาจจะต้องหยุดเรียน
บางคน ... ที่ทำงานแล้ว ก็อาจจะต้องลางาน ...
อีกทั้ง ยังต้องอดหลับอดนอน ขับรถ หรือ เหมารถตู้ เพื่อเดินทางไกล
ดังนั้น ...
ท่านอ๊อด ก็ขอน้อมรับ ทุกๆ ความปรารถนาดีทั้งหลายไว้
ด้วยความยินดียิ่ง ...
หากผู้ใด ... ประสงค์จะเดินทางไปจริงๆ ...
ก็ช่วยติดต่อประสานงานกันก่อนสักเล็กน้อย ... โดยผ่านทางข้าพเจ้า ก็ได้

และก่อนที่ข้าพเจ้า ... จะทำการสัมภาษณ์เล็กน้อยๆ

ข้าพเจ้า ก็มีกิจกรรมประเทืองปัญญา
ที่อยากจะท้าทาย ฝึกสมอง (ขนาดเมล็ดถั่วผ่าซีก)
ของชาว IE Story ... สักเล็กน้อย ...
โดยอยากจะขอทำการทดสอบ ... ในวิชาเกี่ยวกับ

"ความรู้เบื้องต้น เกี่ยวกับ จ่าอ๊อด"

(และ สำหรับหลายๆ ท่าน ... ที่ไม่รู้จัก หรือ ไม่เคยเรียนกับจ่าอ๊อด
ก็โปรดลองใช้สัญชาตญาณ ... ตอบดูเล่นๆ ก็ได้)

... ก็ลองคิดพิจารณา ดูว่า ...
ข้อมูลเกี่ยวกับ "จ่าอ๊อด" ต่อไปนี้ ... "ถูก" หรือ "ผิด" ...

1. จ่าอ๊อด เป็นคนจังหวัดนครราชสีมา ?
2. จ่าอ๊อด มีพี่น้องรวม 7 คน ... เป็นผู้ชายหมดเลย ?
3. จ่าอ๊อด มีเสียงดัง เกิน 120 เดซิเบล ในภาวะปกติ ?
4. เนื่องจาก แฟนของจ่าอ๊อด ทำงานอยู่ที่จังหวัดเชียงใหม่ ... ดังนั้น
หากคำนวณ "ระยะทาง" ที่จ่าอ๊อดต้องเดินทางไปเยี่ยมเยียนแฟน
รวมๆ กันแล้ว ... ก็น่าจะมากกว่า ... การเดินทางรอบโลก ?
5. ชื่อเล่นจริงๆ ของจ่าอ๊อด ... คือ อ๊อด ?
6. จ่าอ๊อด ชอบฟังธรรมะ ในขณะที่นั่งทำงานห้อง ?
7. จ่าอ๊อด รักธรรมชาติ... ห่วงใยโลกร้อน
ชิงชัง พลาสติค-บะหมี่สำเร็จรูป และก๊าซเรือนกระจก ?
8. จ่าอ๊อด ... มีน้ำหนักตัว และ เส้นรอบเอว
ประมาณ "ครึ่งหนึ่ง" ของน้ำหนัก และ เอว ของข้าพเจ้า ?
9. จ่าอ๊อด ... ไม่ดื่มสุรา แล้ว ... ?
10. จ่าอ๊อด จะแต่งงานแล้วจริงๆ ... ?

เฉลยคำตอบ ... ได้ว่า "ถูกต้องทุกข้อ"

และ
เมื่อข้าพเจ้า กำลังจะเริ่มยิงคำถาม ชุดแรก ...
จ่าอ๊อด ก็ทำท่า "อารยะขัดขืน" (กระบวนท่ายอดฮิต แห่งยุคนี้)
ประมาณว่า .. อิดๆ ออดๆ แต่ไม่ล่าถอย
เต็มใจให้จับ .. แต่ไม่ยอมให้จับ .... อะไรประมาณนั้น
แล้วก็เขินๆอายๆ ... ทำไก๋ ไปเปิด google เล่น (ดังภาพบน)
แต่พอข้าพเจ้า เริ่มข่มขู่ และกดดัน แบบไม่ใช้ความรุนแรง
โดยข่มขู่ไปว่า ... ถ้าหากท่านอ๊อด ไม่ยอมตอบดีๆ
ข้าพเจ้า ก็จะแต่งนิยายเรื่องนี้เอง

อารยะขัดขืน ... ก็เริ่มจ๋อยๆ
ท่านจ่าอ๊อด ... ก็ยินยอมให้สัมภาษณ์ แต่โดยดี ไม่มีลีลา ...

นี่คือ ... การเรียบเรียง ... คำบอกเล่าจากปากท่าน ...

.

" ... เมื่อถึงช่วงเวลาหนึ่ง ...
ก็บอกตัวเองว่า คงจะถึงเวลาแล้ว ที่จะก้าวต่อไป ..."
.

.
" ... พบเขา ครั้งแรก ... ที่ประเทศฝรั่งเศส
ประทับใจ ที่นิสัย และ ความดี ของเขา ... "
.

.

" ... ชีวิตหลังการแต่งงาน ... ก็คงไม่เปลี่ยนแปลงมาก
ผมก็ยังทำงานที่ลาดกระบัง ... ส่วนแฟนก็อยู่เชียงใหม่"
.

.
" ... คุณภาพการสอน ที่ IE
ก็ยังคงเหมือนเดิมแน่ๆ ...
ลองดูสิ ... ทีมงาน IE ทั้งหลาย ที่เพิ่งจะแต่งงาน
คึกคัก เข้มแข็ง ... คุณภาพเข้มข้นทั้งนั้น ... "
.

.
" ... งานแต่ง ก็จัดแบบธรรมดาๆ ที่บ้านเจ้าสาวที่ พะเยา
มีพิธีตอนเช้า แล้วเลี้ยงอาหารเที่ยง ... มีแค่นี้ ล่ะ... "
.

และ
คำถามสุดท้าย ... ที่ข้าพเจ้า ไม่ค่อยกล้าจะถาม
แต่ก็ถาม ... ในที่สุด

ข้าพเจ้า ถามว่า ....

"แล้วอนาคตล่ะ ... วางแผนยังไง ? ...
ในท้ายที่สุดแล้ว ... ชีวิตจะลงตัว อยู่ที่ไหน ? ... "

ท่านจ่าอ๊อด ... หน้าเคร่งขรึมทันที
แต่ท่านก็ตอบ ... อย่างไม่ลังเล ว่า

" ... ก็คง เป็นที่เชียงใหม่ครับ ...
ชีวิต ... ก็น่าจะลงตัว ที่นั่น ..."

นี่คือ คำตอบ ... ที่ฟังดูแล้ว อาจจะน่าใจหาย
สำหรับพวกเรา ชาว IE ทุกคน ....
แต่ข้าพเจ้า ก็เชื่ออย่างจริงใจ ว่า ...
นี่เป็นการตัดสินใจ ที่ดีที่สุด ...
และ เป็นสิ่งที่พวกเรา ชาว IE ทุกคน ... ยินดีด้วยอย่างยิ่ง
แม้อาจจะใจหายนิดๆ ว่า ...

สักวันหนึ่ง ในอนาคต ... จ่าอ๊อด ก็จะต้องก้าวเดินต่อไป

และ จากพวกเราชาว IE ไป ณ ดินแดนที่ไกลแสนไกล

แต่นี่ ... ก็คือ เส้นทางชีวิตจริงๆ ที่ได้ถูกเลือกไว้แล้ว
และ ก็เป็นเส้นทางที่เจริญก้าวหน้า ... เป็นเส้นทางที่มีคุณค่า

และ เป็นเส้นทางแห่งความสุข ...

ความสุข ของ "ผู้ที่เป็นที่รักยิ่ง" ... ของพวกเรา ชาว IE

แล้ว ... เราก็จบการสนทนา ...
ข้าพเจ้ามองตามภาพรางๆ ของท่านจ่าอ๊อด ... ที่ค่อยๆ จางหายไป

อาจารย์ IE ร่างบางๆ ... เสียงดังๆ
หลักการแน่วแน่ ... ทำงานทุกวัน อย่างกระฉับกระเฉง
ด้วยความสดชื่น และ แจ่มใส ... เสมอ

ใช่แล้ว ... ท่านอาจารย์จ่าอ๊อด ...

แล้ว ... ข้าพเจ้า ก็นึกย้อน

ถึง ... อดีตที่แสนสุข ที่เมืองเชียงใหม่
ครอบครัวธรรมดาๆ ครอบครัวหนึ่ง ...
ที่ตัดสินใจ ไปลงหลักปักฐาน ... ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ที่นั่น

ณ ดินแดนไกลแสนไกล ที่เต็มไปด้วนมนต์เสน่ห์
และ ให้กำเนิด ... เด็กชายง่าวๆ คนนึง
ที่แม้จะ จดจำเรื่องราวอะไร ... ไม่ได้มากนัก
อีกทั้ง ... ก็ยังไม่สามารถ ที่จะรับรู้
ความทุกข์ หรือ ความลำบากของครอบครัวตนเองได้ แม้แต่น้อยนิด

แต่เด็กคนนี้ ... ก็ยังคงจดจำ ความรัก ความอบอุ่น
และ ความสุขที่แท้จริงในครอบครัว ได้ดี

"สุข" ที่ได้อยู่ "ร่วมทุกข์ร่วมสุข" ... ด้วยกัน

และ ความทรงจำนี้ ... ไม่เคยลืมเลือนไปจากใจ

ดังนั้น

ข้าพเจ้า ... ในนามของชาว IE Story ทุกหมู่เหล่า
ก็ขออวยพร ให้จ่าอ๊อด และครอบครัว ...

มีความสุขมากๆ ได้พบแต่สิ่งดีๆ ...
ทั้งในชีวิตการทำงาน และ ชีวิตครอบครัว ...
ขอให้มีความรัก และความอบอุ่น

เหมือนอย่าง ที่ข้าพเจ้า และครอบครัว เคยได้รับ
ณ ดินแดนแห่งนี้ ...
ดินแดน แห่งมนต์เมืองเหนือ ...

ตลอดกาลนาน ... เทอญ

...........................................................................