ตอนที่ 211 : ภาพลวงตา ... หรือ ภาพจริง ?

วันนี้ ...
ทุกสรรพสิ่งรอบกายข้าพเจ้า เงียบสงัด
ฝนตก แดดออก .... สลับไปมาทั้งวัน ...
ณ วินาทีนี้ .... อาจจะเป็นเพียง
ไม่กี่ครั้ง ในชีวิตการทำงานของข้าพเจ้า
ที่ได้นั่งเงียบๆ อยู่คนเดียวในห้องทำงาน ที่ภาค IE …
นั่งคิดโน่น คิดนี่ ...
คิดอะไร ได้มากมายหลากหลายเรื่อง

หากมองว่า ภาคของเรา ... วิศวกรรมอุตสาหการ สจล.
คือ ชีวิตจริงๆ ของคนคนหนึ่ง
ก็ อาจกล่าวได้ว่า ...
คนคนนี้ ทรหดอดทนมากจริงๆ
เป็นคน ที่มีชีวิตที่โลดโผน ผจญภัย ...
และ ไม่เคยมีชีวิต ที่ราบเรียบเลยแม้แต่น้อยนิด
หากนำไปสร้างเป็นละครชีวิตน้ำเน่าๆ แบบไทยๆ
หรือ สร้างเป็นหนังซีรี่ย์ซึ้งๆ แบบเกาหลีๆ ....
ก็คงจะเป็นนวนิยายเรื่องราว ที่ซาบซึ้งตรึงใจ ยิ่งนัก
2535
ณ สมัยที่บ้านเมือง ... กำลังรุ่งเรือง และเฟื่องฟูทางเศรษฐกิจ
.................................................................
ในยุคนี้ ....
น้าชาติ ... ท่านพลเอกชาติชาย ชุณหะวัณ เป็นนายกรัฐมนตรี
ประเทศไทยกำลังก้าวกระโดด สู่ประเทศอุตสาหกรรมใหม่
เรียกง่ายๆ แบบติดปากๆ ว่า นิคส์ ....
.... เมืองไทย กำลังจะกลายเป็น เสือตัวใหม่แห่งเอเชีย
สามารถ จะขึ้นอันดับ เทียบเคียงญี่ปุ่น เกาหลี หรือ สิงคโปร์ ได้ ....
ดังนั้น
ด้วยนโยบายการพัฒนาประเทศไทย แบบสุดแรง ณ ยุคนั้น ....
จึงเป็นที่มา ของความพยายาม
ในการสร้างหลักสูตร “วิศวกรรมอุตสาหการ” ที่ดีที่สุด ในประเทศไทย
โดยการสนับสนุนของหน่วยงานระดับโลก ....
UNDP แห่งสหประชาชาติ
ที่มาช่วย ในการออกแบบ และ สร้างหลักสูตรวิศวกรรมอุตสาหการ ที่ สจล.
โดยศึกษาเทียบเคียง กับหลักสูตรของมหาวิทยาลัยอื่นๆ
และ ศึกษาความต้องการพื้นฐาน ของอุตสาหกรรมในประเทศไทย
ดังนั้น ...
“โครงการภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ” แห่ง สจล.
จึงเป็นโครงการแห่งความฝัน ที่อลังการและสวยงามยิ่งนัก
เพราะ จะมีเงินสนับสนุนมากมาย จากต่างประเทศ
ที่จะมาช่วยพัฒนาด้านวิชาการ ด้านอาคารสถานที่ ด้านเครื่องมืออุปกรณ์
และ อื่นๆ อีกมากมาย
แต่
แต่
แต่
แต่ .... ณ วันหนึ่ง
ก็มีเหตุ อันต้องล้มเลิกโครงการนี้ ในทันที
เพราะ ได้เกิดรัฐประหาร “พฤษภาทมิฬ” ขึ้นในประเทศเรา
และมีผลทำให้ ... ทุกๆ ความร่วมมือจากต่างประเทศ
ถูกยกเลิกความช่วยเหลือ อย่างสิ้นเชิง

ฝันสลาย .... แต่กำลังใจ ยังไม่สลายง่ายๆ
2540 ...
ณ สมัยที่บ้านเมือง เดินเข้าสู่วิกฤตเศรษฐกิจ
................................................
แต่ในที่สุด ... เราก็กัดฟัน ....
เปิดภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ แห่ง สจล.
ได้อย่างเป็นทางการ อีกจนได้ ในปีนี้ ...
ฝันเล็กๆ .... เปล่งประกายอีกครั้งหนึ่ง ….
เรารับนักศึกษา IE รุ่นแรก …
โดยสร้างทั้งความฝัน และ ความหวัง ไว้กับ พวกเขามากมาย ...
แต่เมื่อ ........ เปิดเทอมได้เพียง 10 กว่าวัน
ประเทศไทย ของเรา .... ก็ ล่มสลายทางเศรษฐกิจ
และ ผลกระทบที่ตามมานั้น .... ก็รุนแรง เกินกว่าจะจินตนาการได้
เพราะ ... มีมติของคณะรัฐมนตรี ....
สั่งระงับการก่อตั้งหน่วยงานใหม่
ของทุกกระทรวง ทบวง กรม ทั่วทั้งประเทศ ....
ซึ่งก็มีผลโดยตรง .... ทำให้ ภาควิชาของเรา
กลายเป็น “โครงการ” ที่เลื่อนลอย ไร้กฎหมายรองรับ
เป็นหน่วยงานเถื่อน ... ที่ไม่มีงบประมาณ
ไม่มีแผนงาน ไม่มีอัตรากำลัง ไม่มีสถานที่
และ ... ไม่มี “อนาคต” ...
สมบัติทั้งหมด ของภาคเรา .... ที่มีเหลืออยู่
ก็มีแค่ ...
เด็กตาดำๆ รุ่นแรก 30 กว่าคน
อาจารย์ อีกสามสี่ท่าน กับ ห้องว่างๆ โล่งๆ อีก 1 ห้อง
รวมทั้ง “กำลังใจ” และ “ความฝัน” แบบฝ่อๆ
แต่
แต่
แต่
แต่ “โครงการ” เล็กๆ เถื่อนๆ .... แห่งนี้
ก็ยังอุตส่าห์ ... ดื้นด้าน และ ทนทาน
ที่จะพานักศึกษารุ่นแรก และ รุ่นต่อไปๆๆๆๆๆ ....
เดินทาง ไปสู่ฝั่งฝัน .... ให้สำเร็จให้ได้
ในตอนแรกๆ ...
ข้าพเจ้า ก็ไม่ค่อยจะเข้าใจ ชีวิตของตนเอง ณ ช่วงเวลานั้นเลย
เพราะ ณ ช่วงเวลานั้น
การทำงานที่ IE … ก็ไม่ต้องคิดอะไรมาก ...
ก็แค่ .... ขอให้แก้ปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้นรายวัน ให้ได้เสียก่อน ...
เพราะ ทำได้เพียงแค่นี้ .... ก็ดีใจมากๆ แล้ว

คงจะไม่ต้องบรรยายมากมาย ว่า
.... มันเหนื่อยขนาดไหน ?
เพราะ แค่กลับถึงบ้าน ... หัวถึงหมอน
ก็หลับเป็นตายทันที
ไม่มีแม้แต่เวลา .... ที่จะมานั่งฟูมฟาย หรือ ทุกข์ใจ
ในโชคชะตา ของภาคเรา ...
ชีวิตการทำงาน ในช่วงเวลานั้น ...
ก็เหมือนกับ คนบอด ที่กำลังทำงานแบบงมงายๆ
กล่าวคือ ...
วันหนึ่งๆ ก็หลับหูหลับตา ทำงานๆๆๆๆ ไปเรื่อยๆ
แล้วก็ ...
แก้ปัญหาๆๆๆๆ ทุกอย่างที่เกิดขึ้น ไปเรื่อยๆ
ไม่ต้องคิดอะไรให้มาก ....
วันไหนเหนื่อย ... วันไหนท้อ
ก็แค่ออกมานั่งใต้ต้นไม้ หน้าภาค
ดูสายลม ดูแสงแดด ... มองหาประกายแห่งความฝัน
ความฝันเล็กๆ ... ที่น่าจะเป็นไปได้
แล้วบอกตัวเอง ว่า
เราต้องอดทนมากๆ ... เราต้องมีใจรักมากๆ
และ ต้องเชื่อมั่นมากๆ ในสิ่งที่เรากำลังทำอยู่
แล้ว ก็ทำต่อไป ...

ข้าพเจ้าจำได้ดีว่า .... ประโยค ที่ใช้ปลอบใจตัวเองเสมอๆ ก็คือ ...
“... แล้ว .... ทุกอย่าง ก็น่าจะดีขึ้นเอง ...”
ก็ ...
ทำแบบนี้ คิดแบบนี้ ตลอดมา .... เกือบๆ 10 ปี
ทั้งตัวข้าพเจ้าเอง ทั้งท่านอาจารย์พรศักดิ์
ทั้งทีมงานทุกคน ....
รวมทั้ง นักศึกษาทุกคน

และ ท้ายที่สุด
ผลที่ได้รับ ....
มันก็คุ้มค่า กับ ความเหน็ดเหนื่อยทั้งหลายทั้งปวง จริงๆ
2551
ณ ยุคสมัย ที่บ้านเมือง กำลังสับสน และ ซับซ้อน
...................................................
ณ วันนี้ .... ภาค IE ของพวกเราทุกคน
ก็ก้าวหน้า และ เติบใหญ่กว่าเดิมมากมาย
แม้จะต้องเผชิญ กับปัญหาหนักๆ
มาตั้งแต่ วันแรกสุด ของการก่อตั้งภาควิชา ....
แต่เรา ก็ผ่านพ้นมาได้ ... ตราบจนทุกวันนี้
ตลอด 12 ปีที่ผ่านมา ....
ภาคของเรา ได้ถ่ายทอดทั้งความรู้ ความเข้าใจในด้านวิชาการ
อีกทั้ง ยังได้ถ่ายทอด ความรัก และความอบอุ่น
ให้แก่พวกเราชาว IE ทั้งหลาย ....
รุ่นแล้วรุ่นเล่า สืบมาตราบจนทุกวันนี้....
มีผู้รู้ หลายๆ ท่าน ....
เคยกล่าวไว้ว่า
การสร้าง หรือ การเริ่มต้น ในสิ่งหนึ่งสิ่งใดนั้น
อาจจะ ดูเป็นเรื่องที่ "ไม่ง่าย" นัก
เพราะ ต้องอดทน ต้องฝ่าฟัน ต้องแก้ปัญหา
อีกทั้ง .... ต้องมีใจรัก และ ต้องเชื่อมั่น
ในสิ่งที่เรา กำลังกระทำอยู่ ...
จึงจะสามารถ ฝ่าฟันอุปสรรคในตอนแรกเริ่ม ไปได้ ....

แต่ในทางปฏิบัติ นั้น ....
สิ่งที่ "ยาก" กว่า
และ "ยาก"มากๆ .... ก็คือ
การดูแล รักษา และ พัฒนาสิ่งที่เรามีอยู่
ให้ก้าวหน้าต่อไป อย่างมั่นคงที่สุด ....

สิ่งนี้ ... ทำได้ยากที่สุด
ประเด็นนี้ ...
คือ สิ่งที่ทั้งข้าพเจ้า และ เหล่าอาจารย์ IE ทั้งหลาย
ครุ่นคิด กันตลอด ....
เพราะ แม้ว่า .... อาจจะดูเหมือนว่า
ภาค IE ของเรา กำลังเติบโตขึ้น อย่างงดงาม
เด็กๆ ที่สมัครเข้ามาเรียน ... มีคะแนนสูง
เด็กๆ ที่เรียนจบออกไป ต่างก็ประสบความสำเร็จมากมาย
แต่สิ่งเหล่านี้ ... คือเรื่องจริง หรือ เป็นแค่ภาพลวงตา ?
นี่คือ ... สิ่งที่เราต้องคิด และ พิจารณาอยู่เสมอๆ
“... ภาค IE ของเรา ... มีชื่อเสียง ก้าวกระโดด
เพียงเพราะ อาศัยชื่อเสียงของ สจล. เท่านั้นหรือ ?...”
...
“... ภาค IE ของเรา ... เป็นที่สนใจ ของเด็กๆ
เพียงเพราะ เชื่อกันว่า ... เรียนง่าย จบง่าย
และ จบแล้ว .... หางานง่าย ได้เงินเดือนสูงๆ ...
เท่านั้น หรือ ? …”
...
“... ภาค IE ของเรา ... โด่งดัง
เพราะเกาะกระแส การเติบโตของอุตสาหกรรมยานยนต์ ....
เท่านั้น หรือ ? … ”
...
นี่คือ ประเด็นยากๆ ที่ทีมงาน IE ...
ต้องขบคิดกันมากมาย ว่า …
นี่คือ ... “ภาพความจริง” ที่มั่นคงตลอดนิรันดร์กาล
หรือ เป็นเพียงแค่ ...
“ภาพลวงตา” ที่ฉาบฉวย …
และ อาจจะล่มสลายได้ ในไม่ช้านี้ ?

ด้วยประการทั้งปวง ....
สิ่งที่ภาควิชา สามารถทำได้ ... ก็คือ
เร่งสร้างกำลังพลอย่างมากมาย เพื่อ รองรับการเติบโตในอนาคต
เช่น ณ ปัจจุบันนี้ .... เรามีอาจารย์รวมทั้งสิ้น 16 คน
อยู่ต่างประเทศ 9 คน ... อยู่เฝ้าภาค 7 คน ...

และ อีกสิ่งหนึ่ง ...

ที่น่าจะอยู่ในขอบเขตที่สามารถกระทำได้
ก็คือ ... การปรับปรุงหลักสูตร ให้ทันยุคสมัย
ซึ่งงานนี้ ... คงจะไม่สามารถกระทำได้
โดยอาศัยความรู้สึก หรือ สัญชาตญาณของภาควิชาเพียงอย่างเดียว
แต่อย่างน้อย ...

ก็คงจะต้องอาศัยประสบการณ์ และ ความรู้สึก
ของเหล่าศิษย์เก่าทั้งหลายทั้งปวง
ให้ช่วยกันคิด ช่วยกันให้ความเห็น

ในการพัฒนาหลักสูตรของเรา ให้ดียิ่งขึ้นๆ

ดังนั้น
ณ ช่วงเวลานี้ .... ศิษย์เก่าทุกๆ ท่าน
จะได้รับ แบบสอบถาม

เกี่ยวกับหลักสูตรภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ
ซึ่งเป็นงานวิจัย ... ที่ดำเนินการ โดยน้องๆ IE รุ่นที่ 9
โดยจะดำเนินการ จัดส่งแบบสอบถามนี้

ถึง ศิษย์เก่าทุกท่าน ... โดยทาง e-mail

ดังนั้น
ข้าพเจ้า ... ในฐานะของสมาชิกหนึ่งของภาควิชาเรา
ก็ใคร่ขอ ความร่วมมือ จากศิษย์เก่า IE ทุกๆ ท่าน ที่ได้รับ e-mail นี้

ได้โปรดช่วยให้ความร่วมมือ ในการตอบแบบสอบถามนี้
โปรดสละเวลาสักนิด ในการอ่าน และ ทำความเข้าใจในคำถาม
และ โปรดตอบกลับมา ... ภายในระยะเวลาที่กำหนด

... การตอบความคิดเห็น ภายในเวลาไม่กี่นาที นี้ ....
จะมีผลต่อ การพัฒนาของภาควิชา IE ของเรา ไปอีกนานแสนนาน …

และ ท้ายที่สุดนี้
ข้าพเจ้า และ ทีมงาน IE ทุกคน
รวมทั้ง น้องๆ ชาว IE ในรุ่นต่อๆ ไป .... ในอนาคต
ขอขอบพระคุณอย่างสูงสุด ในการเสียสละเวลาอันมีค่า ในครั้งนี้

อย่างน้อย ... ก็เพื่อจะได้พิสูจน์ ให้ทุกคนได้รู้ ว่า …
ความสำเร็จ ของภาควิชาเล็กๆ ที่พยายามดิ้นรน
และพัฒนาตนเอง ตลอด 12 ปีที่ผ่านมานั้น …

เป็นภาพความฝัน ที่สามารถบรรลุความสำเร็จ ที่เป็นจริง
และ สามารถดำเนินงาน ต่อไปได้อย่างมั่นคง และ ถูกทิศทาง

มิใช่เป็นเพียง “ภาพลวงตา” ...
ที่เกาะกระแสสังคม เพื่อหลอกตนเองไปวันๆ

...............................................................................

IE Story ตอนนี้ ... เขียนขึ้น เพื่อช่วยประชาสัมพันธ์

โครงงาน "การศึกษาความคิดเห็นต่อหลักสูตรภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ"

ซึ่งแบบสอบถามนี้ ... จะได้จัดส่งทาง e-mail ถึงศิษย์เก่า IE ทุกท่าน ภายใน 1-2 วันนี้

และหากท่านสมาชิกทั้งหลาย ... ทั้งศิษย์เก่า / ศิษย์ปัจจุบัน

หรือ ทุกๆ ท่าน ที่เป็นแฟนพันธุ์แท้ IE Story

ต้องการจะแสดงความคิดเห็น หรือ มีคำแนะนำอื่นๆ เพิ่มเติม ...

เพื่อนำไปสู่การพัฒนาภาควิชา IE ของเรา ...

ก็โปรดติดต่อ โดยตรง ... ได้ที่ e-mail ของโครงงาน นี้ .... คือ

project_ie09@hotmail.com

อีกทั้ง ... ข้าพเจ้า ต้องขอขอบคุณ

ผู้แทนของ IE แต่ละรุ่น

ที่ได้กรุณา ช่วยติดต่อ ประสานงาน และ รวบรวม e-mail ของเพื่อนๆ ในรุ่น

และท้ายสุด นี้...

ข้าพเจ้า ต้องขอขอบพระคุณ

ชาว IE ที่รัก ทุกๆ ท่าน มากๆๆๆๆ อีกครั้ง ...

ในการร่วมมือ ร่วมใจกัน ในครั้งนี้ ...