ตอนที่ 186 : หนึ่งเดียวคนนี้ ...

เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา ...

ข้าพเจ้า ได้มานอนค้างที่ภาค IE ของเรา

ก็รู้สึกเหมือนกับว่า .... ได้ทบทวนความรู้สึกเก่าๆ

เพราะข้าพเจ้า ไม่ได้มานอนค้างที่ภาคเรา มานานแสนนานแล้ว

ความสงบเงียบ ยามดึก ...

และ แสงไฟสลัวๆ ที่สาดส่องไปยังตึกภาคเรา

ช่วยทำให้ข้าพเจ้า นึกถึงความหลังเก่าๆ ได้มากมาย

แม้ว่าวันนี้ ... เวลาจะผ่านไปแล้วถึง 12 ปี

นับจาก วันแรกๆ ของการก่อตั้งภาคของเรา ....

แต่ความทรงจำ เกี่ยวกับภาค IE ของเรา

ยังคงเจิดจ้า ในใจของข้าพเจ้าเสมอ

จำได้ดีว่า .... สมัยปีแรกๆ ของการก่อตั้งภาค

ปัญหาของภาคเรา ก็คือ ... ขาดแคลนสารพัดสิ่ง

ทั้งด้านงบประมาณ ด้านสถานที่ ด้านวัสดุอุปกรณ์ ด้านกำลังคน

เป็นเพราะผลกระทบด้านเศรษฐกิจ ในยุคฟองสบู่แตก

ที่ทำให้การดำเนินงาน ของภาควิชาเล็กๆ ที่เปิดใหม่ๆ ....

เป็นไปด้วยความยากลำบาก ยิ่งนัก

อย่างไรก็ตาม ... ปัญหาที่หนักที่สุด

ก็น่าจะเป็น ปัญหาด้านการขาดแคลนอาจารย์
เพราะ ต้องยอมรับความจริงว่า .... จะมี ใครสักกี่คนเชียว?
ที่จะยอมฝาก อนาคตไว้กับความไม่แน่นอน กับภาควิชาเล็กๆ
เพราะ ณ ช่วงเวลานั้น ...

หากใครอยาก จะมาเป็นอาจารย์ที่ภาคเรา
ก็มาทำงานได้ แค่ในฐานะแค่ลูกจ้างชั่วคราว ...

เพราะอัตราข้าราชการประจำ "ไม่มี"

ก็เหมือนกับเป็นแค่ผู้ใช้แรงงาน ... ที่รับค่าแรงเป็นรายชั่วโมงๆ ไป

ไม่มีสวัสดิการ ไม่มีขั้น ไม่มีซี ไม่มีอะไรทั้งสิ้น

มีแต่ความหวังลมๆ แล้งๆ ว่า .... น่าจะพอหาช่องทาง

บรรจุเข้าเป็นข้าราชการ หรือ พนักงานประจำได้ บ้าง ....

อาจกล่าวได้ว่า ....

ในชีวิตของข้าพเจ้า ที่ภาค IE แห่งนี้ ...

ข้าพเจ้าได้ติดค้าง "หนี้ทางใจ"

ไว้กับอาจารย์ของภาคเรา 2 ท่าน

เป็นหนี้ ที่ไม่มีวันชดใช้ได้หมด ...
และ ... เป็นหนี้ที่จะไม่มีวัน ลบเลือนไปจากใจ

ท่านแรก คือ อาจารย์พลชัย หรือ พี่ต้อม
ที่ปัจจุบัน กำลังศึกษาอยู่ ณ แดนไกล โพ้นทะเล ซีกโลกใต้
และ ท่านที่สอง คือ อาจารย์เชาวลิต หรือ พี่หนึ่ง

ที่ปัจจุบัน กำลังศึกษาอยู่ ณ แดนไกล โพ้นทะเล ซีกโลกเหนือ

ท่านทั้งสอง ... โดนข้าพเจ้าลากตัวเข้ามาสู่

วังวนชีวิตการทำงานอันทุกข์ทรมาน ที่ ภาควิชาของเรา

เพราะ ในช่วงหลายๆๆๆๆ ปีแรกของการทำงาน

ของอาจารย์ทั้งสองท่านนี้

ก็ตกอยู่ในสภาพ ลูกจ้างชั่วคราว ...

ที่ไม่มีความมั่นคงในชีวิตแม้แต่น้อย

ต้องใช้ความอดทน มุ่งมั่น ทุ่มเท และ ต้องมีใจรัก เท่านั้น

จึงจะฝ่าฟันวันเวลา เหล่านั้นมาได้ ....

ทุกย่างก้าว ของท่านทั้งสอง .... มีแต่อุปสรรคและ การรอคอย

กว่าจะได้บรรจุเข้างาน ... กว่าจะหาทุนไปเรียนได้

กว่าจะสอบทุนได้ ....กว่าจะสอบภาษาอังกฤษได้

กว่าจะหามหาวิทยาลัยได้ .... กว่าจะได้เดินทางไปเรียนต่อได้

อีกทั้ง ... และ กว่าจะตัดสินใจ

ในการจัดการ ชีวิตส่วนตัวและครอบครัวได้

มิใช่เรื่องง่ายๆ ....

เป็นเรื่องยากลำบาก ทุกย่างก้าว ....

ที่ท่านทั้งสองได้เผชิญ ตลอดชีวิตการทำงานที่ภาคเรา

เรื่องของอาจารย์พี่ต้อม ข้าพเจ้าก็ได้เคยเล่าไปแล้วบ้าง

ใน IE Story ... ตอนที่ 34 : เรื่องของพี่ต้อม ....

ลองกลับไปอ่านทบทวนดูได้ ....

ดังนั้น ... IE Story ตอนนี้ ก็จะเป็นเรื่องราว

ของอาจารย์เชาวลิต ... หรือ พี่หนึ่ง ของศิษย์ทั้งหลาย

ข้าพเจ้าจำได้ดีว่า ...

ข้าพเจ้าได้พบ อ.หนึ่ง ครั้งแรก เมื่อ 5-6 ปีที่แล้ว ...

ในการสอบสัมภาษณ์ทุนพัฒนาอาจารย์

ซึ่งข้าพเจ้าเป็นกรรมการในการสอบคัดเลือก ในครั้งนั้น

ณ วินาทีแรก ที่ได้คุยกัน ...

ข้าพเจ้า รู้สึกประทับใจ อ.หนึ่ง มากๆ ในเรื่องที่น่าตลกมากๆ

กล่าวคือ ...

ข้าพเจ้ารู้สึกชอบ ที่ อ.หนึ่ง เสียงดังมาก
แบบว่า แค่ถามอะไร เบาๆ ... ท่านก็ตอบ แบบเสียงดังสนั่นห้อง

แสดงว่า ปอดแข็งแรง สุขภาพสมบูรณ์ และ self แบบสุดๆ

แบบนี้ ถูกใจจริงๆ ...

เหมาะกับภาควิชาเล็กๆ แคบๆ จนๆ ที่ขาดแคลนไมโครโฟน

อจ. ที่เสียงดัง ฟังชัด แข็งแรงทนทาน แบบนี้ ... ดีแน่ๆ

แต่ที่สำคัญ ก็คือ ...

ข้าพเจ้า ได้ถามคำถามสุดท้ายว่า ...

".... หากในการสอบ final ....

คุณสามารถจับการทุจริต ของเด็กนักศึกษา

ซึ่งเป็นเด็กชั้นปีสุดท้าย-เทอมสุดท้าย ของภาคเรา ได้

.... คุณจะทำอย่างไร ?... "

ข้าพเจ้า จำได้ดีว่า คำตอบของ อ.หนึ่ง นั้น ดีมากๆ

... ดีมากๆ เสียจน ....

แม้ในปัจจุบัน ก็ยังไม่มีใครเลย

ที่ตอบได้อย่างถูกต้อง และ ถูกใจข้าพเจ้า อีกเลย

และ ก็ยิ่งทำให้ ข้าพเจ้ามั่นใจว่า ....

เขาจะสามารถดูแลเด็กๆ IE ได้เป็นอย่างดี แน่นอน ...
และ มันก็เป็น เช่นนั้นจริงๆ ...

แล้ว ... อ.หนึ่ง ก็มาเริ่มงานที่ภาคเรา ...

ซึ่ง ข้าพเจ้าเชื่อว่า ... เขาคงจะ งงๆ กับวัฒนธรรม IE

อีกทั้ง ... เขาก็คงจะงงๆ กับสายสัมพันธ์

อันสลับซับซ้อน ของสมาชิก IE ทั้งหลาย

สังคม IE ... เป็นสังคมแบบสับสน ซับซ้อน ... แบบว่า

บางเรื่อง... ก็อุดมคติกันจนสุดโต่ง

แต่บางเรื่อง... ก็น้ำเน่ากันจนสุดขั้ว

นอกจากนี้ ...

อ.หนึ่ง ก็น่าจะ งงๆ มากขึ้น เมื่อพบว่า

ภาระ หน้าที่ของการ มาเป็นอาจารย์ที่ภาคเรานั้น

ยังมีอีกมากมาย ที่ข้าพเจ้ายังบอกเขาไม่หมด
ความจริง ข้าพเจ้าก็แค่ บอกเขาว่า ...

"... ทำงานที่นี่ ... ก็ไม่มีอะไรมาก

ก็แค่สอนหนังสือ ...

แล้วก็ทำในสิ่งที่เราคิดว่า น่าจะทำได้

แค่ทำด้วยใจ ... ทำให้เต็มที่ เท่าที่เราจะทำได้

ก็แค่นี้เอง ..."

พูดง่ายๆ นิดเดียว .... แต่ตอนทำจริงๆ แล้ว

มันมากมายมหาศาล ยิ่งนัก ...

แล้ว ... อ.หนึ่ง ก็เริ่มงานสอนหนังสือ
ซึ่งเป็นงานที่เขารัก .... นับตั้งแต่บัดนั้นมา
โดยเริ่มสอน ชาว Z รุ่น4 และ ชาว Zn รุ่น2
ทำหน้าที่เป็นทั้งครู ผู้คอยอบรมสั่งสอน
เป็นทั้งพี่ ที่คอยให้ความอบอุ่น
และ เป็นทั้งเพื่อน ผู้ยืนอยู่เคียงข้าง ชาว IE ทุกคน

นอกจากนี้... ก็เป็นที่รู้กันว่า ภาค IE ของเรานั้น ...

มิได้มีแต่ เรื่อง การเรียน การสอนเท่านั้น

ก็มียังกิจกรรมต่างๆ นาน มากมายๆๆๆ

เช่น พอเปิดเทอมปุ๊บ .... ก็จะมีการปฐมนิเทศ - จับสาย

จากนั้น ก็เข้าสู่กิจกรรมรับน้อง

อ.หนึ่ง .... ก็จะเป็นอาจารย์ท่านหนึ่ง

ที่ให้เกียรติไปงานนี้ แทบทุกปี

แม้ว่า จะเสียทั้งเวลา

เสียทั้งสุขภาพเพราะต้องอดหลับอดนอน

หรือ แม้แต่เสียทั้งทุนทรัพย์

เป็นน้ำใจ ที่คอยช่วยเหลือสนับสนุนการจัดงาน ของเด็กๆ

แต่ อ.หนึ่ง ก็ไปทุกครั้ง ... ด้วยใจ

และ สิ่งนี้ ก็เป็นสิ่งเดียว

ที่ช่วยทำให้.... ข้าพเจ้าได้สัมผัส ว่า

บางครั้ง โลกนี้ มันก็ไม่ได้เลวร้ายหรือ อ้างว้างเท่าใดนัก

เพราะอย่างน้อย... บนถนนที่ข้าพเจ้ากำลังเดินอยู่นั้น

ก็ยังพอจะมี เพื่อนร่วมทาง ... เดินไปด้วยกันบ้าง ...

กลับจากรับน้อง.... ก็เป็นงาน IE Meeting

และ งานอะไรก็ไม่รู้ อีกมากมายๆๆๆๆๆ

ดังนั้น .... เวลาที่มีการจัดงานจำพวกนี้

... หากไม่สามารถ จะหาใครมาพูด... มาแจกรางวัลได้

ก็ไม่ต้องวิตก กัวลแต่ประการใด

เพราะ เพียงแค่ วิ่งขึ้นไปชั้นสอง

แล้วลาก อ.หนึ่ง ลงมาจากห้อง

ทุกๆ ปัญหา ก็ได้รับการแก้ไข ไปอย่างง่ายๆ

เพราะ ท่าน อ.หนึ่ง ... ก็อยู่ที่ภาคเรา

แบบ ตลอด 24 ชั่วโมงอยู่แล้ว

สำหรับ กิจกรรมที่ต้องจัด ต่อเนื่องตลอดทั้งปี

ก็คือ การจัดไปทัศนศึกษา ชมโรงงานต่างๆ ...

ซึ่ง ณ ช่วงเวลานั้น .... อ.หนึ่ง ก็เป็นผู้จัด

โดยมีข้าพเจ้า... ช่วยประสานงาน ในเรื่องไร้สาระๆ แนวๆ นั้น

แบบว่า ..... ข้าพเจ้า เป็นคนคอยคิดว่า

ทริปนี้ ... จะไปกินอะไรกันดี?

หรือ จะแอบพาเด็กๆ ไปแวะเที่ยว ....

น้ำตก ภูเขา ทะเล ไหว้พระที่ไหนดีหนอ ?

และ เมื่อสิ้นปีการศึกษา จะมีการปิดท้ายกิจกรรม IE ....

ด้วยงานไร้สาระ .... ที่ยิ่งใหญ่ทุกปี

และ ถือว่า เป็นงานสุดท้ายของสำหรับชาว IE ปีสุดท้าย
ซึ่งก็คือ งาน "ปัจฉิมนิเทศ-IE" ...

โดยงานนี้ ได้จัดมาตลอด ตั้งแต่ชาว Z2 และ Zn1 มาเรื่อยๆ

(ยกเว้น รุ่น Z6 และ Zn4 เท่านั้น ที่ไม่ได้จัด)

ซึ่งงานนี้ ... ในระยะหลังๆ ก็มักจะจัดที่เขาใหญ่

โดยมี อ.หนึ่ง เป็นผู้ช่วยประสานงาน

ติดต่อบ้านพัก กรมอุทยานฯ ติดต่อทีมแม่ครัว ทีมแม่บ้าน

ติดต่อทีมส่องสัตว์ ติดต่อเหล่าสัตว์ป่าทั้งหลาย

เช่น พวกกวางขอทาน แห่งเขาใหญ่

ให้ออกมาป้วนเปี้ยน โชว์ตัว กินอ้วก ให้พวกเราได้ดูบ้าง

นอกจากนี้ ... อ.หนึ่ง ยังทำหน้าที่

พาพวกเราเดินป่า ปีนเขา โดดน้ำตก ....

ข้าพเจ้าคิดว่า ... งานปัจฉิม-IE นั้น

เป็นงาน ที่จัดยากแบบสุดๆ

เพราะทุกๆ ปี .... เราต้องมานั่งคิดกัน ว่า

จะทำอย่างไร... จึงจะทำให้ ชาว IE ทั้งหลาย

ที่กำลังจะอำลาจาก บ้านเล็กๆ หลังนี้ ออกไปสู่โลกกว้าง

ได้ลาจากกัน ด้วยความรู้สึกดีๆ ความทรงจำดีๆ

จะทำอย่างไร ... ให้งานปีนี้สนุก และน่าประทับใจ

อีกทั้ง.... เราต้องคิดมากมายว่า .... จะทำอย่างไร
จึงจะบริหารจัดการ งาน ปัจฉิม-IE นี้ให้ได้ ...
เพราะธรรมชาติของงานนี้ ...

จะเป็นงานที่เต็มไปด้วย คนบ้า คนเมา
และ คนบ้าที่กำลังเมา ....
... จะทำอย่างไร ให้งานนี้ ควบคุมดูแลได้ อย่างปลอดภัย และ ไม่สิ้นเปลือง
ซึ่งทุกสิ่งทุกอย่าง ที่กังวลเหล่านี้ ....

ข้าพเจ้าก็ได้... ท่าน อ.หนึ่ง ท่านนี้แหละ
เป็นผู้ช่วย ผู้ดลบันดาล สิ่งเหล่านี้ ตลอดมา
อีกทั้ง
ยังโชคดี ที่ได้ท่าน อ.อ๊อด ... มาช่วยอีกหนึ่งแรง
ในช่วง สองปีที่ผ่านมา

ทุกวันนี้ ... ณ ทุกครั้ง

ที่ข้าพเจ้า เดินผ่านห้องทำงานของ อ.หนึ่ง
ข้าพเจ้า ก็มัก จะคิดถึงเขาเสมอๆ ....
นึกถึง ห้องเล็กๆ .... กระจกมัวๆ กลิ่นอับๆ
ห้องที่มี กลิ่นอายของวิญญาณ

และ สิ่งลี้ลับหลอนๆ สิงสู่อยู่ตามโคนเสา
ในห้องนี้ .... หาก ผู้ใดมานอนผิดทิศ ผิดทาง

ผิดกาละเทศะ ผิดท่า ผิดเวลา ....

ก็มักจะสัมผัส "อะไรๆ" ที่แปลกๆ เกินจะหยั่งรู้ได้
แต่ ก็น่าแปลกใจ ว่า .... อ.หนึ่ง

ถึงแม้จะเป็นผู้ที่มีอุดมการณ์ และ นโยบาย

เกี่ยวกับเรื่อง ลี้ๆ ลับๆ แนวผีๆ สางๆ ว่า

"ไม่เชื่อเรื่องผี - แต่กลัวผี ... อ่ะ"

... แต่เขา ก็ทนพักอาศัยอยู่ในห้องนี้ ได้คนเดียว

ดังนั้น...

หลังจากที่ อ.หนึ่ง ใช้เวลาในการปรับตัว ...

ให้เข้ากับวัฒนธรรม IE /ประเพณี IE / สังคม IE

และ ภูตผีปิศาจแห่งตึก IE ....

อ.หนึ่ง ก็เริ่มมีวิถีชีวิต แบบอาจารย์ IE ในอุดมคติ

คือ มาใช้ชีวิตอยู่ที่ภาค ....

แบบว่า ใช้ชีวิตอย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด

สามารถดำเนินวงจรชีวิต

อันได้แก่ กิน-นอน-เข้าส้วม-สอนหนังสือ-ฯลฯ

ได้ครบถ้วน ภายในระยะทาง ไม่เกิน 10 เมตร ...

ข้อดี ของการมีอาจารย์ มานอนค้างอยู่ที่ภาค ก็คือ

นอกจากจะทำให้ บรรยากาศที่ภาค คึกคัก อบอุ่นแล้ว

ยังทำให้ เหล่าสมาชิก และ กลุ่ม project ทั้งหลาย

สามารถมาเยี่ยมเยียน ปรึกษาหารือกับอาจารย์ ได้ทั้งคืนแล้ว

อีกทั้ง

ในยามที่เกิดภาวะฉุกเฉิน ต่างๆ ในตึกภาค

เช่น กรณีฝนตกหนัก หลังคารั่ว

น้ำท่วม workshop ...

อย่างน้อย ก็ยังมั่นใจว่า

ตึกเรา ยังคงผู้คอยดูแล

สามารถเรียกระดมพล เหล่ามดงาน IE ที่นอนดึก ...

ให้มาช่วยกันวิดน้ำ อย่างแข็งขันตลอดทั้งคืน

ภาพชีวิตประจำวัน ที่ทุกคนเห็นชินตา

คือ อ.หนึ่ง นั่งทำงานบนโต๊ะ

ที่มีข้าวของอะไรก็ไม่รู้ เต็มโต๊ะ ...

เพราะ ส่วนใหญ่ก็เป็น ข้าวของของเด็กๆ

บนโต๊ะ ... ก็มีอาหารคุณภาพต่ำ กินค้างๆ คาๆ ไว้

เครื่องคอมพิวเตอร์ข้างหลัง ก็เป็นคอมพ์ผีสิง

บางวันก็ช้าสุดๆ บางวันก็ป่วยด้วยเชื้อไวรัสแบบงอมแงม

ตามขอบมุมตู้ ก็จะมีเสื้อผ้า ชุดทำงาน แขวนห้อยไว้

บางครั้ง ... ข้าพเจ้ามองภาพเหล่านี้

ด้วยความดีใจ และ อบอุ่นใจ

ที่ได้เห็นว่า ยังมีใครสักคน

ที่ทุ่มเท อดทน เสียสละ

ชีวิตส่วนตัว เวลาส่วนตัว ....

เพื่อภาคเรา เพื่อเด็กของเรา

แต่ในทางกลับกัน

บางครั้ง ข้าพเจ้า ก็รู้สึกเหมือนว่า ....

ข้าพเจ้า เป็นคนใจร้าย ใจดำ ...

ที่ไปหลอกลวง คนๆ หนึ่ง

ให้มาทำงานแบบหัวปักหัวปำที่นี่

มาทำงาน โดยรับค่าตอบแทนอันน้อยนิด

มาใช้ชีวิตวัยหนุ่ม ให้กับที่ภาคเรา 100% เต็ม

อีกทั้ง ยังต้องมาใช้ชีวิต ในแบบที่ข้าพเจ้าชอบเรียกบ่อยๆ ว่า ...

"... กินเหมือนแมว ... นอนเหมือนหมา ..."

แบบว่า ... กินอาหารได้เพียง 2-3 คำ ... ก็ต้องหยุดชะงัก

เพราะ จะมีคนแวะมาหา มาคุย มากวน มาถาม ... ฯลฯ ตลอด

อีกทั้ง .... พอถึงเวลานอน ก็รีบซุกๆ ตัวเข้ามุม ....

แล้วหลับให้ไวที่สุด

แต่หู ก็ต้องคอยระวังตลอดเวลาว่า

.... เดี๋ยวใครจะมา ใครจะก่อเรื่อง ใครจะวีน ...

ไม่ว่า .... ฝนจะตก ไฟจะไหม้ ... หรือ ผีจะอำ ....

ก็ต้องคอย เตรียมพร้อมเสมอ

อย่างไรก็ตาม ...

ข้าพเจ้า ก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง

เมื่อรู้ข่าวว่า อ.หนึ่ง ตัดสินใจจะแต่งงาน

อย่างน้อย ข้าพเจ้า ก็ยังดีใจว่า ....

การทำงานที่ภาค IE ของเรา

ก็ไม่ได้ทำลายอนาคตของ อ.หนึ่ง

อย่างน้อย เขาก็ยังมีวิถีชีวิต เยี่ยงปุถุชนทั่วไป

เขาก็ยังมีเพื่อนคู่คิด คู่ทุกข์คู่สุข

ที่คอยดูแล และอยู่เคียงข้างกันตลอดไป

ชีวิตของเขา... คงจะดีกว่าวิถีชีวิตของข้าพเจ้า อย่างแน่นอน

และ เมื่อ วันเวลา .... ล่วงไป
ก็คงจะต้องถึงเวลา ....ที่ทุกคน ต้องก้าวต่อไปตามความฝัน
อ.หนึ่ง ก็ถึงเวลา ที่จะต้องจากภาคเราไปแล้ว เช่นกัน ...
จากไปเพื่อ.... ความก้าวหน้าในอนาคต

แม้ว่า ... ชีวิตส่วนตัวและ ความผูกพันทั้งหลาย

จะเพิ่มขึ้นอย่างมากมาย ตามวิสัยของผู้ที่มีครอบครัวแล้ว ....

แต่ อ.หนึ่ง ก็ตัดสินใจ ... จะเดินทางไปศึกษาต่อ
ไปตามความฝัน ไปสู่ความสำเร็จ ที่เคยมุ่งหวังไว้

แม้ว่า.... จะต้องจากบ้าน จากครอบครัว

และ จากทุกสิ่งทุกอย่างที่เมืองไทย ไปอีกนาน หลายปี

แต่... ก็คงจะถึงเวลานั้นแล้ว ... ใช่ไหม?

เพราะ

บางครั้ง คนเรา ทุกคน ...

อาจจะ ต้องยอมทุกข์บ้าง ยอมเสียสละบ้าง

ยอมอดทนบ้าง ยอมเหนื่อยยากบ้าง

เพราะ

".... ชีวิตที่ยากลำบาก

ย่อมให้ผลตอบแทน ที่งดงามและคุ้มค่าเสมอ... "

นี่คือ .... สิ่งที่ข้าพเจ้า ได้พร่ำพูด

ให้กับเด็กๆ IE ทุกคนได้ฟังกันมา รุ่นแล้ว รุ่นเล่า ... ตลอดมา

นี่แหละ "... no pain, no gain ...." ของแท้

ที่กำลัง รอการท้าทาย .....

ข้าพเจ้า คงจะขอจบ .... เรื่องราวในตอนนี้

แต่เพียงเท่านี้ ...

และ คงจะไม่ต้อง

อำนวยอวยพรอะไร มากมาย ... ให้กับ อ.หนึ่ง
เพราะ ข้าพเจ้า เชื่ออย่างเต็มที่ ว่า ...

ทุกสิ่งทุกอย่าง ที่ท่าน อ.หนึ่ง ได้อดทนเสียสละ และใส่ใจ

เพื่อพวกเรา ชาว IE ทุกคนตลอดมา ...

คุณความดี เหล่านี้ ...

ยอมส่งผล อันประเสริฐ และเป็นมงคล
ต่อการศึกษาเล่าเรียน และ การดำเนินชีวิต ของ อ.หนึ่ง

อย่างแน่นอน ที่สุด...

สุขทุกข์ ประการใด .... ก็ส่งข่าวมาบ้าง ...

และ ดูแลสุขภาพ ให้ดีๆ ก็แล้วกัน

.....................................................

และ ไหนๆ ก็เขียนประเด็นนี้ มาแล้ว

ก็ขอฝากความระลึกถึง ไปยัง

ท่าน อ.ต้อม และครอบครัว ด้วยเช่นกัน

และ ฝาก Happy Birthday น้องโม ด้วย ....