ตอนที่ 284 : คุณค่า ...ของวันธรรมดาๆ วันหนึ่ง

หากมีใคร ถามข้าพเจ้าว่า ....
" ... จริงๆ แล้ว .... ข้าพเจ้ารู้สึกอย่างไร?

.... กับชีวิตของตนเอง ในแต่ละวัน ... "

ข้าพเจ้า ก็คิดว่า ...
... ชีวิตการเป็นอาจารย์ มหาวิทยาลัยเล็กๆ ชานเมือง
ทำงานในภาควิชาเล็กๆ ...
อยู่ในสังคมแคบๆ ... ท่ามกลางสิ่งแวดล้อมเดิมๆ แบบนี้
มันช่าง .... จำเจ วกวน ... และ ซ้ำซาก ยิ่งนัก
แบบว่า ....

เดี๋ยวก็เปิดเทอม เดี๋ยวก็ปิดเทอม ...
เด็กใหม่ๆ เข้ามาใหม่ๆ หน้าตาใสๆ

... เผลอแป๊บเดียว ....

ก็กลายเป็นเด็กแก่ๆ หน้ากร้านๆ ไปหมด ...
หากมองว่า ...

มันน่าสนุก ... มันก็สนุกสุดๆ

แต่หากถอดใจ .... มองว่า มันน่าเบื่อ
ก็รับรองได้ว่า .... ชีวิตแบบนี้

ก็น่าเบื่อสุดๆ ... แน่นอน เช่นกัน

และหากยิ่งมองลึก ลงไป ...

ถึงชีวิตส่วนตัว ของข้าพเจ้า

ก็จะพบว่า ... จริงๆ แล้ว

มันก็ ... เป็นชีวิตที่น่าเบื่อสุดๆ เกินบรรยาย
และ ก็ยังเป็นชีวิต ที่แสนจะ ธรรมดาสุดๆ เช่นกัน

แบบว่า ....

ต้องตื่นแต่เช้า ขับรถตะบึงไปทำงาน ...

จากนั้น ....
ก็ต้อง วกวน วกเวียน .... ไปกับความทุกข์ ความสุข
และ ... ความโง่ ความฉลาด ของเหล่าศิษย์ IE

เป็นเช่นนี้ ... ปีแล้ว ปีเล่า

จากนั้น ... ก็กลับบ้าน
พบหน้าพ่อแม่ ... ที่แก่เฒ่า เฝ้าบ้าน

พบหน้ากัน ... ยิ้มหน่ายๆ ใส่กัน

และพูดคุยกัน ... ในเรื่องซ้ำๆ ซากๆ

รักกันบ้าง เบื่อกันบ้าง ....
ตามประสาคนอยู่บ้านเดียวกัน มาตลอดชีวิต

แบบว่า .... บางครั้ง ก็เบื่อพ่อแม่ สุดๆ ....
เบื่อแบบไม่มีเหตุผล
ทั้งเบื่อ ... ทั้งรำคาญ ... ทั้งหงุดหงิด

ไม่น่าเชื่อว่า ....

ความรัก ความผูกพัน ความใกล้ชิด
เมื่อหล่อหลอมรวมกัน ... นานนับสิบปี ...
จะกลายเป็น "ความเบื่อ" ได้

แค่วันธรรมดาๆ วันหนึ่ง ... ที่เจอหน้าพ่อแม่

ก็คือ ....

วันเบื่อๆ ที่ไม่น่าจะจดจำวันหนึ่ง ในชีวิตข้าพเจ้า ...

นี่คือ

คำสารภาพแบบไม่ละอายใจ ... ของข้าพเจ้า

แม้ว่า ... ใจจริงๆ แล้ว

ข้าพเจ้า จะรู้สึกรัก รู้สึกห่วง และ รู้สึกผูกพัน ... มากเพียงใด

แต่ ... วันเวลา และความใกล้ชิด ....
ก็บดบัง ...

และทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกแบบนี้ จริงๆ ...

และ ตามที่ข้าพเจ้า

ได้ฟูมฟายมาใน 2 ตอนที่แล้ว แบบเล็กๆ ...

เกี่ยวกับเรื่อง ทุกข์ๆ ร้อนๆ ... ของข้าพเจ้า

ณ บัดนี้ ...
ก็คงจะต้องขอสรุป เรื่องราวแบบสั้นๆ

ให้ชาว IE Story ได้รับรู้เรื่องราวบ้าง ....

ว่า

เมื่อ ... สามสี่วันที่ผ่านมานั้น ....
ชีวิตของข้าพเจ้า ได้พบเรื่องร้ายๆ

เกี่ยวกับพ่อและแม่ มากมาย พร้อมๆ กัน

เริ่มจากแม่ของข้าพเจ้า .... ที่อายุมากแล้ว ประมาณ 77 ปี
หกล้ม หัวฟาดพื้น .... มีอาการเลือดคั่งในสมอง
แม้ว่าใน 24 ชั่วโมงแรก จะไม่มีอาการอะไรผิดปกติ ....
แต่หมอก็เตือนว่า .... อีก 24 ชั่วโมงถัดไป
ทุกอย่าง ก็อาจจะเลวร้ายสุดๆ ....
ขอให้เตรียมตัว เตรียมใจไว้บ้าง ....

และ ในที่สุด ....

ทุกสิ่งก็เป็นไปตามที่คาดไว้ ... ในทางที่ร้ายสุดๆ

กล่าวคือ ....
แม่ของข้าพเจ้า .... ก็เข้าสู่ภาวะฉุกเฉินทางสมอง
ต้องเข้ารับการผ่าตัด โดยด่วน ....

แทบจะเรียกได้ว่า

ทุกๆวินาที ที่ผ่านไป .... ตลอดทั้งวันนั้น ....

คือ ความทุกข์ ความเจ็บปวด

และ ความทรมาน ของแม่ .... ตลอดทุกๆ วินาที โดยแท้

กว่าจะพร้อม ... เริ่มผ่าตัดได้
ก็กินเวลา .... นานแสนนาน

ซึ่งคงจะยากยิ่งนัก ที่จะบรรยายถึง

ความรู้สึกของข้าพเจ้า
ที่ต้องเฝ้าดูแม่ ค่อยๆ ทุกข์เพิ่มขึ้นๆๆๆๆๆ

เรียกได้ว่า ... ณ ... ตลอดทั้งวันนั้น
คือ ฝันร้าย ของชีวิตแม่ ... โดยแท้

เรื่องที่ ข้าพเจ้ากำลังเล่า ให้ฟัง อยู่ในตอนนี้ ....
เพิ่งจะเล่า .... ได้เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น

เพราะ

ณ ขณะที่แม่กำลังเริ่มมีอาการทรุดลงเรื่อยๆ นั้น ....

พ่อของข้าพเจ้า ก็ประสบอุบัติเหตุ ... หกล้ม หัวฟาดพื้นเช่นกัน
แต่อาการของพ่อนั้น .... หนักหนาสาหัส กว่าแม่มาก
แบบว่า ... อาการบาดเจ็บภายนอกนั้น ก็มากมายยิ่งนัก
เพราะ เกิดบาดแผล เสียเลือดมากมาย
อีกทั้ง ยังกระทบกระเทือนภายใน .... อีกมากมายเช่นกัน เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ ... หากเล่าให้ใครฟัง
ก็คงจะเหมือนคิวบู๊แบบเห่ยๆ ของหนังไทยน้ำเน่าๆ ....
เพราะไม่น่าเชื่อว่า ... ใครมันจะซวยซ้ำซาก ได้ขนาดนี้

แต่โชคร้าย ... ที่เรื่องนี้ เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆ

และ
หากมองว่า ... ทั้งพ่อและแม่ เป็นคู่สร้างคู่สม กัน ...

ก็นับได้ว่า .... ท่านทั้งสอง
ก็เป็นคู่สร้างคู่สม ... แบบที่ ร่วมกรรมร่วมเวร
และร่วมทุกข์ มาด้วยกัน โดยแท้ ....

ดังนั้น ...
ณ ช่วงเวลา ที่แม่กำลังวิกฤต .... พ่อก็กำลังวิกฤติเช่นกัน
ณ บางนาที ... แม่ก็ทรุดลง จนน่าตกใจ
แต่เพียงอีกไม่กี่นาที .... พ่อก็ทรุดลง มากกว่า
เพราะพ่อข้าพเจ้านั้น ... ก็อายุมากแล้ว ... 89 ปี
อีกทั้ง ... ยังเป็นโรคหัวใจ ... มีปัญหาเรื่องลิ่มเลือด
มีปัญหาเรื่อง เรื่องไหลไม่หยุด .... ฯลฯ

อาจกล่าวได้ว่า ... เวลาทุกๆ วินาที ในวันนั้น ....
คือ เกมส์ท้าทายความตาย ... ของท่านทั้งสองนี้
ณ บางวินาที... ความดันของแม่ ขึ้นสูงจนน่าตกใจ
ด้วยอิทธิพลของเลือด ที่กดดันเนื้อสมอง มากขึ้นๆๆๆๆ
แต่ ณ วินาที เดียวกัน

พ่อก็ท้าทายแม่ ... ด้วยการลดความดันของตนเอง
... ความดันของพ่อ ... ก็ตกลงจนน่าใจหาย
เนื่องจากเลือดนั้น ... รั่วไหล ไม่หยุดยั้ง
นี่คือ ... เกมส์มรณะ ...

ที่ข้าพเจ้าต้องเผชิญ และ เฝ้ามอง .... ตลอดทั้งวันนั้น ....
ในที่สุด ...

ก็ส่งแม่ เข้าห้องผ่าตัด ได้ทันเวลา
แต่ผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้น ... จะเป็นเช่นไรนั้น ...

ก็คงจะ ... เกินกว่ากำลังของข้าพเจ้า ไปแล้ว

จากนั้น ...
เมื่อจบเรื่องแม่ ... ก็มาจัดการเรื่องพ่อต่ออีก 1 ยก

เนื่องจาก ....

ทั้งเลือด และ เกล็ดเลือดที่ระดมช่วยชีวิตพ่อ นั้น
มีไม่เพียงพอ ....

เลือดนั้น ... พอจะหาได้บ้าง
แต่เกล็ดเลือดนั้น ... ถึงขั้นขาดแคลนอย่างวิกฤต
เพราะเป็นสิ่งที่ มีปริมาณการบริจาคน้อย ...
อีกทั้งมีขั้นตอนในการเตรียมการที่ซับซ้อน และ ใช้เวลามาก

และในที่สุด ... แม้แต่ทางสภากาชาดเอง ...
ก็แนะนำว่า ... ถึงเวลาแล้ว
ที่ต้องดิ้นรน ช่วยเหลือตนเอง
ด้วยการขอรับบริจาค ให้มากที่สุด และด่วนที่สุด

แม้ว่า ....

ณ ช่วงเวลานั้น ....
สถานการณ์ จะวิกฤตแค่ไหน

แต่ข้าพเจ้า ก็เริ่มอบอุ่นใจลึกๆ ....
เมื่อเริ่มโทรศัพท์ ขอความช่วยเหลือ จากครอบครัว IE ของข้าพเจ้า

ถึงจะ ... เป็นครอบครัวเล็กๆ ... เป็นครอบครัวธรรมดาๆ ....
แต่ครอบครัว IE ของเรา ....
ก็มีส่วนร่วม อันยิ่งใหญ่

ในการช่วยต่อ “ชีวิต”

ของพ่อและแม่ของข้าพเจ้าได้ อย่างมากมาย ...

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเลือด และ เรื่องเกล็ดเลือด ....

รวมทั้ง

เรื่องกำลังใจ และความปรารถนาดี .... ที่มีให้ข้าพเจ้าตลอดมา

ทุกๆ สิ่ง ทุกๆ อย่าง .... ทั้งหลายเหล่านี้

ข้าพเจ้า ... คงจะไม่สามารถ ขอบคุณและตอบแทน ....
ในความเมตตาในครั้งนี้ ได้หมดสิ้น ... อย่างแน่นอน

ด้วยประการทั้งปวง ....
ณ วินาที นี้ .... ของค่ำคืน วันอาทิตย์ที่ 22 มีนาคม 2552
ทุกสิ่งทุกอย่าง .... น่าจะเข้าสู่สภาวะที่ควบคุมได้

แม่ผ่าตัดเสร็จเรียบร้อย .... กำลังอยู่ในช่วงฟื้นตัว

ส่วนพ่อ ... ได้รับเลือดและเกล็ดเลือด อย่างสม่ำเสมอ
อาการเลือดออกบรรเทาลง ... ระดับความดันสม่ำเสมอ

และ ที่สำคัญ ....

ท่านทั้งสอง สามารถหายใจได้ ด้วยตนเอง ...
โดยไม่ต้องใช้เครื่องช่วย อีกต่อไป

วันนี้ ...
คงจะเป็นวันอาทิตย์ ธรรมดาๆ วันหนึ่ง ... ของทุกๆ คน

แต่สำหรับข้าพเจ้านั้น ....
วันนี้ ... เป็นวันที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ในชีวิตของข้าพเจ้า

ส่วนวันพรุ่งนี้ .... จะเป็นอย่างไร นั้น ?

ข้าพเจ้า ... ก็พร้อม จะเผชิญกับมันเสมอ ....

ท้ายสุดนี้ ....

ข้าพเจ้า ต้องขอขอบคุณ

ครอบครัว IE ที่รักของข้าพเจ้า ... ทุกคน อีกครั้ง

และ อยากจะให้พวกเราทุกคน ... หากเป็นไปได้

ก็

ลองยิ้มให้พ่อ มากขึ้น ... สักนิด ...

ลองกอดแม่ นานๆ ... สักหน่อย

ใส่ใจท่าน มากขึ้น ... อีกสักสองสามวินาที ...

.... หรือ แค่โทรศัพท์ ไปพูดคุยทักทายกับท่าน ... สักสองสามคำ ....

อย่าละเลย “คุณค่า”
ของวันธรรมดาๆ วันหนึ่งในชีวิตของเราเลย .... นะ

นะ นะ นะ ...

.........................................................