ตอนที่ 278 : บ้านหลังน้อย ...

สืบเนื่องจาก ...

บรรยากาศ งานเลี้ยงอำลา ชาว IE-9

ซึ่งจัดเมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ ที่ผ่านมา ...

ข้าพเจ้า ... ก็มีความทรงจำดีๆ

แบบเล็กๆ เรื่องหนึ่ง

ที่อยากจะกล่าวถึง สักนิดนึง ...

ณ เย็นวันนั้น ...

เราจัดเลี้ยงโต๊ะจีนแบบเล็กๆ ประมาณ 10 โต๊ะ

โดยปีนี้ ... เลี้ยงเฉพาะนศ.ปีสุดท้าย

กับทีมงานอาจารย์ + staff IE เท่านั้น

นานมาแล้ว ...

เราเลี้ยงน้องๆ ชั้นปีอื่นๆ ด้วย

แต่ด้วยสภาวะเศรษฐกิจ และเหตุผลอื่นๆ

ปีที่แล้ว ... ก็ไม่มีการจัดเลี้ยง แบบนี้

แต่ปีนี้ ... ก็มีการจัดอีกครั้ง

แต่ย่นย่อเหลือแค่ 10 โต๊ะ เท่านั้น

แล้วก็ย้าย เข้ามาจัดแบบ in door ...

ภายในห้องโถงใหญ่ IE

ซึ่งก็ดูมิดชิด ส่วนตัว

และ บรรยากาศ ก็ดู hi-soๆ นิด ...

สำหรับอาหาร ในวันนั้น

ก็ไม่ผิดหวัง ....

ฝีมือสุดยอด ...

มาไกลจากนครปฐมโน่น

และ ถือว่า .... เป็นครั้งแรกที่ ปริมาณอาหาร

สามารถเอาชนะชาว IE ได้อย่างเด็ดขาด

บรรดาปอบ กระสือ ตัวดูด ... ฯลฯ แห่ง IE

ต่างก็ยอมพ่ายแพ้ ตั้งแต่อาหารจานที่ 7 เป็นต้นไป

โดยภาพรวม บรรยากาศของงาน ...

ก็สามารถตามไปอ่าน และดูรูป ได้ที่ Zh Story

ซึ่งก็ไม่มีอะไรพิสดาร มากกว่านั้น

แต่ สิ่งที่น่าประทับใจมากๆ

ที่ข้าพเจ้าอยากกล่าวถึง ก็คือ

ณ ช่วงใกล้ๆ จะจบงาน ...

ก็มีการเปิดเพลงซึ้งๆ

เพื่อ กระตุ้นต่อมน้ำตาเหล่าอาจารย์แก่ๆ (อย่างข้าพเจ้า)

แล้ว ....

ก็มีการมอบของขวัญให้เหล่า อาจารย์ทั้งหลาย

ตอนแรกๆ ...

มองไกลๆ ก็เห็นเป็นพวงมาลัย 1 พวง

กับอะไรก็ไม่รู้ คล้ายๆ ศาลพระภูมิขนาดจิ๋วๆ โดยสรุป ...

ของขวัญชิ้นนี้ .... ก็เป็นงานสร้าง

โดยฝีมือชาว IE ล้วนๆ

กล่าวคือ ....

เป็น model แบบจำลอง ที่ทำด้วยกระดาษแข็ง

จำลอง ตึกภาค IE ของเรา

.... บ้านหลังน้อยๆ สีส้มๆ

รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่สำคัญๆ ก็มีครบถ้วน

ที่สำคัญ ....

ณ ที่ ลานหน้าบ้าน ...

ก็มีเหล่าดารา IE รุ่นเดอะ ครบถ้วน

แบบว่า ....

model ของอาจารย์ท่านไหน

รูปจำลองของท่านนั้น ... ก็จะยืนกลาง

ตัวโตกว่า ท่านอื่นๆ

นี่คือ ... ข้าพเจ้า

ทั้งเสื้อ รองเท้า และ ท่าทาง

ก็ล้วนเหมือนจริง ยิ่งนัก

นี่คือ ...

ท่านอาจารย์พรศักดิ์ กับ พี่วิภู
กำลัง ยืนเฝ้าตึก

นี่คือ พี่อ๊อก ... ท่านสิทธิพร

นี่คือ พี่กรรณ ... ดร.กรรณชัย

จ่าอ๊อด ... ท่าทาง+หน้าตา ใสปิ๊ง

ส่วนคนทางขวา คือ ... พี่สกนธ์

ไม่น่าเชื่อว่า ...

ณ โลกแห่งความจริง

บ้าน IE หลังน้อย ... ของพวกเราทุกคน แห่งนี้

ก็ถูกสร้างขึ้นมาทีละเล็ก ทีละน้อย

เหมือนกับการสร้าง model กระดาษ อันนี้ หละ

จากตึกเล็กๆ ที่รกร้าง ทรุดโทรม ...

ค่อยๆ ช่วยกันเก็บกวาด

ค่อยๆ สะสม ... ค่อยๆ ตบแต่ง

ค่อยๆ ต่อเติม

ค่อยๆ สร้างครอบครัว และ สังคมเล็กๆ ที่ดีงาม

กว่าจะกลายเป็น บ้านเล็กๆ สีส้มๆ ที่อบอุ่น

เฉกเช่นทุกวันนี้ ...

ก็กินเวลา นานนับสิบปี ...

ขอขอบคุณ ...

ของขวัญชิ้นเล็กๆ ที่ยิ่งใหญ่ ชิ้นนี้

ที่ทำให้ ข้าพเจ้า ...

ได้รำลึกนึกถึง

วันเวลาแห่งความยากลำบาก ที่ผ่านมา ...

อย่างไรก็ตาม ...

ถึงแม้ว่า ....

จะเคยยากลำบาก กันมาแค่ไหน ...

แต่ข้าพเจ้า ก็บอกได้อย่างเต็มปาก ว่า

ที่ผลลัพธ์ ... ที่พวกเรา ชาว IE ทุกคน

ได้รับ ณ ปัจจุบัน นี้

มันคุ้มค่า และ มีคุณค่าจริงๆ

..............................................