ตอนที่ 249 : บนเส้นทางที่สับสน ... (2)

ขอเล่าเรื่อง การเดินทางที่สับสน .... ต่อ

ณ บัดนี้

จาก ตลาดสามชุก ...

ข้าพเจ้า ก็มุ่งทิศเหนือ
ตัดผ่านอำเภอต่างๆ ของสุพรรณบุรี ไปเรื่อยๆ
ความจริงแถบนี้ ...

มีสถานที่น่าท่องเที่ยวมากมาย
ทั้งในแนวบ้านๆ

เช่นตลาดสามชุก พิพิธภัณฑ์ชาวนา หมู่บ้านควาย ....
แนวประวัติศาสตร์ เช่น ดอนเจดีย์ อู่ทอง ฯลฯ

แนว ครอบครัวๆ เช่น บึงฉวาก ...

หรือ แนวธรรมชาติๆ .... แบบเหวอๆ
ที่ไม่น่าเชื่อว่า จะเป็นไปได้
เช่น ป่าสนสองใบ ... ที่สุพรรณบุรี
ป่าสนแบบนี้ ... คือ ต้นสนเมืองหนาว
หน้าตาเหมือนๆ กับ สนที่ภูกระดึง หรือ น้ำหนาว …
แต่ธรรมชาติ อันน่าพิศวง ...
ได้สร้างสรรค์ ไว้ ณ อุทยานแห่งชาติพุเตย สุพรรณบุรี ….
... ว่างๆ จะเล่าให้ฟัง และ ดูรูปกันแบบเต็มๆ

ในที่สุด .... ก็มาถึงจังหวัดอุทัยธานี

จังหวัดเล็กๆ ที่สงบเงียบ

ริมฝั่งแม่น้ำสะแกกรัง .... วันนี้ ... ฟ้างามจับใจ

เมฆบนฟ้า จัดเรียงตัว อย่างน่าพิศวง ...

จังหวัดนี้ เป็นเพียงจุดเล็กๆ บนแผนที่

ที่ไม่ค่อย จะมีใครแวะ
เพราะตามเส้นทาง ถนนขึ้นสู่ภาคเหนือ ...
จังหวัดนี้ แยกตัวออกมาจากเส้นทางหลัก ... ดังนั้น ... วิถีชีวิตของที่นี่ จึงเรียบง่าย
และ สงบ ดูแตกต่าง จากจังหวัดใหญ่ๆ ...
ที่วุ่นวายสับสบ ... สับสน ... และ สับสน

สิ่งที่สำคัญมากๆ ที่ข้าพเจ้าสัมผัสได้

ก็คือ ...

ที่นี่ ดูเป็นวิถีชีวิตแบบดั้งเดิมจริงๆ ...

ไม่มีการแต่งเติม ไม่มีการโฆษณา

หรือ ประชาสัมพันธ์อะไรกันมากมาย
แบบว่า ... ไม่ต้องป่าวประกาศ ว่า ...
นี่คือ วิถีชีวิตแบบโบราณ (แบบปลอมๆ) ...

ความจริงแล้ว ...

เมืองอุทัยธานี นั้น ....

มีความสำคัญในแง่ประวัติศาสตร์มากๆ เพราะเป็นเมือง ที่เป็นถิ่นฐาน ภูมิลำเนา

ของต้นราชวงศ์จักรี ....
ดังนั้น ... จึงมีร่องรอย

และหลักฐานทางประวัติศาสตร์มากมาย

วัดงามๆ ศิลปะงามๆ ... ยังมีอยู่

เพียงแต่ ไม่มีการประชาสัมพันธ์

ด้านการท่องเที่ยว มากนัก

ซึ่งก็ดี ... เพราะอย่างน้อย
อุทัยธานี จึงไม่เสื่อมสภาพไม่กลายเป็นเมืองท่องเที่ยว

แบบปลอมๆ ... fake ๆ ... low cost ๆ
เหมือนจังหวัดอื่นๆ

หากคิดดีๆ ... นี่ก็อาจจะเป็นเรื่อง

ที่น่าสับสนมากๆ ... เกี่ยวกับการท่องเที่ยว

ว่า

จริงๆ แล้ว ... เราควรจะเลือกหนทางไหน ?
แบบว่า ... พยายามพัฒนา

ปรับปรุงให้สะดวกสบาย แบบสุดโต่ง ...

มีห้างใหญ่ๆ มีร้านสะดวกซื้อทุกสี่แยก ...

คนที่เดินเกลื่อนเมือง ... คือ นักท่องเที่ยวทั้งนั้น

ตัวอย่างเช่น ... แถบเชียงใหม่ เกาะสมุย ... ฯลฯหรือ ... พยายามอนุรักษ์สุดขีด

ใช้กลไก ทางการประชาสัมพันธ์

และการบริหารจัดการ ...

ก็จะได้ แหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์

แบบที่ดูโบราณๆ แบบสะใจๆ

เช่น ตลาดร้อยปี สามชุก ....

ก็ดูขลังๆ ดี ...

แต่ไปๆ มาๆ ... ทุกคนก็รู้อยู่แก่ใจว่า

มันไม่ใช่ของจริง อะไรนัก ....

แค่มาเดิน ก๊อกๆแก๊กๆ build อารมณ์

มาเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง ...

อย่างน้อย ก็ยังดีกว่า ไปเดินตากแอร์ในห้างใหญ่ๆ

หรือ ท้ายสุด ... ก็เลือกแบบ ...

ปล่อยให้ทุกอย่าง เป็นไปตามวิถีของมัน

หากสามารถ จะคงอยู่แบบนี้ได้ ...

ก็ถือว่า ... โชคดีไป

แต่หากจะต้องเปลี่ยนแปลง ...

ก็ถือว่า ... โชคร้ายไป
นี่คือ ... ความสับสนทางความคิด
ของการจัดการ การท่องเที่ยวในเมืองไทย
เย็นแล้ว ... ฟ้าเริ่มมืดลงๆ

ข้าพเจ้า อยู่บนวัดเล็กๆ

บนยอดเขากลางเมืองอุทัยธานี ...
อากาศกำลังเย็นสบาย ...

มองลงไปเบื้องล่าง ... เห็นเมืองเล็กๆ ที่สงบเงียบ

เริ่มเปล่งประกาย ... ยามราตรีคืนนี้ ...

ข้าพเจ้าตัดสินใจเข้าไปค้าง ที่จังหวัดชัยนาท

โดยจะแวะไปนอนค้างอ้างแรม

ที่บ้านของชาว IE เก่าแก่ รุ่น Z1 ท่านหนึ่ง

ชาว IE ท่านนี้ ... ข้าพเจ้าชอบเรียกว่า

เป็น "นักปราชญ์ชาว IE" ...

เพราะ ท่านเป็นผู้มีความรู้สูง

ชอบอ่านหนังสือแนวลึกๆ สูงๆ ....

บ้านของนักปราชญ์ IE ... ท่านนี้

อยู่ที่อำเภอเล็กๆ ชื่อว่า ...

อำเภอวัดสิงห์ จังหวัดชัยนาท

หากเทียบขนาด โดยใช้ 7-11 เป็นตัวชี้วัด ...
ก็จะได้ค่าความเจริญ เท่ากับ 2

แปลว่า ... ทั้งอำเภอ มี 7-11 เพียง 2 แห่ง ...ปัจจุบัน ... ท่านนักปราชญ์ IE ...

ก็ทำมาหากิน ประกอบอาชีพค้าขาย

โดยช่วยเหลือ กิจการทางบ้าน กับบิดา มารดา ...

ใช้ชีวิตที่เรียบง่าย ในอำเภอเล็กๆ ...

มีวิถีชีวิต ที่แตกต่าง และห่างไกลสุดขั้ว

จากเพื่อนอีกคนของเขา ...

ที่ร่วมทางเป็น คนขับรถให้ข้าพเจ้า ในครั้งนี้

อันว่า .... คนรถของข้าพเจ้า ...

ซึ่งก็คือ ชายท้วมขาว ชาว IE-Z1 จากบางแสน นั้น

ปัจจุบัน ก็ทำงาน ณ บริษัทรถยนต์ใหญ่โตยอดนิยม ...

มีชีวิตในแนว "วิถี IE นิยม"

ตามแบบฉบับที่พวกเราชาว IE ส่วนใหญ่ใฝ่ฝันไว้

กล่าวคือ เป็นมนุษย์เงินเดือน เต็มขั้น ...

ทำงานในองค์กรใหญ่โต มั่นคง เงิน-ดี โอ-กระจุย

แต่ก็แน่นอนว่า ... เขาก็ต้องแลกสิ่งเหล่านี้

กับชีวิตที่สุขๆ ทุกข์ๆ แบบทรมานเล็กๆ ในสังคมเมือง

ทำให้ มี logic ของชีวิต

ที่สับสน และ ซับซ้อนเล็กๆ ... เช่น
หากช่วงไหน มี "โอ" มากๆ .... ก็เหนื่อยและทุกข์

เพราะ ไม่ได้หยุดพัก ... ไม่ได้มีเวลาไปใช้เงิน

แต่เวลา ช่วงไหนที่มี "โอ" น้อยๆ

ก็ทรมานใจนิดๆ เพราะ รู้สึกขาดรายได้ ที่พึงจะได้

โดยภาพรวมนั้น ....

ชีวิต แทบจะมีพร้อมทุกอย่าง ...

ยกเว้น ความสมดุลย์ ระหว่าง

"เวลา" และ "ความสุขแบบเล็กๆ" ... อะไรประมาณ นั้น

คืนนั้น ....

เราสามคน นอนคุยกันเกือบตลอดคืน ....

คุยถึงเรื่องโน้น เรื่องนี้ ...

นินทาคนโน้น ชมเชยคนนี้ มากมาย ...

รวมทั้ง ...

พยายามหาบทสรุป ในชีวิตของตน

ต่างคน ...

ต่างก็สับสนในชีวิตของตนเอง ... มากมาย ๆๆๆ

ในวันรุ่งขึ้น ...

ทีมท่องเที่ยวแนวสับสน .. ก็ตัดสินใจ

มุ่งหน้าสู่จังหวัดนครนายก

เพื่อไปเยี่ยมเพื่อนชาว IE-Z1 ... อีกท่านหนึ่ง

ความจริง ... ท่านไม่ใช่คน นครนายก

แต่บังเอิญ ณ ช่วงเวลานี้ ...

ท่านกำลังบวชอยู่ ที่นครนายก ....

แล้ว ...

เราก็เดินทาง ลัดเลาะภาคกลาง ...

จากชัยนาท ตัดลงสู่สิงห์บุรี ... ลพบุรี ... สระบุรี

แล้ว ตัดลงสู่นครนายก .... บุกป่าฝ่าดง พอสมควร

ก็มาถึง วัดป่าฯ อันเงียบสงบณ ศาลาเรือนแพ กลางผืนน้ำที่สงบนิ่ง ...ผืนน้ำใสกระจ่าง สะท้อนฟ้าได้อย่างเจิดจ้าปลาตัวใหญ่เท่าแมว ... ว่ายน้ำเอื่อยๆโผล่หน้า เมียงมอง ทักทายผู้มาเยือน ...

ภิกษุ ที่ข้าพเจ้าและทีมงาน

แวะมาเยี่ยมเยือน ... ก็คือ ท่านผู้นี้ ... พระธเนตร

หากสมาชิก IE Story นึกไม่ออกว่า ... ใครวะ ?

ก็ลองย้อนกลับไปอ่าน

ตอนที่ 168 : ร่วมสุข...ร่วมทุกข์

ในตอนนั้น ... ได้เล่าถึงเรื่องราว การเจ็บไข้ได้ป่วย

อันแสนทุกข์ทรมาน ของท่านธเนตร

ความจริงแล้ว ...

ท่านธเนตร ก็จัดได้ว่า เป็นชาว IE ...

ที่มีสีสัน และ ลีลา แห่งชีวิตมากที่สุด

ชีวิต ผ่านอะไรๆ ที่สุดโต่ง มากมาย ...

เช่น

สมัยเรียน IE อยู่ปีสองปีสาม ....

ท่านเคย ติดอันดับ

เด็ก IE ที่รวยที่สุด... ในประวัติศาสตร์ IE

เพราะเคยถูกล๊อตเตอรี่ รางวัลที่ 1 ...

ร่ำรวยไปหลายๆๆๆๆ ล้าน

หลังจากนั้น ... เมื่อเรียนจบ

ชีวิตก็โลดโผนมากมาย แบบที่คาดไม่ถึง

ตามประสา คนที่ประสบโชคดีมากๆ

เวลาเจอเรื่องร้ายๆ ซวยๆ ...

ก็มักจะหนักหนาสาหัส กว่าปกติชน

คนธรรมดาอย่างเราๆ หลายร้อยหลายพันเท่า

เรียกว่า ชีวิตของเขานั้น ...

ก็พบเรื่องซวยๆ ทุกข์ๆ ร้ายๆ มาตลอดทุกย่างก้าว

ร้ายแบบสุดโต่งๆ เลย... ก็ว่าได้จนในที่สุด ... ก็เจ็บป่วยร้ายแรง

ร่างกายแทบจะพิการ ...

เจ็บปวดทุกข์ทรมาน .... แทบเอาชีวิตไม่รอด

งานการทั้งหลาย ก็ทำได้ลำบาก

ต้องผ่าคอ เสียบเหล็ก ทำกระดูกคอใหม่ ฯลฯ

เรียกว่า ชีวิตนั้น ... ทรหดสุดๆณ ปัจจุบัน ...

ท่านก็ผ่านพ้นช่วงเวลานั้นมาได้แล้ว

มีสุขภาพที่ดีขึ้นมากๆ ... ยิ้มได้ หัวเราะได้

แบบว่า ... มีกระดูกคอ เป็นของตัวเองแล้ว ...

ดังนั้น

ณ ช่วงวันพ่อ .. 5 ธัวาคม ที่ผ่านมา

ท่านก็ตัดสินใจ บวชสัก 1 เดือน ... เพื่อถวายในหลวง

และ ฟื้นฟูสภาพร่างกายและจิตใจ ... ให้แข็งแรงขึ้น

ดังนั้น ...

เมื่อสามหนุ่ม สามมุม ได้พบหน้ากัน ...

ก็มีเรื่องพูดคุยกันมากมาย ...

พูดกัน คุยกัน หัวเราะกัน แซวกัน

และ ให้กำลังใจกัน ...

ความจริง ทั้ง 3 ท่านนี้ ...

ก็เล่าเรียนที่ IE มาด้วยกัน ...

หากนับไป นับมา ... ก็เกือบๆ จะ 12 ปีแล้ว

สมัยเรียน ... ไปไหน ก็ไปด้วยกัน ...

ร่วมสุข ร่วมทุกข์ ร่วมเลอะเทอะมาด้วยกัน ....

เช่น สมัยเรียนอยู่ปีสาม ... ก็ไปฝึกงานด้วยกัน
แต่พอเรียนจบ ... ต่างก็แยกย้ายจากกันไป

ตามกระแสชีวิต อันสับสน
คนหนึ่ง เข้าสู่กระแส มนุษย์เงินเดือน

ชีวิต ถูกพันธนาการ ... ด้วยความมั่นคงแห่งชีวิต

คนหนึ่ง กลับคืนสู่ถิ่นกำเนิด ใช้ชีวิตเรียบง่าย

ชีวิต ถูกพันธนาการ ด้วยความรับผิดชอบ

ส่วนอีกคนหนึ่ง ... โดนโชคชะตาฟ้าดิน เล่นตลก

ตลกเฮงๆ ตลกร้ายๆ ตลกแรงๆ ตลกเจ็บตัว ....

ตลก... แบบที่ทำให้เหล่าคนดู ... หัวเราะทั้งน้ำตา ....

ชีวิต ถูกพันธนาการ ด้วยชะตากรรม ....

หากต้องการ จะค้นหา "คำตอบสุดท้าย" ว่า ...

" ... ชีวิตแบบไหน ? ... ดีที่สุด "

หรือ

"... ชีวิตแบบไหน ? ... สุขที่สุด "

คำถามนี้ ... คงยากจะหาคำตอบ

เพราะเราทุกคน ต่างล้วนแต่เป็นผู้เดินทาง

บนเส้นทางที่สับสน ... สายนี้ เช่นกัน

อุปมาดั่งคนตาบอดคนหนึ่ง ...

ช่วยคนตาบอดอีกคนหนึ่ง ค้นหาสิ่งของ

ทุกคน ... ล้วนมีวิถีทางเฉพาะตัว

ที่ต้อง เดินหน้าต่อไป ๆ ๆ ....

แม้บทสรุปของเรื่องนี้ ... ไม่มีข้อสรุป

แต่สิ่งหนึ่ง ที่ข้าพเจ้าค้นพบ

ณ ท่ามกลางความสับสน ของชีวิตบนโลกนี้

ก็คือ ....

" ... กำลังใจ ดีๆ

มิตรภาพ ที่ยั่งยืน

และ ความรู้สึกดีๆ ที่มีให้กัน ไม่ผันแปร ..."

คือ สิ่งล้ำค่า ที่เป็นคำตอบสุดท้าย

ที่เราสามารถ จะแบ่งปันให้กันได้ ...

บนโลกอันสับสน ใบนี้

ท้ายสุดนี้ ...

ข้าพเจ้า ก็คงจะขอฝากให้พวกเราทุกคน

" .... รักกันมากๆ

และ รักษามิตรภาพที่ดี ... ไว้ให้ยืนยาว ..."

และ

ขอจบ ... บันทึกเรื่องราว

" ... บนเส้นทางที่สับสน ... "

ไว้แต่เพียงเท่านี้ ... เทอญ

................................................