ตอนที่ 231 : จนกว่า ... จะพบกันใหม่

ก่อนอื่น ....
ข้าพเจ้า จำเป็นต้องขอแสดงความยินดี
กับเหล่าบัณฑิต IE ทั้งสองรุ่น ...
ชาว Zn6 ... Zn รุ่นสุดท้าย
และ ชาว Z8 …
ซึ่งจะมี พิธีพระราชทานปริญญาบัตร ในวันที่ 22 ตุลาคม นี้ ...

สาเหตุ ... ที่ข้าพเจ้า

รีบแสดงความยินดี ต่อเหล่าบัณฑิตใหม่ ตั้งแต่วันนี้
ก็สืบเนื่องจาก ....

ข้าพเจ้า มีข่าวสาร เล็กๆ น้อย
ที่จะแจ้งให้เหล่าสมาชิก IE Story ทั้งหลาย
ได้รับทราบสักเล็กน้อย
และ ก็คาดว่า ...
ท่านแฟนพันธุ์แท้ของ IE Story ทั้งหลาย
รวมทั้ง ... เหล่าบัณฑิตใหม่ทั้งหลาย ....
คงจะไม่มีเคือง

และ ไม่ฟูมฟายอะไรกัน มากมายนัก
กล่าวคือ ...
ข้าพเจ้า จะขอลาหยุดพัก ไปสัก สองสัปดาห์ ...
ก็ประมาณ วันจันทร์โน้น ... 27 ตุลาคม ... โน่น แน่ะ
ข้าพเจ้า จึงจะกลับมา ... ตามปกติ

ปีที่แล้ว ... ข้าพเจ้าเดินทางไกล ไปถึงเมืองพม่า
ไปท่องเที่ยว จาริกธรรม สะสมประสบการณ์ ...
แม้ว่า จะเป็นการเดินทางที่ค่อนข้างเหนื่อย
และ ไม่ค่อยจะสบาย เท่าใดนัก
แต่ประสบการณ์ ที่ได้พบเห็นนั้น .... มากมาย มากมาย
อีกทั้ง ... ก็อาจจะถือว่า
เป็นครั้งแรก ในรอบหลายๆๆๆๆๆๆ ปี
ที่ข้าพเจ้า ได้อยู่คนเดียว ได้คิดคนเดียว ....
ได้หลีกเร้นจากสิ่งแวดล้อมเดิมๆ ผู้คนเดิมๆ ปัญหาเดิมๆ
ได้พิจารณาตนเอง ... ได้ดูใจตนเอง ...
และได้มีเวลา ให้ตนเอง มากขึ้นๆ

อันว่า .... ชีวิตตามปกติๆ ของข้าพเจ้านั้น ...
ก็ล้วนแต่ ... เกี่ยวข้องกับเรื่องผู้อื่น ประมาณ 90 กว่า % …
... ต้องรับรู้ แก้ไข เยียวยา ประชาชน มากมาย
ใครจะทุกข์กาย ทุกข์ใจ .... มากมายประการใด ก็บอกมา
.... ข้าพเจ้า ก็พยายามจะจัดการ ให้ลุล่วงไป
จะช่วยได้บ้าง ไม่ได้บ้าง .... ก็พยายามอย่างเต็มที่เสมอ ...
แต่ที่น่าตลก ... ก็คือ
ไปๆ มาๆ ...
ข้าพเจ้า ก็มักจะ ปล่อยปะละเลยตนเอง ...
ชอบเครียดคนเดียว ... ชอบกลัดกลุ้มคนเดียว
ชอบเดินเล่นคนเดียว ... ชอบซื้อยากินเอง
.... จะได้อยู่กับตัวเอง ดูแลตัวเอง ... พูดคุยกับตัวเอง
ก็แค่ เฉพาะตอนที่เข้าส้วม และ เข้านอน ... เท่านั้นเอง

ดังนั้น ...
ณ ช่วงปิดเทอมนี้ ...
ข้าพเจ้า จึงขอลาปลีกวิเวก ... อีกสักครั้ง
ไป ณ ดินแดนที่ไกลแสนไกล ....
ศรีลังกา – อินเดีย – เนปาล
ไปทำบุญ ไหว้พระ ปฏิบัติธรรมเล็กๆ .....
ไปพบปะ และเรียนรู้ .... ชาวประชา หมาแมว และ ตนเอง …
ตามแนวๆ ที่ข้าพเจ้าชอบ
แล้ว ...
ก็คงได้พบกัน ใหม่ .... ในไม่ช้านี้

และ หากมีโอกาส ... ข้าพเจ้าก็จะส่งข่าวคราวมา

ชีวิต ... คือ การเดินทาง อันไม่สิ้นสุด
แต่ละคน ... ล้วนมีวิถีทางเป็นของตนเอง
เมื่อเริ่มต้น ... ก็เดินมา เพียงคนเดียว

และ ท้ายสุด

ก็ย่อมเดินจากไป เพียงลำพังเดียวดาย เพียงคนเดียว .... เช่นกัน

ก็ ...
ดูแล ตนเองให้ดีๆ ทุกคน .... ก็แล้วกัน

" ... จนกว่า ... จะพบกันใหม่ ...."

นะ นะ นะ
.......................................