ตอนที่ 206 : เรื่องเด็กๆ

สืบเรื่องจากเรื่องราวของ IE Story ในตอนที่แล้ว

เป็นประเด็นเกี่ยวกับ "เด็ก" ...

ซึ่ง บางที ...

อาจจะเป็นประเด็น ที่ดูจะเป็นเรื่องเด็กๆ ...

แบบว่า ... โลกก็เป็นเช่นนี้ ... ลืมๆ มันไปเหอะ

แต่ความรู้สึกส่วนตัว ของข้าพเจ้านั้น

นี่ไม่ใช่ ... ไม่ใช่ เรื่องเด็กๆ เลย ...

ข้าพเจ้า คิดว่า ...

เด็กๆ ที่ควรจะมีชีวิตที่สดใส

และ ไม่ควรจะถูก ผู้ใดเอาเปรียบ ...

แม้แต่น้อยนิด

สาเหตุที่เรื่องนี้ ... เป็นประเด็นที่ สะดุดใจข้าพเจ้ามากๆ

ก็อาจจะ เป็นเพราะ ...

ทุกวันนี้ .... ข้าพเจ้า ก็ทำมาหากินเกี่ยวกับเด็กๆ

ถึงจะเป็นเด็กตัวโตๆ ... เป็นหนุ่มเป็นสาว กันแล้วทั้งนั้น

แต่ข้าพเจ้า ... ก็มองพวกเขาเหล่านั้น เป็น "เด็ก" เสมอ

เป็น เด็กที่มีอนาคตสดใส ...

เป็น เด็กที่เปี่ยมด้วยพลัง และความหวัง

อาจกล่าวได้ว่า ....

ทุกวันนี้ ... ข้าพเจ้า อดทนมีชีวิตอยู่ได้

และ สนุกสนาน ร่าเริงกับชีวิตการทำงานได้

ก็เพราะ ... กำลังใจ จากเด็กๆ ลูกศิษย์ที่น่ารักทั้งหลายทั้งปวง นั่นแล ....

เสน่ห์ของเด็กๆ ทั้งหลาย .....

ไม่ว่าจะเป็นเด็กน้อยตัวจิ๋วๆ หรือ เด็กมหาลัย ตัวโตๆ ...

ก็จะมีสิ่งหนึ่ง ... ที่ทุกคนมีเหมือนกัน

สิ่งที่เด็กๆ ทั้งหลาย มีเหมือนกัน ...

ก็คือ ...

การรู้จักมองโลกในแง่ดี

สามารถ มองทุกสิ่งรอบกาย ... ให้สดใสได้เสมอ
นี่คือ ... มุมมอง ของเด็กๆ ...

จระเข้น้อยๆ ... สีเขียวๆ

หน้าตาฮาฮา ... น่ารัก น่ากอด

แต่นี่ คือ ... จระเข้น้อยๆ ในโลกแห่งความจริง

.... เป็นความจริง ที่น่าสะพรึงกลัว ...

และ เป็นความจริงที่เด็กๆ ทั้งหลาย

ต้องทำใจ ยอมรับให้ได้ ... เมื่อก้าวสู่ชีวิตจริงๆ ของการเป็นผู้ใหญ่ ...

สิ่งที่ข้าพเจ้าโปรดปรานมากๆ ...
เวลาไปเที่ยวตามสถานที่ต่างๆ ทั่วประเทศไทย ...
ก็คือ การได้พบเจอ และถ่ายรูปเด็กๆ ทั้งหลาย ...
เพียงแค่ ...

ได้เฝ้ามองความเป็นไปของเด็กๆ

ได้พูดคุย ... ทักทาย .... และ หลอกเด็ก

จับเด็กๆ มาแอ๊คอาร์ท เก๊กหน้าถ่ายรูปบ้าง นิดๆ หน่อยๆ

แค่นี้... ก็สดชื่นใจ

และ ถือว่า ... เป็นการท่องเที่ยว ที่สมบูรณ์แล้ว

นี่คือ ... เด็กเรือ แห่งทะเลตรัง ...

ตัวดำเมี่ยม ... หน้าตาทะเล้น

ดังนั้น ... โทษฐานที่หลวมตัว มาสนิทสนมกัน

ก็เลย ตกเป็นเหยื่อของทีมงานข้าพเจ้า ...

จับขี่คอ .... จับกดน้ำ ... จับฝึกวิชา สารพัดท่าทาง

ทะเลสวย ... ฟ้าใส ... น่าประทับใจ

แต่เสียงหัวเราะของเด็กๆ นั้น ... จับใจยิ่งกว่า ....

ส่วนเด็กๆ ... ที่ข้าพเจ้าชอบตามไปรังควานมากที่สุด

ก็คือ พวกเณรๆ ... นั่นแหละ

ตัวเล็กๆ วิ่งซนๆ ผ้าเหลืองปลิวไสว ...

และ ส่วนใหญ่ ก็ชอบทำหน้าเศร้าๆ ตอนบ่ายๆ เย็นๆ

เวลาเห็นไอติมหรือ ลูกชิ้นปิ้ง ข้างทาง

คาดว่า ... เณรๆ ทั้งหลาย คงจะหิวเป็นแน่ ...

หากพบเห็น เณรๆ ณ ช่วงปิดเทอม
ก็สันนิษฐาน ได้เลยว่า ... คงจะถูกพ่อแม่ จับมาบวช
เพราะ หากปล่อยไว้ที่บ้าน ก็คงจะซนมากๆ ...

กลุ่มเด็กๆ ในเครื่องแบบนักเรียน ... คือ อีกกลุ่มเป้าหมาย
ที่ข้าพเจ้า ชอบไปพูดคุย และ ถ่ายรูปด้วย
กลุ่มนี้ พบที่น้ำตกเขาชะเมา ... ระยอง
ประมาณว่า ... น่าหนีโรงเรียนมาเที่ยวแน่ๆ
เพราะ ลงเล่นน้ำทั้งชุดนักเรียน ...
แบบว่า ... ใจถึงจริงๆ

แต่กลุ่มนี้ ... มาทัศนศึกษาอย่างถูกระเบียบ
แต่ก็ เก๊กสวย เก๊กหล่อ กัน ... สุดชีวิต
ข้าพเจ้า พบว่า ... เด็กๆ ต่างจังหวัดไกลๆ นั้น
มีชีวิตที่ลำบากพอสมควร ... เช่น
ตอนเช้าๆ ต้องขี่จักรยานไกลๆ ... ไปโรงเรียน
แต่หากมองในแง่สุขภาพ ... ก็คงจะไม่แย่นัก
เพราะ ได้ออกกำลังทุกๆ เช้า ... ได้รับอากาศบริสุทธิ์ๆ
ชีวิตแบบนี้ ... เด็กในเมืองใหญ่ๆ คงจะไม่เคยสัมผัสเลย
ในขณะที่เด็กๆในเมือง ... รอรถเมล์/รถสองแถว/รถมอร์ไซค์รับจ้าง
หรือ รอรถไฟฟ้า/รถใต้ดิน หรือ รอรถเบนซ์ตากลมของ คุณหญิงหม่อมแม่
เด็กๆ ที่บางปะอิน อยุธยา ... นั่งรอเรือ

ไปแบบช้าๆ ... สบายๆ ไร้มลพิษ
มี เด็กๆ เมืองหลวง บางคน ... ก็อาจจะต้องขึ้นเรือบ้าง
และ ก็ต้องห้อยโหนแบบนี้ .... ณ ชั่วโมงเร่งด่วน
ที่ท่าพระจันทร์ ... กรุงเทพฯเมื่อครั้ง ... ที่ข้าพเจ้าไปเที่ยวหมู่เกาะสุรินทร์
เจอเด็กฝรั่ง หน้าตาน่ารักสุด ๆ ...
วันๆ ก็วิ่งเล่นไปมา ... ชอบไปขับเรือ (ที่จอดอยู่เฉยๆ) เล่น

พ่อแม่ ไปไหนก็ไม่รู้?
ข้าพเจ้า เลยลองเข้าไปถามไถ่ดู ...

ปรากฎว่า มันพูดภาษาไทย ชัดแจ๋ว
แถมยังพูดเป็นภาษาใต้ด้วย !!!! ... ว่า

".... พ้อ-ผ่ม-ไป-แล-วาฬ ..."

แบบว่า .... "พ่อผม ไปดูปลาวาฬ ..."

สรุปว่า ... พ่อ เขาเป็นนักวิจัย ... เกี่ยวกับปลาวาฬ

มาอยู่เมืองไทยนาน จนลูกกลายเป็นคนใต้ ไปแล้ว ....

ค่ำลง ...มันก็นั่งดูการ์ตูน (ภาษาไทย) กับเพื่อนๆ
ทั้งหัวดำ หัวทอง .... ก็จ้องดูการ์ตูน ตาไม่กระพริบเลย
ภาพชีวิตของเด็กๆ อีกแบบหนึ่ง
ที่ข้าพเจ้า ชอบเฝ้ามอง ... ก็คือ
ภาพเด็กๆ กับสัตว์ทั้งหลาย
ภาพเด็กๆ กำลังให้อาหารสัตว์ ...
เช่น กำลังเลี้ยงอาหารปลา ...ล้วนเป็นภาพที่น่าประทับใจ ... ยิ่งนัก
เป็นภาพแห่งความสุข ... ความเมตตา
และ ... สิ่งดีๆ เหล่านี้
คงจะติดไปกับความทรงจำ ของเด็กๆ .... ตราบนานเท่านาน

ความจริงแล้ว .... ตั้งแต่สมัยโบร่ำโบราณ ...
สมัยที่ยังไม่มีเกมส์ ... ไม่มี internet ...

ความสนุกแบบง่ายๆ ของเด็กๆ ก็คือ ... เล่นน้ำ
และ ก็เป็นการเล่นสนุก แบบคลาสสิคๆ ตราบจนทุกวันนี้
ณ ชายแดนไทย-พม่า แถบๆ กระบุรี จังหวัดระนอง
ข้าพเจ้า พบเด็กๆ กำลังสนุกสนานกับน้ำ

พระเอกของข้าพเจ้า ... หุ่นประมาณ นี้
แต่ลีลาการกระโดดน้ำ นั้น ... สุดยอด
และ หากเรา ไปเที่ยวตามน้ำตกทั้งหลาย ...

ก็พบสาวน้อย ตัวดำเมี่ยม ... สวมชุดว่ายน้ำสีสดๆ แบบ sexy ๆ

อนาคต สาวน้อยผู้นี้ ... อาจจะเป็น
นางแบบระดับซุปเปอร์โมเดล ... ก็เป็นไปได้
ส่วนตามชายหาดทั้งหลาย ....
การเล่นแบบดั้งเดิม คือ การเล่นฝังทราย / ปั้นนม / ปั้น XXX ...
ถือว่า เป็นการเล่น ยอดนิยมตลอดกาล

แต่สำหรับ ... เด็กๆ เยาวชนรุ่นใหญ่
ของเล่นริมหาด ... ก็เปลี่ยนไป
กลายเป็น อะไรสีเขียวๆ แบบนี้หละ ...
ความจริง ... เรื่องนี้

ก็มองได้ หลายมุมมอง นะ ...
แบบว่า ... หลายๆคน คงจะบ่นว่า

ทำไม เด็กสมัยนี้ .... ทำตัวไร้สาระสุดๆ

เที่ยวเตร่ ... ติดเกมส์ ... กินสุราเมรัย ....

แต่หากดูดีๆ ... ก็จะพบความจริงที่น่าตกใจ ว่า
แล้วทุกวันนี้ ... เรามีสิ่งที่ดีๆ มีสาระ ให้เด็กๆ มากน้อยเพียงใด
พิพิธภัณฑ์ดีๆ ... สวนสัตว์ดีๆ ... สนามกีฬาดีๆ ... หนังสือดีๆ
หรือ แม้แต่ รายการโทรทัศน์ดีๆ ...

ก็หาได้ยากยิ่งนัก ...

จากภาพ คือ พิพิธภัณฑ์เกี่ยวกับไดโนเสาร์ แบบดีๆ ...

ที่ต้องไปถึง อำเภอภูเวียง ขอนแก่น ... โน่น

ที่นี่ ... คือ พิพิธภัณฑ์สัตว์ทะเล แห่งบางแสน
เก่าแก่มากๆๆๆๆๆ แบบว่า ....
สมัยเด็กๆ ที่ข้าพเจ้าเคยไป ...

สภาพ ณ ตอนนั้น เป็นเช่นไร ... ณ ปัจจุบัน ก็เป็นเช่นนั้น
ปลา ก็หน้าตาเดิมๆ ... กลิ่นเดิมๆ ... บรรยากาศเดิมๆ
ปลาก็เบื่อหน้าคนดู ... คนดูก็เบื่อหน้าปลา

ดังนั้น ... ภาพอารมณ์แบบนี้
เด็กน้อย นั่งสีซอ... ใต้เงาไม้ใหญ่ ในวัด ....
คงจะ หาได้ยากยิ่งขึ้นๆ ในยุคปัจจุบัน

ที่นี่ คือ ... วัดพระธาตุหริภุญไชย ลำพูน
วงดนตรีเด็กๆ ... กำลังฝึกซ้อมในลานวัดอันร่มรื่น
และบ่อยครั้ง ... เวลาที่ข้าพเจ้า ไปต่างจังหวัดไกลๆ
ภาพเด็กๆ ทั้งหลาย ที่ข้าพเจ้าพบเห็น ... ก็น่าสะเทือนใจเสมอ
บางแห่ง ... เป็นหมู่บ้านอันเงียบสงบ อยู่ไกลโพ้น ริมเขตชายแดนไทย
เพียงแค่ .... ได้ยินเสียงรถของเราวิ่งผ่าน ...
หนูน้อย ก็รีบวิ่งตื๋อ ออกมาดูรถ ...
ไม่น่าเชื่อว่า ... ยังมีบางแห่ง บางหมู่บ้าน ในประเทศไทย
ที่เด็กๆ ... ยังไม่รู้จักกล้องดิจิตอล

แค่ได้เห็นหน้าตัวเอง ... จากกล้องดิจิตอล
เด็กๆ ก็ตื่นเต้นมากมายแล้ว

ดังนั้น ... จึงไม่น่าแปลกใจหรอก ว่า
ภาพเด็กสวมเสื้อผ้าบางๆ และ ล้อมวงผิงไฟแก้หนาว
ยังเป็นภาพความจริงตลอดกาล ...

ความจริง ... ที่ยังสามารถพบเห็นได้ทั่วไป
บนผืนแผ่นดินไทยของเรา ... แห่งนี้

แต่ไม่ว่า .... จะอยู่แห่งหนตำบลใด
อยู่ใกล้ หรือ ไกล ... ความเจริญแค่ไหน

เด็กๆ ก็เหมือนๆ กันหมด
แบบว่า ... ขี้อายนิดๆ ... เวลาจะถ่ายรูป
แต่ โดยส่วนลึกๆ ... ก็ยังอยากจะหล่อ อยากจะดูดี ...

นี่คือ ความหล่อ แบบใสๆ ซื่อๆ บ้านๆ ที่บริสุทธิ์โดยแท้จริง

ริมถนนสายอุ้มผาง .... มุ่งสู่น้ำตกทีลอซู
ฝูงเด็ก วิ่งหยอยๆ ... ตากแดด

เด็กพวกนี้ ... ไม่ใช่เด็กไทย
แต่เป็นเด็กอพยพพลัดถิ่น มาจากฝั่งพม่า
ยามว่าง ... ก็ออกเดินเก็บผักเก็บหญ้า ... หาอาหาร

อนาคต ... เขาจะเป็นอย่างไร ?
ข้าพเจ้าคิดว่า .... คงไม่ยาก ที่จะจินตนาการได้ ....
แต่สีหน้าและ แววตา นั้นสิ ... สะเทือนใจข้าพเจ้ามากๆ

บนหมู่เกาะสุรินทร์ ... ทะเลอันดามัน
ชาวประมงเร่ร่อน ไร้สัญชาติ .... ชาวมอแกน
ก็ปักหลัก ตั้งถิ่นฐานบนเกาะนี้

อย่างถาวรแล้ว ... หลังจากเหตุการณ์สึนามิ
วิถีชีวิต ... จากชาวประมงร่อนเร่ ...
ที่เคยมีอาชีพจับปลา ... สร้างเรือลำใหญ่ๆ

ก็เปลี่ยน กลายเป็นอาชีพ ต้อนรับนักท่องเที่ยว

ยามว่าง ก็นั่งถากไม้ สร้างเรือไม้ลำจิ๋วๆ ขายเป็นของที่ระลึก

ในอนาคต ... เด็กๆ คงจะมีวิถีชีวิตที่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม อย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม ...

ณ ตอนนี้ ... มีโรงเรียนบนเกาะนี้ แล้ว
และ น่าจะเป็นโรงเรียน ที่สวยที่สุดในโลก
พื้นเป็นทราย อยู่บนชายหาดอันสวยงาม ....
ท่ามกลางสายลม แสงแดด ... และ ทิวทัศน์ระดับสุดยอด

ถึงพวกเขา จะเป็นเด็กชาวมอแกน ...
แต่ก็ยังทำตัว เหมือนเด็กๆ ในเมือง ทั่วๆ ไป ...
แบบว่า ... การบ้านไม่ทำ ประมาณนั้น
.... เด็กหนอเด็ก .... จะอยู่ที่ไหน
เด็ก ก็ คือ เด็ก .... วันยังค่ำ
เด็กๆ ... คือ สีสันของร้านขายของ
นี่คือ ... สาวน้อย นักชงชา
แห่งหมู่บ้านรักไทย .... ชายแดนแม่ฮ่องสอน

สาวนักขาย ... ชาวภูไท
ข้าพเจ้า เคยเล่าถึงเธอมาในตอน ที่ผ่านๆ มา
รอยยิ้ม ความหน้ารัก ... ยังติดตรึงในความทรงจำข้าพเจ้าเสมอ
และ หนุ่มน้อยนักธุรกิจ ...
แห่ง ชายแดนไทย-พม่า แห่งด่านสิงขร จังหวัดประจวบฯ
ดูแล ธุรกิจขายผักขายหญ้า อย่างยิ้มแย้มแจ่มใส
สมัยเด็กๆ ... ข้าพเจ้าเคยฝันมากมาย ว่า
อยากมีพ่อแม่ เป็นเจ้าของร้านของเล่น / ร้านไอติม
หรือ พวกร้านเล่นเกมส์ ปาลูกโป่ง ยิงปืน ... อะไรพวกนั้น
แต่จากภาพ ... งานวัด ที่ อ.แม่สะเรียง ณ ค่ำคืนอันหนาวเหน็บ
สาวน้อย ลูกสาวเจ้าของร้านปาลูกโป่ง
ยืนหน้าเซ็ง ... เฝ้าร้าน ... แบบว่า เบื่อสุดๆ
ส่วน พ่อนั้น ... ยืนสูบบุหรี่สบายใจ ....

หน้าวัดมหาธาตุ ... กลางเมืองเพชรบุรี
คณะละครรำแก้บน .... กำลังแดนซ์ กันอย่างเมามัน
สาวน้อย นักรำตัวน้อยๆ ... คือ ตัวเอกของคณะนี้ ...
ลีลาใช้ได้ ... แดนซ์ กระจายยยย ....
หากใครไปแม่ฮ่องสอน .... ก็ต้องไปเยือนหมู่บ้านกระเหรี่ยงคอยาว
และนี่ คือ "ความแปลก" ของ "ความแปลก" ....
กล่าวคือ ... แปลกที่มีคนเผ่าหนึ่ง
เอาห่วงมาสวมคอ เพื่อยืดให้คอยาวขึ้นๆๆๆๆ
แต่ที่แปลกกว่านั้น ... ก็คือ
มีคนอีกกลุ่มหนึ่ง ... ก็คือ พวกเราๆ ท่านๆ นั่นแหละ
ยอมเดินทางมาจากแดนไกลๆ .... ไกลแสนไกล ...
เพียงเพื่อมาดู "ความแตกต่าง" ของคนอีกกลุ่มหนึ่ง
หากไม่คิดอะไรมาก ... แค่คิดว่า

"อืมมม์ .... มันแปลกดีนะ..."
ถ่ายๆ รูปไปเหอะ .... ก็คงไม่มีอะไร ค้างคาใจ

แบบว่า ...
เด็กๆ คอเริ่มจะยาว .... ก็ดูน่ารัก น่าตลกดีออก ...

แต่หาก ... มองแบบใจเขาใจเรา
หรือ มองว่า ... นี่คือ ลูกหลานเรา ....
ที่ต้องมานั่ง ตากหน้า ... ให้คนยืนมุงถ่ายรูป ....

ทำราวกับว่า ... เด็กๆ เหล่านี้ คือ ของแปลก

เป็นเพียง "วัตถุ" ทางการท่องเที่ยว แบบหนึ่ง
นี่คือ ... เรื่องที่น่าเศร้าสลดใจ แบบสุดๆ

ข้าพเจ้า ... ไม่เคยลืม ...
แววตาของสาวน้อย ผู้นี้เลย ....
ภาพซ้ายมือ ... สีสดใส คือ รอยยิ้ม ณ ยามที่เธอต้องถูกถ่ายรูป
ภาพขวา ... คือ อารมณ์จริงๆ ของเด็กน้อยคนนี้ ...
ข้าพเจ้าแอบถ่ายรูปเธอไว้ ณ ยามที่ไม่มีนักท่องเที่ยว ....
คงไม่ต้องบรรยายอะไร มากมาย ... ว่า
เธอต้องอดทน ... กับชีวิตจริงๆ มากมายเพียงใด?

และ ท้ายสุด ....
ข้าพเจ้าเคยเล่าถึงเด็กคนนี้ มาแล้ว
นักควงกระบองไฟ/นักพ่นไฟ แห่งเกาะเสม็ด ....

ท่ามกลางบรรยากาศดีๆ ริมหาดทรายอันสวยงาม ยามค่ำคืน ....

อาหารดีๆ ... กุ้งหอยปูปลาสดๆ ตัวโตเท่าแมว
ราคาแพงระยับ .... มาตรฐานภัตตาคารหรูๆ
ไวน์ดีๆ ... บรรยากาศดีๆ ....
สุขใดหนอ .... จะมาเปรียบเทียบได้ ?...

ณ ท่ามกลางบรรยายกาศการกิน ที่งดงาม
เด็กน้อย ... ก็เดินดุ่มๆ ฝ่าความมืด ... มาเปิดการแสดง
จุดไฟลุกโชติช่วง บนชายหาดอันมืดมิด ....
แสดงลีลา ... ผาดโผน อย่างสุดชีวิต

และ เมื่อจบการแสดง ...

เด็กน้อย ยิ้มอย่างอ่อนล้า ..
... เหงื่อที่ไหลท่วมกายมากมายนั้น ...

มาจาก ทั้งความเหน็ดเหนื่อย
และ ความร้อนแรง แห่งเปลวไฟ

ค่าตอบแทน ... ที่สามารถแลกได้ ...
ก็คือ ... เสียงปรบมือ ... เปาะๆ แปะๆ เล็กๆ น้อยๆ....

เพราะ หากปรบมือมากๆ นานๆ

ก็คงจะเสียเวลา แกะกุ้ง แกะหอยเปล่าๆ ....

นอกจกานี้ ... ค่าตอบแทน ยังสามารถแลกได้
เป็นเศษเงินเล็กๆ ... เศษเหรียญห้าบาท สิบบาท ...
ถึงจะมีค่าอันน้อยนิด ... อาจจะเทียบได้เพียง
ค่าของเศษหางกุ้ง/หางปลา หรือ เศษไวน์ก้นแก้ว เท่านั้น

แต่เด็กน้อย ... ก็ยิ้มรับ อย่างดีใจ
รับเงิน ... ที่หาได้จากหยาดเหงื่อจริงๆ ...

เหงื่อ ... ที่กำลังหยดติ๋งๆๆๆๆ จริงๆ ...

แล้ว ... เด็กน้อย
ก็เดินจากหายไป ในความมืด ... เพียงลำพัง

ข้าพเจ้า ... มองฝ่าความมืด ออกไปไกลๆ ...
ไปยัง ร้านอาหารริมทะเล ถัดไป ....

ณ ความมืดมิด ริมหาด ....
แสงไฟดวงน้อย ... ลุกโพลงขึ้นอีกครั้ง
ดูวูบวาบ โลดแล่น ฉวัดเฉวียนท่ามกลางความมืดมิด
เหมือนภาพของ ....

หิ่งห้อย ตัวน้อยๆ ... ที่กำลังดิ้นรน

ดิ้นรน ... ต่อสู้ กับชีวิตจริง อันน่าเหนื่อยหน่าย ....

และนี่ ...

คงจะเป็นภาพ ... บทสรุปที่เป็นรูปธรรมที่สุด
ของชีวิตเด็กๆ ส่วนใหญ่ ... บนผืนแผ่นดินนี้ ...

แม้ว่า .... เด็กๆ ทุกคน จะเกิดมาอย่างเท่าเทียมกันเสมอ ...
แต่
แต่ "โอกาส" ที่เด็กๆ พึงจะได้รับนั้น ... "ไม่เคย"จะเท่าเทียมกันเลย

ดังนั้น ....
จึงขอฝาก "เรื่องเด็กๆ" ที่ไม่ใช่เรื่องเด็กๆ
ให้เป็นข้อคิด ...

เป็นข้อคิด ... สำหรับเด็กๆ ทั้งหลาย
ที่มี "โอกาส" ดีกว่า .... เด็กๆ คนอื่นๆ บนผืนแผ่นดินนี้

ขอให้ ใช้ "โอกาส" ดีๆ ในชีวิต ของพวกเรา
ให้ดี และ มีคุณค่า ... ให้มากที่สุด

และ อย่าปล่อยชีวิต ... ให้ล่องลอยแบบไร้สาระไปเลย ...

และ ท้ายสุด ...

เมื่อพวกเรา เติบใหญ่ ... กลายเป็นผู้ใหญ่
ก็จงอย่าได้... หลงลืมความรู้สึกของเด็กๆ ทั้งหลาย ...

รู้จักรัก อดทน และ เข้าใจ ... เด็กๆ ทั้งหลาย ให้มากๆ บ้าง
ก็แล้วกัน ...

...........................................