ตอนที่ 191 : ธรรมะ จากหอย ...

หลังจากที่ข้าพเจ้า ได้เขียนเรื่องราวในตอน

"ธรรมะ จากขวดเหล้า ..."

ก็ได้รับเสียงตอบรับ มามากมาย

ผู้อ่าน IE Story บางท่าน ฝากบอกมาว่า...

"... พอได้อ่านแล้ว ก็รู้สึกดี .... ทำให้มีกำลังใจใน การเลิกกินเหล้า"

... ก็ดี ... และ น่าอนุโมทนายิ่ง

แต่ท่านผู้อ่านบางท่าน ... กลับฝากบอกมาว่า

"... อ่านแล้ว ยิ่งรู้สึกดี ทำให้มีกำลังใจ ในการกินเหล้า ต่อไป ... "

เพราะ ทำให้มีจุดมุ่งหมาย ในการกินเหล้า มากยิ่งขึ้น

แบบว่า ... กินไป สะสมขวดและฝา ไปเรื่อยๆ ...

คาดว่า ก่อนจะตาย ....

คงจะสามารถเอาขวด ที่เก็บสะสมมาทั้งชีวิต

มาสร้างโบสถ์ วิหาร เจดีย์ กุฏิพระ

รวมทั้ง ส้วม และ เมรุเผาศพ ... ได้ครบชุด

โถๆๆๆ ...

แบบนี้ เขาเรียกว่า... อ่านแบบ ตีความเข้าข้างตนเอง

แกล้งโง่นี่หว่า ....

ด้วยประการทั้งปวง ....

เชิญอ่านตอนต่อไป ... เรื่องของ "ธรรมะ จากหอย"

เพื่อเตรียมตัว เตรียมใจ ให้พร้อม

ที่จะเข้าสู่ ... วาระแห่ง เทศกาลเข้าพรรษา นี้

อันว่า ข้าพเจ้า กับ "หอย" นั้น ...

มีความสัมพันธ์กัน แบบแปลกๆ

ประมาณว่า ... ดูเหมือนจะเป็นคู่อาฆาตกัน

หากพบหน้ากัน ก็จะเกิดการทำลายล้างอย่างดุเดือด ...

ยิ่งหอยสดๆ แดงๆ เลือดชุ่มๆ แบบหอยแครงตัวอวบๆ

เพียงแค่ราดน้ำร้อน ประมาณ 99 องศา ... สัก1 แว้ป

ข้าพเจ้าก็ลุย กินได้เรียบหมดจด ....

ดังนั้น อาจเรียกว่า .... หอย และข้าพเจ้า

ต่างเป็นคู่กรรมคู่เวร ... ทำลายล้างกันมาหลายภพ หลายชาติ

ทุกครั้งที่ได้เจอกัน ... ได้เห็นหอยตัว อวบๆ แดงๆ ฉ่ำๆ ....

ข้าพเจ้าก็ออกอาการ มือไม้อ่อน .... ท้องไส้ปั่นป่วน

อยากจะ จกหอยกิน จนมือสั่น ...

อย่างไรก็ตาม ....

มีท่านผู้รู้ ทางไสยศาสตร์ และ สิ่งลี้ลับดำมืด ท่านหนึ่ง

ได้เคยเตือนข้าพเจ้า ว่า ... ให้หัดทำตัวดีๆ กับหอยบ้าง

มิฉะนั้น ... ชีวิตนี้ จะเดือดร้อนเพราะหอย ....

เพราะตามทฤษฎีทางไสยศาสตร์ นั้น ...

หอยเป็นสัตว์ขี้วีน ขี้งอน และ ชอบผูกใจเจ็บ

ชอบอาฆาตมาดร้าย ไม่มีเหตุผล .... อะไรประมาณ นั้น

จะทำบุญทำทานให้แค่ไหน ... หอยก็ไม่ค่อยจะสนใจ นัก

ด้วยประการทั้งปวง

ข้าพเจ้า ก็ได้แต่ฟังๆ ... ไม่ได้คิดอะไรมาก

ยังคงตั้งหน้าตั้งตา ... จองเวรจองกรรม กับหอยต่อไป ....

ณ ปี 2546 ... ข้าพเจ้าไปเที่ยวแถวๆ จังหวัดกระบี่
และ ได้แวะไปเที่ยวชม "สุสานหอยล้านปี..."

พอไปถึง ... ก็จะเห็นแผ่นหินเรียบๆ แตกๆ เรียงรายอยู่ริมทะเล
คล้ายๆ แผ่นคอนกรีต ที่เขาเอามาถมทิ้งทะเล ....
ความจริงแล้ว ... นี่คือ หอยตัวเล็กๆ อัดแน่นเป็นพื้นหินแข็ง ....
หอยเหล่านี้ เป็นฟอสซิล ... มีอายุ 75 ล้านปี
ในโลกนี้ มีเพียง 3 แห่ง .. คือ ที่ อเมริกา / ที่ ญี่ปุ่น
และ ที่จังหวัดกระบี่ ประเทศไทย ของพวกเรา ...

ข้าพเจ้า ... ในฐานะสมาชิกถาวร ของ "ชมรมคนรักหอยแบบสุดหัวใจ"

มองแผ่นหินที่อัดแน่นด้วยหอยล้านปี ด้วยความตื่นตาตื่นใจ

จากนั้น ... ก็ก้าวลงเหยียบแผ่นหอยหิน นั้น ...

ทันใดนั้น ... ก็เกิดเหตุการณ์ดังภาพ
พลเมืองดี ... ผู้อยู่ในเหตุการณ์ เล่าว่า ...

ภาพที่เห็น ก็คล้ายๆ หนัง action ต้นทุนต่ำๆ
แบบว่า ... พอชายร่างท้วม ก้าวลงไปเหยียบหิน

ขาอวบๆ ทั้งสองข้าง .... ก็ไถลตามความลื่นของแผ่นหอยหิน
ตัวของชายท้วม ... ลอยกลางอากาศนิดๆ ...

และมีแนวโน้มว่า

ทั้งร่างของเขา จะลอยไถล เข้าไปเสียบ ณ ซอกหอยล้านปี

มีโอกาสที่หัว-หลัง- ก้น จะกระแทกแผ่นหอยแบบแรงๆ ด้วยค่า g

และ ตามประสาช่างภาพ มือสมัครเล่น ผู้หวงกล้อง

ข้าพเจ้า ก็ชูมือขวา ที่ถือกล้องถ่ายรูปไว้สุดชีวิต
ส่วนมือซ้ายนั้น ก็ไขว่คว้าอากาศ ...... นัยน์ตาสิ้นหวัง

อย่างไรก็ตาม ... เหมือนว่า ฟ้ามีตา สวรรค์มีใจ ...
พลเมืองดีท่านนี้ ... ซึ่งก็คือ คุณอาร์ท-Zn1 ...

ก็ใช้ความว่องไว เยี่ยงวานร คว้าแขนซ้ายข้าพเจ้าไว้ได้ทัน ...

มีผลทำให้... หัว-หลัง-ก้น ของข้าพเจ้า กระแทกหอย แบบเบาะๆ

แต่เสียงเดียวที่ข้าพเจ้าได้ยินชัดเจน ...

คือ หัวไหล่ซ้ายของข้าพเจ้า ครวญครางเบาๆ ...

ดังประมาณว่า ... "กรึ๊บ..."

ผลจากการดึง ช่วยชีวิต ... บรรยายได้ ดังภาพนี้ ..

แบบว่า ... หัวไหล่ข้างซ้ายของข้าพเจ้า เจ็บปวดสุดชีวิต
เพราะ ถูกดึงด้วยน้ำหนักตัว 100 กว่าๆ กิโล ของข้าพเจ้า ....
ซึ่งส่งผล ให้เกิดสิ่งที่ติดตามมา ก็คือ ...

เอ็นๆ และเยื่อๆ ทั้งหลาย รอบๆ ข้อที่หัวไหล่ซ้ายของข้าพเจ้า...

ถูกทำลายอย่างถาวร .... ทำให้ "ใช้การไม่ได้แบบถาวร"
แบบว่า... ชูแขนซ้ายไม่ได้ ... หมุนแขนซ้ายไม่ได้
นอนตะแคงข้างซ้ายไม่ได้ .... เพราะจะปวดไหล่เสมอๆ
และ ยังคงปวดเสมอๆ ... ปวดตลอดมา ตราบจนทุกวันนี้
อีกทั้ง ยังมีผลให้ .....

แขนซ้ายของข้าพเจ้า ทำงานแบบยากๆ ไม่สะดวกเลย
อย่างไรก็ตาม ... การบาดเจ็บเพียงแค่นี้
ก็ถือว่า เล็กน้อย ....

เพราะหากคุณอาร์ท ดึงแขนข้าพเจ้าไม่ทัน
ข้าพเจ้า คงจะบาดเจ็บร้ายแรงยิ่งกว่านี้ ยิ่งนัก ...

อาจจะสมองเอ๋อๆ เหวอๆ ไปแล้วก็ได้

เพราะ หัวอาจจะ กระแทกหอยล้านปี แบบเต็มๆ

และ นี่ ...

จะเป็นเพราะ ... แรงอาฆาตของ

บรรพบุรุษหอย 75 ล้านปี หรือไม่ ?

ก็สุดจะหยั่งรู้ได้ ....

อย่างไรก็ตาม ... การบาดเจ็บ และ ความใจร้ายของเหล่าหอยๆ ...

ก็ไม่มีผล ต่อการท่องเที่ยวของข้าพเจ้า
ข้าพเจ้า ก็ยังคง ออกท่องเที่ยว ผจญภัย ตามประสาข้าพเจ้า
แม้จะเหลือแขนเดียว ... ก็ บ่ ยั่น .... ยังคงลุยต่อไป
ทุกวันเสาร์-อาทิตย์ ข้าพเจ้า ก็ชอบขับรถออกเที่ยว แถวๆ บ้าน ...
รัศมีรอบๆ นนทบุรี ปทุมธานี อยุธยา

อ่างทอง นครปฐม สุพรรณบุรี ....
ข้าพเจ้า ก็ขับรถตะลุยไปเรื่อยๆ ตลอดแทบทุกสุดสัปดาห์ ....

ถ่ายรูป ... ไหว้พระ ... หาของกิน ....

จดจำและเรียนรู้ เรื่องราวต่างๆ รอบตัว

ข้าพเจ้า ก็ทำแบบนี้ ไปเรื่อยๆ ... ตราบจนทุกวันนี้

วันหนึ่ง .... ข้าพเจ้าไปเที่ยวตามวัด แถวๆ ปทุมธานี

วัดนี้ ... ถูกใจข้าพเจ้าหลายประการ

เช่น ... มีตลาดนัด ขายของแบบชาวบ้านๆ
แบบว่า .. กล้วยน้ำว้า หน้าตาบ้านๆ ลูกโตเท่าแมว .... หวีละ 15 บาท

ถูกใจๆๆๆ .. ที่พบว่า ของดี ราคาถูก ยังมีอยู่จริง ในแผ่นดินไทย ....

ไม่จำเป็นต้อง แห่ไปเข้าคิวซื้อของราคาถูก

ที่ห้าง "ดอกบัว" อะไรนั่นเลย ...

ภาชนะเครื่องใช้จักรสาน .... ฝีมือดี ไม่ทำลายมลพิษ

ราคาไม่แพง ... และเป็นรายได้ ที่ส่งถึงมือคนทำ ได้จริงๆ ...

แบบนี้ ...ชอบๆๆๆๆๆ

"งอบ" ใบโตๆ .... ใส่กันแดด กันฝน ได้ดี ...

ใบละ 75 บาท / ใบเล็กแค่ 55 บาท ....
ราคาแค่นี้ ... ซื้อพิซซ่า ได้ 1/4 ถาด .....

งานไม้ สารพัดประโยชน์ .... ราคาเริ่มต้นที่ 10 บาท ....

ซื้อพิซซ่า เห่ยๆ ... ได้สักประมาณ 1 คำครึ่ง ....

และ เมื่อข้าพเจ้าเริ่มหิว ....

ก็แค่เดินตามกลิ่น ตามควันไฟ ไปเรื่อยๆ ... ก็จะพบเป้าหมาย

ใช่แล้ว ... ไก่ย่างแน่ๆ หอมจับใจ

ข้าพเจ้าชอบยิ่งนัก... ที่ได้กินสำส่อน ตามสถานที่แปลกๆ ...

ถือว่า เป็นประสบการณ์ชีวิต ที่ยิ่งใหญ่

ไก่อ้วนปี๋ ... มันหยดติ๋งๆ ฉ่ำๆ ... หอมจับใจ

แต่พอข้าพเจ้า เริ่มเลือกชิ้นอวบๆ ... ก็ ... อจึ๋ยยยยส์

...ไก่อะไรวะ .. หน้าแหลมๆ ตาโปนๆ ...

มีมือเล็กๆ นิ้วเล็กๆ ...

อ้อ .... ตีนเล็กๆ สองข้าง ก็ยังมีนิ้ว อยู่ครบถ้วน

ใช่แล้ว ... สัตว์ครึ่งบกครึ่งน้ำ ชนิดหนึ่ง ... นั่นเอง

แต่เพื่อ เติมเต็มประสบการณ์ ....

ข้าพเจ้า ก็จำเป็นต้องลองชิมสักหน่อย
.... และอยากจะ บอกว่า .... อร่อยจริงๆ อ่ะ

วัดนี้ ... ก่อสร้างง่ายๆ แต่สวยงาม

อยู่ริมบึงน้ำขนาดใหญ่ ... มีฝูงปลามากมาย ...

และหากเดินเพลินๆ ไม่ระมัดระวัง ... ก็อาจจะตกใจตายได้ ...

เพราะ จะเจอ เจ้าเต่ายักษ์ .... โผล่มาจากบ่อ

... ทำได้เหมือน ของจริงมากๆ ...

และ ท้ายสุด ... จะเจอเหมือนกองดินสีดำๆ ขนาดยักษ์ 1 กองความจริง ... นี่คือ พระเจดีย์

เป็นเจดีย์ที่ ...

สูงเสียดฟ้า ....

หากไปดูใกล้ๆ ก็จะพบว่า ... เป็นเจดีย์ที่สร้างจากเปลือกหอย

เป็นเปลือกหอยนางรม ... กองซ้อนๆ กัน

ซึ่งก็เป็นที่มา... ของชื่อวัดนี้ ...

วัดเจดีย์หอย ... จังหวัดปทุมธานี

ในตอนที่สร้างวัดแห่งนี้ ในปี 2526

... ได้มีการขุดสระน้ำ และเมื่อขุดลงไปได้ 6 เมตร ....

แล้วก็พบหอยเหล่านี้ กองรวมกันอยู่มากมายมหาศาล ....

จึงมีการนำเอาหอยเหล่านี้ มาสร้างเป็นพระเจดีย์

หอยที่นี่ ... เป็นหอยนางรม ยุคโบราณ
จากการตรวจสอบอายุ ... พบว่า เก่าแก่ประมาณ 8 ล้านปี

แต่สิ่งที่น่าแปลก ก็คือ... ทำไม หอยเหล่านี้

จึงมากองรวมกัน มากมายก่ายกอง ที่นี่?

ข้าพเจ้า มองดูเจดีย์หอย .... สูงเสียดฟ้า ด้วยความสุขใจ

ขณะที่กำลังกราบพระ และองค์พระเจดีย์หอย

ข้าพเจ้า ก็อดจะนึกถึง ....

เหล่าเพื่อนหอยๆ และบรรพบุรุษคู่อาฆาตของข้าพเจ้าไม่ได้
นึกถึงเวรถึงกรรม ที่ข้าพเจ้าเคยทำไว้กับหอยทั้งหลาย ...

นึกถึงหัวไหล่ซ้าย ... ที่ยังคงเจ็บระบม

หากจะเรียกว่า ไหล่เจ็บในครั้งนี้ .... เกิดขึ้นเพราะกรรม

ข้าพเจ้า ก็คิดว่า ... มันเป็น "กรรม" ที่ข้าพเจ้าก่อขึ้นเอง ทั้งสิ้น

กล่าวคือ... เป็น กรรม หรือ การกระทำของข้าพเจ้า เอง

... ที่ทั้งซุ่มซ่าม ทั้งโง่ ทั้งประมาท ...

เป็นกรรมของเราแท้ๆ ... มิใช่กรรม จากหอยทั้งหลาย

แล้วข้าพเจ้า...

ก็มอง กองเจดีย์เปลือกหอยอายุ 8 ล้านปี ... ด้วยความทึ่ง

ถึงหอยเหล่านี้ ... จะตายไปแล้ว ถึง 8 ล้านปี ....

แต่พวกมัน ก็ยังทำประโยชน์ได้อีกมากมาย

อีกทั้ง ได้ทำหน้าที่ ช่วยค้ำจุน เกื้อหนุนพระศาสนา ...

แต่
มนุษย์เรา ... จะมีชีวิตอยู่ ได้อย่างมาก

ก็แค่ประมาณ 80 ปี .... ก็ต้องลาจากกันไปแล้ว

แต่พอเราตายไปสัก 8 วัน ... ร่างกาย ก็คงจะหาประโยชน์ใดๆ มิได้

นอกจาก แค่เอาไปทำปุ๋ย ... หรือ เอาไปเผาทิ้ง

บ่อยครั้ง ที่ข้าพเจ้า มักจะสงสัย ว่า ...

".... ชีวิตนี้ สั้นยิ่งนัก ....
แต่ทำไม ... คนเรา ยังชอบที่จะใช้ชีวิตอย่างประมาท

และ ไร้สาระกันอยู่ได้ นะ ??? ..."

ดังนั้น

เข้าพรรษา ปีนี้ ... ลองคิดดีๆ-พูดดีๆ-ทำดีๆ

และ ลองใช้ชีวิตแบบดีๆ และ มีคุณค่า ดูบ้าง...

ก็คงจะดี นะ ...

มิฉะนั้น .... หากเกิดมาแล้ว ยังทำตัวไร้ค่า ....

ก็อาจจะ อายหอยโบราณๆ เหล่านี้ ก็ได้นะ ...

............................................................