ตอนที่ 181 : รับน้อง IE Collection 3 - IE : Industrial Entertainment ...

เย็นแล้ว .... อากาศกำลัง เย็นสบายแบบไม่น่าเชื่อ

เด็กๆ ทั้งหน้าแก่ หน้าใส ... ต่างเร่งรีบอาบน้ำแต่งตัว

เตรียมทำกิจกรรมยามค่ำคืน ...

ตามปกติ .... ณ คืนแรก ของงานรับน้อง IE ....

ก็จะมีการแสดง ของทุกชั้นปี

แล้ว ตามด้วยการแจกรางวัล IE ประจำปี ....

และ ปิดท้ายด้วย กิจกรรมผจญภัยยามค่ำคืน ....

.... เมื่อข้าพเจ้า ออกไปเดินเล่นริมทะเล

ก็พบว่า ... ทุกๆ อย่างดำเนินไปด้วยดี

เวทีริมทะเล เรียบร้อย ....

แต่ สิ่งที่น่าห่วงมากๆ

ก็คือ... ปัญหาเกี่ยวกับเรื่องฝน เรื่องฟ้า

เพราะ เมฆและลม กำลังก่อตัวอย่างรวดเร็ว ...

คาดว่า อาจจะต้องใช้องค์ความรู้แบบเดิมๆ

มาช่วย แก้ไขปัญหาฟ้าๆ ฝนๆ ซะแล้วววว ...

นี่คือ ทีมงานมัลติมีเดีย ....

ความจริง ก็คือ คุณลุง D.J. ....

ที่ดูแล ด้าน เวที-แสง-เสียง-เพลง- ...

โดยสรุป คือ ... ลุงทำได้ทุกอย่าง แต่ไม่เคยถูกอารมณ์เลย ...

เช่น เปิดไฟสว่างมาก ตอนที่นักแสดงต้องการไฟหรี่ ....

เปิดเพลงลูกทุ่ง ตอนที่เรา ต้องการเพลงแนวๆ ...

และ ท้ายสุด ... ทำไฟดับ นานไปหน่อย ....

ก็ OK. .... ชิวๆ ฮาฮา .... อย่าคิดอะไรมาก ...

และ เมื่อ อาหารเย็นพร้อม ....

น้องๆ พี่ๆ ก็เริ่มลุยกินกันได้ ....

มีแต่เจ้าภาพ ชาวปีสาม เท่านั้น ... ที่ยังไม่ได้กิน ...

เพราะ ต้องคอยดูแล ทำโน่นทำนี่ ...

ข้าพเจ้า พบว่า... ทีมงานปีสาม

จะได้กินอาหาร เป็นกลุ่มสุดท้ายเสมอ ในทุกมื้อ ทุกวัน ...

อีกทั้ง บางมื้อ ... ก็ไม่ค่อยจะมีอะไร ที่น่ากินๆ เหลือเอาไว้ให้กิน ด้วย

ก็คงจะต้อง ขอขอบคุณพวกท่านทั้งหลาย ...

ในสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่ยิ่งใหญ่เหล่านี้ ...

ขอบคุณจริงๆ ...

จากนั้น เด็กๆ ปีสอง ... ก็เริ่มย่อยอาหาร

โดยการ เล่นผาดโผน แกว่งชิงช้าบ้าง ...

เดินชมทะเล ถ่ายรูป ... เฮฮา กันบ้าง ....

เป็นภาพความสุข ... ที่ประทับในใจข้าพเจ้าเสมอ ... ทุกๆ ปี
แบบว่า ... เหมือนกับว่า พวกเรา จะถ่ายรูปกัน ไม่รู้จักจบจักสิ้น ...

ยิ่งถ่าย ... คนก็วิ่งมาเพิ่มเรื่อยๆ ....
รูปหมู่ ใหญ่ขึ้นๆๆๆๆ ฟูขึ้นๆๆๆๆๆและ เอะอะเฮฮา มากขึ้นๆๆๆ ...
จากนั้น .... ฟ้าก็เริ่มมืด .... พายุ เริ่มตั้งเค้ามาลิบๆ สุดขอบฟ้า ...

เมื่อถึงเวลาที่กำหนด .... กิจกรรมบนเวทีก็เริ่มขึ้น
พิธีกรหลัก ของงานปีนี้ คือ ชาวปีสาม ...
พิธีกรสาว ท่านนี้ ... ทำหน้าที่หลายอย่าง
อาจเรียกว่า ... ทุกหน้าที่ ... กดดันเธอมากๆ มากถึงมากที่สุด
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ... หน้าที่ล่าสุด ที่ได้รับมอบหมาย
คือ ทำพิธีไล่ฝน .... ตามองค์ความรู้โบราณ ....
เธอก็ต้องทำ ...
แต่ยิ่งทำ ... เมฆฝนก็ยิ่งแผ่กระจาย ครอบคลุมงาน
แต่แล้ว ... ในที่สุด
แล้วฝน ก็ตกลงมา 5 เม็ด ... ราวกับจะท้าทายเธอ
แล้วจากนั้น
เมฆฝน ก็จากไป ....
สุดยอดๆๆๆๆๆๆๆ นังพลอย ....

พิธีกรอาวุโสอีกคู่ ... หน้าตาคุ้นๆ กันดี
ทำงานรับจ๊อบ อาชีพนี้ มาตั้งแต่วัยรุ่น
แบบว่า ... พิธีกรชาย เริ่มทำงานนี้ ตั้งแต่ตัวเท่าควาย
ตราบจนบัดนี้ .... ก็เหมือนกินควาย เข้าไปอีก สามตัว ...
แต่ฝีมือ ฝีปาก ... ก็ยังเฉียบคม ....
ส่วนพิธีกรหญิง ท่านนี้ ... ก็คนเดิมๆ เช่นกัน
แต่น่าแปลกมากๆ ... ที่เธอยังคงมีความเชื่อฝังใจ ว่า ...
เธอ คือ ดาวรุ่น-ดาวภาค-ดาวตึก-ดาวสุขา ...
ดังนั้น
ก็ช่างเธอเหอะ ... เพราะ ไหนๆ เธอก็อาวุโสสูงแล้ว
ตามใจ ป้า แกเหอะนะ ... พี่น้อง

และ นี่ก็คือ พิธีกรปีสอง ....

ฝีมือดี ... สดใสน่ารัก ถูกใจข้าพเจ้าจริงๆ ...

การแสดงของน้องปีสอง .... แม้จะออกในแนวเดิมๆ แบบที่ถนัด

แต่คราวนี้ ดูเหมือนว่า มีการลงทุนฝึกซ้อมพอสมควร

สาเหตุที่ข้าพเจ้ารู้ เพราะ มีการมาขอยืมลำโพงของข้าพเจ้า

ไปซ้อมเต้นกัน หลายๆ วัน ก่อนจะถึงวันงาน

แม้ว่า การแสดงในชุดแรกๆ ข้าพเจ้าจะถ่ายรูปไม่ทัน ....

แต่ก็สามารถเริ่มเก็บภาพได้ ตั้งแต่ชุดนี้เป็นต้นไป

การแสดง ชุดถัดมา ....

เรียกเสียงฮือฮา จากเหล่าโคแก่ โคอ่อน โคอนุบาล ทั้งหลายได้มากๆ

ก็คือ การแสดงของ สามสาว นี้ ....

หากจะ ลงรูปให้ดูเพียง 1-2 รูป

แฟนๆ อาวุโส ทั้งหลาย คงจะบ่นกันงึมงำ ....

ดังนั้น ก็ดูเป็น setๆ ก็แล้วกัน .... นะนะนะ

ปีนี้ ... เป็นปีแรก

ที่ข้าพเจ้า ถ่าย clip การแสดงได้ครบถ้วน

ทุกๆ ชั้นปี แบบเต็มๆ ไม่มีตัดตอน ....

ดังนั้น ... หากผู้ใดอยากจะชมแบบเต็มๆ

ก็เอาอกเอาใจ ข้าพเจ้าให้ดีๆ ก็แล้วกัน

จากนั้น ... เข้าสู่ เพลงชุดต่อไป

เป็นการแสดงของ คู่แฝด IE ....

น่ารักจริงๆ ... ชอบๆๆๆๆๆ

แล้วตามด้วย ชุดนี้ ....

คนดู กรี๊ดกันสนั่นโลก ...

แบบว่า ... อลังการงานสร้าง จากสาวๆ ปีสอง

แล้วก็ตามด้วย หนุ่มๆ ปีสอง ....

ลีลาไม่เบา ....

โดยเฉพาะเพลงของ บี้เดอะสตาร์ ... เรียกเสียงกรี๊ด ได้สนั่น ...

และ สุดท้าย ... หนึ่งเดียวคนนี้

.... คุณนายซันนี่ ... นั่นเอง ...

ลีลาแกว่ง โยก สะบัด .... สุดๆ

หากดูดีๆ ... บนพื้นเวที

จะเห็นวัตถุขาวๆ กลมๆ กะเปาะๆ ตกอยู่บนพื้น ...

เค้าเรียกว่า ... อุปกรณ์เสริม ครับพี่น้อง
She เต้นแรงมากๆ จนอุปกรณ์เสริม

หลุดกระเด็นออกจากฐาน .... อิอิ ....

ณ ฉากตอนจบ ...

หนูซันฯ เธอก็ขึ้นไปนอนหงาย ห้อยหัว บนตัก ไอ่ปุ๊

ทำให้ เมฆฟ้า เมฆฝน ลมพายุ แตกกระจาย จากอ่าวไทย ในบัดดล ...

และ ปิดท้ายจริงๆ จากน้องๆ ปีสอง ... แสดงหมู่ครบทั้งชั้นปี ...

น่ารัก น่าประทับใจ และ น่าชื่นใจ จริงๆ ....

จากนั้น ... คั่นเวลา ด้วยการมอบรางวัลประจำปี

มีคุณเผ่า ... ผู้อาวุโสแห่งปีสี่

ช่วยทำ หน้าที่แจกรางวัลแทนข้าพเจ้า

และก็ถึง การแสดงปีสาม ...

เมื่อเริ่มแสดง .... เพลงญี่ปุ่นโบราณดังกระทึ่ม

.... แล้วพวกมัน ... ก็ออกมา

ต้องดูดีๆ ... ตั้งสติดีๆ จึงจะรู้ว่า นักแสดง คือ ครายยยย ?

... ลองดูที่ซอกคอ ของสาวญี่ปุ่นคนกลางดีๆ ....

จะเห็นสีของผิวที่แท้จริง ของเธอ ....

โอ จ๊อดดดดส์ ... น้องบี ของพี่ปู Z8 ... นั่นเอง

การแสดงชุดนี้ ... เป็นการรวมละครดังๆ

มากมาย ผสมปนเป มั่วไปหมด

เริ่มต้นด้วย ละครเพลง "โจโจ้ซัง" ...

ของจริง แสดงโดยชาว AF - อะคาเดมี แฟนตาเชีย

กำหนดการแสดงจริง เมื่อไหร่ ไม่รู้ ...

... แต่ชาว IE ปีสาม ... ชิงลงมือ จกเอามาแสดงแล้ว

จากนั้น .... ก็ผสมด้วย ละครดังๆ เรื่องอื่น ...

แบบว่า ... มีทั้ง อีเย็น ... ไอ่คาวี ...

อะไรๆ แบบนี้ ออกมามากมายๆๆๆ

หากถูกฟ้องเรื่อง ละเมิดลิขสิทธิ์ ... คงจะติดคุก กันสัก 20,000 ปี ....

ตัวอิจฉา-นางร้าย ของเรื่อง ... ฮือฮาที่สุด ...

ทั้งร้าย ทั้ง XXX .... ตามสไตล์ นางร้าย วิกช่องเจ็ดสี โดยแท้ ...

ด่ากันไฟแลบ แพล่บๆๆๆๆๆๆ ...

ตอนจบ ก็เหมือนเดิม ...

หลังจาก ชิงรัก หักสวาท ตบจูบ สัก 3 ปี ...

ทุกอย่างก็คลี่คลาย .... แบบว่า

แม่พบลูก .... กระเทยกลับใจ ....

สาวใช้ ตบคุณนาย ... อะไรเทือกนั้น หละ ....

จากนั้น .. ก็มอบรางวัลประจำปี กัน ในรอบที่สอง ...

ผู้ที่ได้รางวัล สุดยอดขาแดนซ์ ... เต้นไฟแล่บ แห่งปี ....

แสดงลีลา เล็กๆ น้อยๆ ให้ประชาชน IE ได้ชม ได้แล กัน ....

และ ท้ายสุด ....

การแสดงแบบ อำลาเวที ... ของชาวคณะปีสี่ .....

นี่คือ งานแสดงสุดท้าย ของพวกเขา แล้ว ...

คิดแล้ว ก็ใจหาย .... เวลา 4 ปีใน IE มันเร็วจริงๆ ....

การแสดงปีสี่ ... คือ การประกวดนางงาม ....

สาวเทียมนางแรก .... เปิดตัว พร้อมพี่เลี้ยงสาว 2 นาง ....
She แสดงโดยใคร ... ก็ดูเอาเอง
และ She ก็เริ่ม โชว์ความสามารถ ...

หน้าท้อง อิ่มเอิบ ... เป็นลอนเดียว 1 pack พร้อม ขนบางๆ ....

เฮ้ออออ ....

ลีลา .... สุดยอด ...

พี่เลี้ยงทั้งสองนาง .... ลีลา ก็ไม่เบา

การตอบคำถาม .... ชัดเจน ... เซ๊ววววฟ์ สุดๆ ....

ประมาณว่า คะแนน โทอิก .... เฉียดๆ 900
ผู้เข้าประกวดชุดสอง .... มาเป็นคู่ ดูโอ ....
ว้าย ....

นังคนซ้ายมือ ... ดูคล้ายๆ เจ๊หยก-Z7 อ่ะ ...

หุ่นทรมานใจมากๆ ....

นางนึง ก็ล่ำแสนล่ำ .... อีกนางนึง ก็แสนจะ สลิม ....

แบบว่า ... She ไม่สวย แต่เร้าใจสุดๆ

มองทีไร .... คิดถึง เจ๊หยก-Z7 จริงๆ ...

เหมือนกัน ทุกสัดส่วน ... จริงๆ นะท่าน

และ ท่านสุดท้าย ....
เปิดตัว พร้อมพี่เลี้ยงสาว ...

หน้าตาของพี่เลี้ยง ดูจริงจัง มากๆ ....

เหมือนพวก มาม่าซัง มืออาชีพจริงๆ ...

ดูชัดๆ ว่า มัน คือ ครายยยยยย? .....
สำหรับลีลาการแสดงนั้น ... She บอกว่า ....

ได้อดทนดู น้องซันนี่ โชว์ มาหลายรอบ หลายงาน แล้ว ....

แบบว่า ... ขัดหู ขัดตามากๆ ฮ่ะ

คืนนี้ ... She เลยขอแสดง ลีลาการเลื้อยจริงๆ ระดับเทพ ....

ให้น้องซันฯ ... ได้ศึกษาจดจำเอาไว้บ้าง ...

ส่วน ลีลาการตอบคำถาม ของ She นั้น ... เสื่อมสุดๆ
และ ท้ายสุด ... คือ วินาทีระทึกใจ ....

ว่าใคร จะได้เป็น นางงาม IE - 2008 ...

ด้วยประการทั้งปวง ...

ณ ตอนจบ .... ก็คงไม่มีอะไรมาก ...

แค่ฮาฮากัน .... ตามประสาพวกเรา ชาว IE ....

พี่ๆ ปีสี่ ... ต่างก็แสดงทิ้งทวน เพื่ออำลาเวทีน้อยๆ แห่งนี้ กัน .....

จากนั้น .... ก็จบการแสดงในคืนนี้ ...

หากถามข้าพเจ้าว่า ....

เราจะหาสาระ อะไร ได้บ้าง? ... จากการแสดงในทุกๆ ปี ...

ข้าพเจ้า คงจะตอบได้ทันทีว่า ....

คงจะไม่มี สาระ อะไรเลย ...

มีแค่สนุกๆ ฮาฮา บันเทิงๆ .... และ เสื่อมๆ โสโส ....

แต่หาก ... มองในภาพรวมดีๆ ...

สิ่งที่ข้าพเจ้า ... มองเห็นอย่างชัดเจน ...

ก็คือ ... สปิริต อันยิ่งใหญ่

ของนักแสดงทุกท่าน ... ในทุกๆ ปีที่ผ่านมา

แม้ว่า ... อาจจะถูกบังคับบ้าง ถูกหลอกบ้าง

ถูกมอมเหล้าบ้าง .... หรือ หลงผิดไปบ้าง

แต่ก็แสดงกัน ด้วยใจ ....

แสดงด้วยอารมณ์ และความรู้สึกเดียวกัน มาตลอดสิบปี ..

ก็คือ ... แค่อยากจะ ให้ทุกคนที่มางานนี้

ได้มีความสุข ... ได้ยิ้ม ได้หัวเราะ ...

และ ได้จดจำ .... วันเวลา เหล่านี้ ....

ฟ้ากระจ่างขึ้นอีกครั้ง ณ ยามดึก ....

สายลมโชยอ่อนๆ ....

ดวงจันทร์สุกสว่าง ... สาดส่องผิวน้ำ งามจับใจ

ข้าพเจ้าเดินสู่ความมืด ... สู่ชายทะเลอันงดงาม ....

แล้ว คิดคำนึงถึงเรื่องราว เมื่อ 24 ชั่วโมงที่ผ่านมา ....

นึกถึงอุปสรรคต่างๆ ที่ผ่านมา ตลอดทั้งวัน ....

ตำรวจจับ-ยางแตก-แล้วก็ยางแตกอีก-ข้าวบูด

หลงทาง-ทีมงานเครียด-น้องเครียด-พี่เครียด-ฝนเกือบตก-ไฟดับ ...

อีกทั้ง .... ยังมี มือที่มองไม่เห็น-ตีนที่มองไม่เห็น

ที่กดดันความรู้สึกของข้าพเจ้า ในหลายๆ วันที่ผ่านมา ....

.... แต่น่าแปลก ... ที่ว่า

ณ วินาทีนี้ ... ณ ความสงบ เยี่ยงนี้

เพียงแค่ เสียงหัวเราะแว่วๆ ของเด็กๆ ...

หรือ เพียงแค่ เสียงกระซิบแว่วๆ ของสายลม และ แสงจันทร์

พร้อมกับ สัมผัสอันแผ่วเบา ....

ของมวลอากาศรอบๆ กายข้าพเจ้า ณ วินาที นั้น ...

กลับมีพลังมากพอ ....

ที่จะปัดเป่า ความรู้สึกที่หนักหน่วง เหล่านี้ ...

ให้ออกไป ไกลจากใจของข้าพเจ้าได้

".... วันเวลาดีๆ ... ของพวกเราชาว IE เช่นนี้ ....

จะยังคงมีร่วมกัน .... ได้อีกนานเพียงใด หนอ ? ...."

.... ข้าพเจ้า ถามตนเอง อย่างหวั่นใจ ??? ...

... และ ขอฝากถาม คำถามนี้

ไปกับสายลม แห่งทะเลระยอง ...

ไปสู่พวกเรา .... ชาว IE ทุกคน

โปรดช่วยกันคิด... ช่วยกันตอบ .... ด้วย

.........................................