ตอนที่ 160 : อำลา IE Story ปีที่หนึ่ง ... สู่ ปีที่สอง

บ่อยครั้งที่ ข้าพเจ้าตื่นมากลางดึก
ท่ามกลาง ความเงียบสงัดยามราตรี
แล้วมักจะถามตนเองบ่อยๆ ว่า ....

"ตัวของเรา เป็นใคร? "
"เรากำลัง ทำอะไรอยู่ ? "....
และ ท้ายสุด ก็มักจะจบลงด้วยคำถาม ว่า
"ณ ตอนจบ แล้ว ... ชีวิตของข้าพเจ้า จะจบลงอย่างไร ? "

ณ ช่วงปีแรกๆ ... ของช่วง10 กว่าปี
ของการทำงานของข้าพเจ้า ณ บ้านของพวกเรา .. IE
ชีวิตของข้าพเจ้า .... ก็เปรียบเหมือนกับ

การเดินทาง ตามลำพัง ....

ไม่รู้จักใคร ไม่รู้จักอะไร ...

รู้แต่ว่า มีหน้าที่ต้องเดินไป ๆๆๆๆ
เดินอยู่คนเดียว กลางทุ่งโล่งที่แตก ระแหง
เดินอยู่ ท่ามกลางความเงียบเหงา และเปล่าเปลี่ยว

วันเวลา ค่อยๆ ผ่านไป.... หนทาง ยังอีกยาวไกล
จากพื้นดิน ที่แตกระแหง กลายเป็นผืนทราย เม็ดละเอียด
ทั้งแห้งผาก และ ร้อนระอุ
แต่เพื่อนร่วมทาง ที่ร่วมทนทุกข์ทนสุข ... ก็เริ่มมีบ้าง แล้ว ...

และ จากนั้น ... หนทาง ก็ค่อยๆ กลายเป็น ผืนทรายที่ชุ่มฉ่ำ ...

และท้ายสุด ... ความแห้งแล้งในใจ

กลายเป็นผืนน้ำที่เย็นใส ... ที่เติมเต็มชีวิตของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้า และ เหล่าเพื่อนร่วมทางทั้งหลาย ...

ก็สุข สดใส สดชื่น ... และอบอุ่นใจ

ข้าพเจ้า เฝ้ามองความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้

ด้วยความอดทน และ ความอัศจรรย์ใจ

ไม่น่าเชื่อว่า .... ตลอดวันเวลา แห่งการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้

เพื่อนร่วมเดินทาง ในชีวิตของข้าพเจ้า ... มีมากขึ้นๆ ...
ซึ่งก็คือ ... พวกเรา ชาว IE ทั้งหลาย นั่นเอง ...

แล้วในที่สุด .... พวกเรา กลายเป็น ครอบครัวเล็กๆ

ที่ถือกำเนิดขึ้นมา บนผืนโลก อันกว้างใหญ่ แห่งนี้ ...

พวกเรา ... ได้เรียนรู้ ได้ใช้ชีวิต ...
ได้สะสมประสบการณ์ และ มีความทรงจำร่วมกัน ...

และ เมื่อ 1 ปีที่ผ่านมา ...
ข้าพเจ้า เริ่มเดินทางอีกครั้งในชีวิต ...

ครั้งนี้ ... เป็นชีวิตของคนเล่านิทาน ...

นิทาน... ที่เป็นเรื่องเล่า ของชาว IE ...

หรือ IE Story ... ..

IE Story ....

เป็นนิทานจริงๆ ... ที่เล่าจากชีวิตจริงๆ ...
ชีวิตของพวกเราชาว IE ... และ ทุกสรรพสิ่งรอบกายเรา

ครั้งแรก ที่ข้าพเจ้าเริ่มเขียน IE Story ...

คือ วันที่ 20 พฤษภาคม 2550

ข้าพเจ้าเริ่มเขียนครั้งแรก ... ก็เพียงเพราะแค่รู้สึกว่า ...

อยากจะเขียน ...

ก็แค่รู้สึกสนุก ... ที่ได้เขียนเล่า เรื่องโน้นเรื่องนี้ ...
เพราะ เป็นสิ่งที่ข้าพเจ้า อยากจะทำมา นานแสนนาน แล้ว ...

และ เมื่อข้าพเจ้า... เริ่มเขียนอย่างจริงๆ จังๆ
ข้าพเจ้า ก็ได้เรียนรู้... ในหลายสิ่งหลายอย่าง อีกมากมาย

สิ่งแรก ที่ข้าพเจ้าได้เรียนรู้ ...
ก็คือ .. คุณค่า ของ ความสุข ....
ความสุข อาจจะเกิดขึ้น ... แล้วจบลง ได้อย่างรวดเร็ว
แต่ข้าพเจ้า ก็ค้นพบว่า ...

การที่ได้ระลึก ถึงความสุขนั้นๆ

ได้นึกถึง... ได้เขียน ได้เล่า ...

ก็เป็น ความสุข อีกรูปแบบหนึ่ง

และ ในทางกลับกัน ....

การได้เขียนเล่า หรือ ระลึกถึง ...

ความทุกข์ ความเศร้า ความท้อแท้ ...

ก็กลับเป็น สิ่งที่ดี ...

เพราะอย่างน้อย ก็ยังช่วยให้เราได้คิด

ได้ทบทวน ได้พิจารณา... สิ่งเหล่านั้น
... เพื่อใช้เป็นบทเรียน ในอนาคต ....

นอกจากนี้ ... ข้าพเจ้าก็พบว่า
การเขียน blog ... กลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของข้าพเจ้าไปแล้ว

ตื่นเช้า ... ไปทำงาน ... พักผ่อน ... เข้านอน ...

ทุกครั้งที่เปิดคอมพิวเตอร์ ... ชีวิต ก็วนเวียนอยู่กับ IE Story

... ตลอด 1 ปีที่ผ่านมา ... ข้าพเจ้ายังพบว่า ...

IE Story ... ได้กลายเป็นชุมชนย่อยๆ ของพวกเราชาว IE

ได้แอบสุมหัวกัน ... ได้หลีกลี้หนี ชีวิตประจำวัน ....
ได้หลบ ... แอบมาใช้ชีวิตร่วมกันอีกครั้ง ...

และ เมื่อคิดดูดีๆ แล้ว ...

ก็ไม่น่าเชื่อเลย ว่า .... ในรอบหนึ่งปี ....

ข้าพเจ้าเขียน IE Story ไปแล้ว ถึง 160 ตอน ...

เฉลี่ยแล้ว ... ทุกๆ 2.28 วัน ...

จะมี IE Story ตอนใหม่เกิดขึ้น หนึ่งตอน ....

อย่างไรก็ตาม ... ดังที่ได้เคยกล่าวมาแล้ว หลายครั้งหลายหน

เมื่อถึง ณ เวลาหนึ่ง ... ณ การเปลี่ยนแปลงหนึ่ง ...

ทุกอย่าง ... ก็ย่อมดำเนินไป ... และ ย่อมถึงจุดจบ ...

IE Story ... ก็ย่อมเป็นไปตามหลักการนี้ เช่นกัน ...

ดังนั้น ...

ข้าพเจ้า จึงขอ อำลา ... IE Story ณ blog เดิม

แต่เพียงแค่นี้ ...

และ ขอขอบคุณ ... เหล่าสมาชิก IE Story ทุกท่าน

ที่เป็นกำลังใจ .... ตลอด 1 ปีที่ผ่านมา

หากวันใด ... หากคิดถึง วันเวลาเก่าๆ เรื่องราวเก่าๆ ....

ก็แวะกลับ มาอ่านทบทวนได้ .... ณ ที่แห่งนี้ ...

IE Story ปีที่ 1 ... http://iestory.blogspot.com/

เพราะข้าพเจ้า คงจะเก็บเรื่องราว และ ความทรงจำเหล่านี้
ใว้ในโลก cyber แห่งนี้ ตลอดไป

และ ....

หากยังคิดถึงกัน ... ยังอยาก ร่วมทุกข์ร่วมสุข

และหาก....

ยังอยาก ร่วมเดินทาง ผจญภัย ในโลกกว้าง

กับข้าพเจ้า และ เหล่าครอบครัว IE ทั้งหลายต่อไป ...

ก็เชิญ ... ตามมาได้เลย ณ ที่ blog แห่งใหม่นี้ ..

และแน่นอน ...

ชีวิต ย่อมก้าวเดินต่อไป .... ความเปลี่ยนแปลง ย่อมดำเนินไป ...

ดังนั้น ...

คำถามเก่าแก่ กลางดึกของข้าพเจ้า ... ที่เคยอยากรู้ว่า

"ตัวของเรา เป็นใคร? "

"เรากำลัง ทำอะไรอยู่ ? "....

และ ท้ายสุดของคำถาม ที่ว่า

"ณ ตอนจบ แล้ว ... ชีวิตของเรา จะจบลงอย่างไร ? "

คงไม่จำเป็นต้อง ติดตาม หาคำตอบเหล่านี้อีกต่อไป ...

เพราะ ตราบใด ที่...

เราได้ทำ ในสิ่งที่เรารัก ..... ได้รัก ในสิ่งที่เราทำ

และ ได้ทำสิ่งเหล่านี้ ให้กับคนที่เรารัก ....

แค่นี้ ... ก็เพียงพอแล้ว สำหรับชีวิตนี้ ....

...........................

.........

..

.

ด้วยประการทั้งปวง ....

ขอต้อนรับ ทุกคน .... สู่ปีที่สอง ของ IE Story

ณ บัดนี้ ... เทอญ

........................................................